Tagarchief: egel

Konijn eet viooltjes uit de tuin

juli 2015
Eind vorig jaar zag ik voor ’t eerst een konijn in de tuin; het gaf een soort Alice in Wonderland gevoel. En laatst zat opníeuw een langorige bezoeker in de tuin. Een heel grote verrassing is dit eigenlijk niet, aangezien de konijnen uit het Sloterpark hun leefgebied inmiddels succesvol uitgebreid hebben met de woonwijken in de buurt. Zowel tussen eengezinswoningen als tussen flats vermaken zij zich prima!
Hoewel de egels de egelpoorten in m’n schutting nog steeds niet ontdekt hebben, hebben de konijnen dat overduidelijk wél. Zie hier een wat jonger konijn dat met veel smaak – alsof het de normaalste zaak van de wereld was – van de paars/geel/witte viooltjes at. Dat ik daar niet boos om kon worden, is wel te begrijpen toch? Eén blik in die prachtige ogen…

Het deugnietkonijntje

Konijn eet met smaak van de viooltjes in de tuin

In beweging ziet het er allemaal nog veel grappiger uit
Wat een gesmikkel.

Het ene viooltje is het andere nog niet
Bovenstaande was gefilmd van achter het raam en omdat ik daarna de tuin in liep, sprong het konijn snel een donkere hoek in. Maar… daar bleef de deugniet niet lang verstopt zitten hoor, welnee. Het konijntje had immers de géle viooltjes nog niet geproefd. Zonder enige angst kwam de donzige fijnproever weer tevoorschijn springen, om al snel aan te tonen dat ook ‘geel’ positief door de smaaktest kwam.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Groot egelgezin

Het grote egelgezin staat op film! Moederegel met haar ZES kleintjes


Ze staan op film
: moeder egel en haar ZES jongen. En wat zien de egeltjes er goed en gezond uit!

Een beledigde kraai of niet, de aandacht moet toch écht nog even naar de egels. Toen ik gisteren bij Els op visite was, verraste ze mij namelijk met een filmpje van het egelgezin in haar tuin.

De beelden mocht ik voor Gefladder gebruiken, dus kijk gezellig met ons mee en zie hoe de egels op hun gemak rondscharrelen nadat ze genoten hebben van een heerlijke maaltijd. Zo zullen zij over een tijdje in goede conditie, voorzien van voldoende vetreserves, aan hun winterslaap kunnen beginnen.

els-in-haar-egeltuin

 

 

 

 

  • Het filmpje begint met z’n zevenen, waarna moeder egel samen met een van haar jongen het egelhuis weer ingaat. De andere vijf egeltjes blijven nog even in de buurt van het inmiddels leeggegeten etensbakje hangen.

 

Gefilmd door: Els de Jong

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Niet zo dapper in de Dapperstraat

Na de open dag van de Egelbescherming & Eekhoornopvang volgde een fijne mailwisseling met mevrouw Poel-Hellinga, waarbij zij onderstaande anekdote voor Gefladder meestuurde.

Tekst: Els Poel-Hellinga

Telefoon bij Stichting Egelopvang Amstelveen:
“Ach mens, alsjeblieft, d’r zit er één in de kast en ik ben d’r zo bang van!”
Hierop volgde de logische vraag: “Wát zit er in de kast?” (want er werden ook wel eens merels, jonge eendjes en poezen aangeboden).
“Een egel natuurlijk! Hij zit er al dagen en ik ben d’r zo bang van…”
“Hoe komt hij dan in die kást?!”
“Nou gewoon, uit de tuin en door de keuken. Zo ist ie weg en zo zit ie er weer!”
“Maar u doet ’s avonds toch wel de tuindeur dicht?”
“Nee dat ken niet, want die moet ‘s nachts openblijven. Maar ik ben d’r zo bang van.”

De tuindeur/keukendeur moet 's nachts open blijven in de Dapperstraat...

Naar de Dapperstraat
Mevrouw bleef meters achter me staan terwijl ik een kerngezonde, kilozware egel stoorde; in de gangkast had het diertje een zeer luxueus plekje gecreëerd van lappen en een fleurige handdoek. De kastdeur, beloofde ze, zou ze ‘s nachts dichtdoen, maar de tuindeur moest openblijven, want anders ‘vloog het haar zo an’.
Voorzichtig suggereerde ik dat er net als egels ook ménsen zijn die ‘s nachts actief zijn, maar ze was niet bang uitgevallen, zei ze…

In de gangkast had de egel een zeer luxueus plekje
gecreëerd 
van lappen en een fleurige handdoek

Een week later ging de telefoon. Ja, zij was het weer. Ze vond het echt verschrikkelijk om weer te moeten bellen, maar… d’r zat er weer één. En nee, de kast was dicht, dat had ze beloofd, maar nu zat hij erónder. Onder een andere kast en ditmaal was het goed raak; de egel zat muurvast in het tapijt! Hij was door een klein spleetje onder een kast gekropen die stampvol met porselein stond. En o hemel, ze was hartpatiënt, wat moest ze doen?

Wederom naar de Dapperstraat
Toevallig, héél plezierig, kwam de buurman langs. De beslissing was snel genomen: de kast moest opgetild en daarom eerst leeggehaald worden. Scherven brengen geluk, maar je kunt natuurlijk ook overdrijven. Voorzichtigheid was dus geboden.
Terwijl we door mevrouw werden aangemoedigd en vreselijk in de weg werden gelopen – met een hand op haar hart en roepend dat ze d’r zo nerveus van werd – werden alle kopjes, schoteltjes, vaasjes en ondefinieerbaar spul ergens uitgestald. Vervolgens tilde de buurman de kast op en plukte ik de inmiddels zwaar gestreste egel uit het tapijt.
Een voorzichtige suggestie om toch maar de tuindeur ‘s nachts dicht te doen, werd getorpedeerd: haar moeder had er 35 jaar gewoond en d’r was nooit niks gebeurd!

Het wachten was tot uiteindelijk alle egels uit de buurt – via de huiskamer van mevrouw M. – in het Amsterdamse Bos zouden belanden…

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Meijert en de libel

augustus 2014
Het zou zomaar de titel van een sprookje kunnen zijn: Meijert en de libel. Een goed einde had het verhaal in ieder geval, wat helaas niet altíjd het geval is…

De vijver en de egel
Het beeld van mijn verbrande slakkenbaby’s  – UV factor 100 aanbevolen – deed Meijert opeens terugdenken aan de tijd toen hij zijn vijver nog maar pas had. Informatie haalde hij in die tijd uit een speciaal boekje over vijvers waarin o.a. te lezen was hoe je een vijver ‘egelvriendelijk’ kon maken. Wat hebben die leuke, stekelige diertjes nou met de vijver te maken, dacht Meijert. Maar dat werd al snel duidelijk toen hij verder las: het egelvriendelijk maken van je vijver, betekent dat indien een egel in de vijver valt tijdens bijvoorbeeld een slokje drinken, hij de mogelijkheid krijgt om er weer uit te klimmen. Daar ga ik morgen meteen mee aan de slag, nam Meijert zich voor! Maar hoe bizar, die volgende ochtend lag er een egel in de vijver. Dood. Meijert was net een nacht te laat, dat steekt.

Meijert: “Het hartverscheurende was, dat je aan de krassen in de aanslag langs de vijverrand kon zien dat het een hele strijd moet zijn geweest.”

De vijver en de libel
Laatst kreeg Meijert een ‘soort van’ herkansing toen bij hem in de vijver een libel lag. Net als bij mijn eerder genoemde slakkenbaby’s, bleek zowaar dat er nog leven zichtbaar was. Verschil was er echter wel degelijk: waar de slakjes alsnog het leven lieten omdat ze ‘een beetje te droog’ geworden waren, kon de libel al snel weer vrolijk fladderend de vrije natuur in.

Meijert: “Met behulp van een stukje keukenpapier konden de dikste druppels van de vleugels gezogen worden en daarna heb ik de libel op een tak gezet om verder te drogen. Later vertrok de libel weer en wat ben ik blij dat ik de foto’s als souvenir heb!”

Foto’s: Meijert de Haan – Den Oever

Meijert en de libel

Prachtig…

Meijert en de libel (gered uit zijn vijver)


Meer van Meijert:

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Stekelig momentje

Elke keer wanneer ik géén fototoestel bij me heb, gebeurt er wel weer iets bijzonders.
O, wat baal ik dan zeg. Een paar weken geleden was dat wederom het geval.

Bezig met het laatste stuk van m’n wandeling besefte ik opeens dat er een tegenligger op me af kwam. Geen mens, geen fiets, maar een egel! Ooooh, zo schattig. Hij rende zo op me af.
Helemaal in een ‘shit, shit, ik heb m’n camera niet bij me’ stemming, graaide ik in m’n jas naar mijn mobieltje. Tja, waar mijn camera al een oudje is, is mijn mobiel dat helemáál. Antiek. Daar kun je niet zoveel meer mee (wat me er niet van weerhield om er toch een klein stukje mee te filmen).

M’n mobiel verdween weer in m’n jas en de egel rende, nadat hij eerst nog wat aan m’n laars gesnuffeld had, het grasveld op richting de bosjes. Jee, wat een leuke ontmoeting zeg. Zo wil ik ze wel vaker!

Anyway, toen ik eergisteren met een buurman sprak over ‘die leuke egel’, herinnerde ik me opeens weer dat ik wat gefilmd had: het filmpje is niet zo best, maar tóch laat ik het zien. Al was het alleen maar om aan te tonen dat ik echt niet gejokt heb.

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page