Tagarchief: ijs

Disney on ice

februari 2018
Zoals je al eerder hebt kunnen zien, is dametje Disney gek op sneeuw en ijs. Toen het dus weer even was gaan vriezen, was m’n kattenschat érg blij dat ze mee naar buiten mocht. Op de wiebelvlonder langs natuurspeeltuin Sloterpark, vond ze haar momentje Disney on ice. Maar wat een rare stengels staken daar toch uit het bevroren water…!

Disney on ice in Sloterpark Amstedam

Disney op de vlonder

Disney op het ijs

Disney vertrouwt die rare stengels die uit het ijs steken niet

Lees verder

Blij dat ik glij

januari 2013 – Ter land, ter zee en in de lucht
Een zondag vol regen en dooi leek voldoende om alle sneeuw ‘in één keer’ te laten verdwijnen. Niet verkeerd, want zo zouden we ons niet dagenlang door de derrie hoeven voort te bewegen.

Maandagochtend
Zonder problemen fietste ik over de vrije fietspaden richting park. Geen sneeuw, geen ijs, zelfs geen grote plassen water. Totdat… totdat ik zag dat het tweede deel van de brug over de Allendelaan – het deel met de helling naar beneden – als enige stuk wél vol lag. Vol met bevroren water, ook wel ijs genoemd. Over de gehele breedte was het een tapijt van levensgevaarlijke ijshobbels. Eraan ontsnappen was niet meer mogelijk.

Horizontaal?
Met de vaart er behoorlijk in, was ik er heilig van overtuigd dat het gedaan was met mijn verticale status. Bijna overdwars gleed ik vooruit, beseffend dat ik elk moment horizontaal kon gaan. In diezelfde seconde denkend aan een vriendin die twee jaar eerder op ongeveer gelijke wijze haar enkel had gebroken. In gedachten zag ik mijn geliefde wandel- en hardlooprondjes dan ook voor enkele weken in rook opgaan.

Maar engelen bestaan nog, want fiets en ik bleven al glibberend op miraculeuze wijze overeind! Met ingehouden adem en grote ogen van de schrik, fietste ik verder (lachend van opluchting en zéér dankbaar constaterend, dat op een paar oplettende reigers na, nergens een toeschouwer te bekennen was).

Just one of those mondays…

Jägermeister

Alleen als ie ijs- en ijskoud is!

dec 2012

Ik was niet de enige die van een mooie, vroege, frisse ochtend wilde genieten. Een van de buren – wellicht die zuipschuit van verderop? – was me voor geweest. Ik vermoedde zelfs dat hij al een tijdje buiten stond.

Waarschijnlijk heeft de beste man zo van zijn flesje Jägermeister en de kou staan te genieten, dat hij niet in de gaten had dat hij aan ’t bevriezen was. En tja, als het dan ook nog eens gaat sneeuwen, zie je er al snel zo uit:

Kou en Jägermeister gaan niet altíjd goed samen...

Arme drommel. Mocht hij na het ontdooien benieuwd zijn hoe hij erbij gestaan heeft, dan heb ik in ieder geval de foto’s nog voor hem. Kijk, zo ben ik ook weer.

Winterse zaterdagochtend

Om bij te zingen

dec 2012

Echt zo’n dag om met een wandeling te beginnen. Wat een mooie ochtend.
Ik moet er wel bij zeggen dat het niet een gehéél ontspannen loopje was. Vanwege de vriesnacht waren alle sneeuwvoetstappen in ijs veranderd, wat het lopen bepaald niet gemakkelijk maakte. Oppassen geblazen om niet door je enkel of geheel onderuit te gaan (een zachte landing zou het in ieder geval niet worden).

Wanneer sneeuw in ijs veranderd... Oppassen geblazen!

Alleen maar naar beneden kijken om te zien waar je liep was trouwens ook niet geheel verstandig. Het gevaar kwam namelijk óók van boven, jazeker. De ijsbrokken waaiden uit de bomen en vielen vrolijk naar beneden. Af en toe was het raadzaam om snel met je armen over je hoofd onder een rijtje bomen door te lopen (maar ook weer niet té snel, want dan werd de kans weer groter om op je snufferd te gaan). Zal best een idioot gezicht geweest zijn, maar melig werd ik er wel van. En ach… wat is erop tegen om je dag met een lach te beginnen.

En de omgeving. Kom op, dan kun je toch niet anders dan genieten.
Je zal toch maar op een plek wonen waar je de verschillende jaargetijden niet voorbij ziet gaan. Dan zou je dit allemaal moeten missen, wat erg.

Het hondenstrandje in het Sloterpark. Geen hond te bekennen, maar wel deze prachtige zwanen en de meerkoeten

Mijn favoriete wandelmoment is daar waar je vanuit het Ruige Riet het bruggetje over komt, richting natuurspeeltuin De Natureluur en NME Centrum, de Drijfsijs – Sloterpark Amsterdam. Een plek om altijd even bij stil te staan.

Mijn favoriete plek. Wanneer je vanuit het Ruige Riet het bruggetje over komt, richting natuurspeeltuin De Natureluur en NME Centrum, De Drijfsijs in het Sloterpark Amsterdam

En op die favoriete plek, gingen mijn gedachten als vanzelf naar een van mijn favoriete liedjes. C’est en septembre van Gilbert Bécaud. Altijd al mooi gevonden, de Franse taal. Op de middelbare school leende ik zelfs cassettebandjes en lp’s van mijn lerares Frans. Mevrouw Boudens, heette zij geloof ik.
Of de Engelse versie van Neil Diamond, September morn. De stem van die man, heerlijk!

Met wat aanpassing van de tekst – om te beginnen bij de titel – pasten het lied en de ochtend perfect bij elkaar. Al zingend liep ik verder: “C’est en décembre“…