Tagarchief: pad

Lijk in Sloterpark Amsterdam Nieuw-West

september 2015
Je leest het wel eens in de krant of ziet het op het journaal voorbij komen: lijk uit gracht gevist, lijk ontdekt in bos of park, lijk gevonden langs de snelweg…
Ben je dan ook niet vreselijk blij dat jíj de ongelukkige (vinder) niet bent? Vraag je je dan wel eens af hoe je gereageerd zou hebben als je die ongelukkige vinder wél geweest zou zijn? Zou je gillen? Wegrennen? Verstijven van angst?

Stoffelijk overschot in Sloterpark, Amsterdam Nieuw-West

Toen ik laatst van een onschuldige wandeling aan het genieten was, bleek het stoffelijk overschot gewoon op het pad te liggen (misschien was het ook wel een pad). Mijn eerste reactie was ‘iiiieuw’, mijn tweede reactie: ‘agossie’ en mijn derde ‘is dit een bekende?!’

Sloterpark, Amsterdam Nieuw-West
(nabij het hondenstrandje, Ruige Riet)

Lijk in Sloterpark - Stoffelijk overschot blijkt (bekende?) kikker te zijn

Lijk in Sloterpark - Stoffelijk overschot blijkt (bekende?) kikker te zijn

Identificatie
Of het om een bekende ging, was niet meer met zekerheid te zeggen, daarvoor was het lijk al te zeer verschrompeld. Wél is het zo dat m’n kikker in de tuin al tijden niet meer bij de minivijver gesignaleerd is. Dat is toch op z’n minst verdacht te noemen. O jee.

Gelukkiger tijden
In de tuin – mei 2015

Kikker in minivijver

Oorzaak en gevolg
En dan ga je denken hè? Wat is er gebeurd?!

  • Was het een tragisch ongeval en is de kikker per ongeluk door een wandelaar ondersteboven gelopen? (It wasn’t me.)
  • Misschien was de kikker zich wel gewoon letterlijk dood geschrokken van een overenthousiaste hond die in volle vaart aangerend kwam.
  • Of… wellicht was de kikker door een reiger uit het water gepikt en is hij vervolgens van grote hoogte uit de bek van de reiger op het wandelpad te pletter gevallen. Dat is ook een mogelijkheid.

Tja, je weet ’t niet.
En in gedachten verzonken liep ik verder. Denkend aan een paar jaar eerder toen ik op vrijwel dezelfde plek – laat het enkele meters schelen – óók al een lijk gevonden had. Tenminste, het waren delen van een stoffelijk overschot die her en der verspreid lagen: arme Berend… 

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Vos en kikker op het pad

juli 2012
Aaaaaah, eindelijk heb ik hem zelf gezien. De vos!
Of beter gezegd, een van de vossen (want er zitten er meer).
Ik was net lekker in de regen aan het hardlopen – heerlijk is dat – toen ik het mooie oranje dier op het gras zag lopen; volgens mij was hij nog vrij jong. Wat bijzonder zeg.
Zodra hij me hoorde sprong hij met een schattig hupje de bosjes van het Ruige Riet in.

De rest van m’n ronde had ik een grote voldane grijns op m’n snoet, die nog groter werd doordat er op de terugweg – midden op het fietspad tussen het Ruige Riet en Manege Geuzenveld – nóg iets leuks op me te wachten stond.
Een pad op het fietspad?
Nee, een kíkker!
Waar je mij al niet blij mee kunt krijgen.

Kus de kikker!En ze leefden nog lang en gelukkig
In al die jaren was ik in en om het park nog geen kikker tegengekomen en nu zat hij me doodleuk op te wachten. Al zwetend ging ik op m’n hurken naast hem zitten om hem eens goed te bekijken. Zou dit mijn droomprins zijn?
Heel even heb ik overwogen om hem een kus te geven en te zien of hij in een prins zou veranderen, maar dat ging me toch wel wat te ver (de kans op een salmonella-infectie is hierbij immers vele malen groter – volgens Google). Met een grote zucht nam ik daarom maar afscheid.

En dan begint nu natuurlijk het wachten op een fotomoment hè? Want erover vertellen is leuk, maar het kunnen laten zien is nóg leuker. Tja, fingers crossed (en misschien toch maar weer eens overwegen om tijdens het hardlopen m’n camera mee te nemen; die vos aan het begin van m’n training speelde ook nog door m’n hoofd).


Kikkermomenten 2012

Andere kikkerjaren

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

De wraak van het labyrint

In het Sloterpark in Amsterdam ligt een grote ronde stenen plaat. Je hebt er een geweldig uitzicht over de Sloterplas en het is een prachtige plek om tot rust te komen, om lekker voor je uit te turen en na te denken (of juist níet na te denken).
Maar waar die ronde stenen plaat nu precies voor diende, ik had werkelijk geen flauw idee. Tótdat Stadsdeel Amsterdam Nieuw-West er eind 2011 een bord bij plaatste. Het bleek dat we hier te maken hadden met een labyrint.

Bord: Labyrint Sloterpark

Trouw keek ik op het bord, bekeek de tekening en las wat erbij geschreven stond:
Verschillende paden die naar het midden van het labyrint leiden… Het midden van het labyrint kan een plek van bezinning zijn… Je loopt individueel of in groepsverband…

Oké oké, dat klonk best inspirerend, maar was het de bedoeling dat dat híer gebeurde, dacht ik terwijl ik fronsend naar de bewuste plek voor me keek.
Ik kon me werkelijk niet voorstellen dat iemand dit echt zou gaan doen. Rondjes lopen op zo’n klein oppervlak. Dat ziet er toch niet uit? Dan loop je toch voor gek?

En in gedachten nam de fantasie het over
en raakte ik volledig van het pad af…

Dwangbuis nodig bij Labyrint Sloterpark

Bellen met 112
Netjes volg ik de paden van het labyrint. Naar het midden en terug, naar het midden en weer terug, weer naar het midden…
Van een afstandje kijkt een oplettende fietser mijn kant op. Zelf heb ik dat niet door. Zodoende heb ik ook niet door dat de fietser stopt en naar me blijft kijken. Blijft kijken, zijn mobiel uit zijn binnenzak haalt en belt. Naar 112.
En eenmaal doorverbonden met de juiste centralist:

“Alarmcentrale, zegt u het maar.”
“Hallo, ik sta hier aan de Sloterplas al een tijdje naar een vrouw te kijken. Het gaat helemaal mis met haar. Ze draait letterlijk door.”
“Hoe bedoelt u meneer, wilt u duidelijker zijn?”
“Duidelijker? Ik bén duidelijk. Ze loopt alleen maar rondjes!”
“Meneer, weet u wel dat het strafbaar is om zomaar het alarmnummer te bellen?”
“Huh, hoe bedoelt u? Ik zeg toch dat die mevrouw maar rondjes blijft lopen? Ze is niet goed hoor!”
“Meneer, nú moet u ophouden, hier is helemaal níéts aan de hand. U bent in het Sloterpark. Mensen lopen daar wel vaker rondjes. Zeker nooit van het Rondje Sloterplas gehoord? Kóm nu toch meneer.”
Heel even staat de meneer met de fiets met zijn mond vol tanden. Heel even maar.

“Mevrouw, nu moet ú eens even goed luisteren. Dit is werkelijk iets totáál anders. Deze mevrouw loopt gewoon rondjes op één en dezelfde plaats. Volgens mij zie ik haar ook nog tegen zichzelf praten. En ze lacht er ook bij. Hardop zelfs. Nu gaat ze ook nog huppelen. Die is echt niet goed hoor. En het is vlák naast het water. Straks maakt ze nog rare sprongen, als u begrijpt wat ik bedoel. En ik zeg het nu alvast, ík ga haar niet achterna springen hoor, mij te koud. Ziet u maar wat u doet, ík heb in ieder geval netjes m’n burgerplicht vervuld en gebeld toen ik een medeburger in nood zag.”
Het is stil aan de andere kant van de lijn. Heel even maar.

“Meneer, u heeft helemaal gelijk. We kunnen niet voorzichtig genoeg zijn. Helemaal niet in deze tijd van het jaar, december, waarin de één na de ander in een depressie schiet en over ’t randje gaat. Nu ik er zo over nadenk, snap ik niet dat ik u niet eerder serieus genomen heb. Dank voor uw belletje. Ik stuur nú meteen een wagen!”

 

En net op het moment dat ik me weer omdraai, werkt
een van die kerels – de grootste – me tegen de grond

 

Mannen in witte jassen
Me niet bewust van dat hele telefoongesprek, heb ík de grootse lol met mezelf. Ik begin dat labyrint met elke ronde leuker te vinden. Ja, hier word je melig van. Kan me zo voorstellen dat als je hier met een hele groep aan de gang gaat, iedereen binnen de kortste keren over elkaar dondert van het lachen. Dat zal vast de bedoeling niet zijn, maar therapeutisch is het wel. Ja toch, lachen is gezond. Ik ga er zelfs spontaan van huppelen!

In de verte klinken sirenes, maar ach, die hoor je hier met een ziekenhuis en een brandweerkazerne in de buurt wel vaker. Ik schenk er dan ook niet zoveel aandacht aan en concentreer me weer volledig op waar ik mee bezig ben: rondjes lopen in het hier en nu. Eckhart Tolle, de schrijver van De kracht van het NU, zou trots op me zijn.

Maar dan. Het ene moment ben je nog volledig mindful en het andere moment rennen er opeens drie mannen in witte jassen jouw kant op. Zo vanuit het niets.
Logischerwijze kijk ik over mijn schouder om te zien of er wellicht iemand achter me staat op wie die mannen het gemunt hebben, maar achter me ligt alleen het water met daar de aalscholvers die geschrokken in mijn richting kijken. En net op het moment dat ik me weer omdraai, werkt een van die kerels – de grootste – me tegen de grond.

“Hé, wat is dit nu, ga van me af máfketel!” schreeuw ik om ’t hardst.
“Mevrouw, u kunt maar beter meewerken!”
“Help, help, ga van me af!! Wat ís dit, laat me los, heeeeeelp!!”
“Mevrouw, wij zijn hier juist om u te helpen. Als u nou gewoon even meewerkt…”
“Meewerken? Mij helpen? Ik heb helemaal geen hulp nodig. Ik was volledig ontspannen en gelukkig, totdat jij bovenop me dook. Nu doet alles me pijn, ga van me af. Help, heeelp!!!”

SpuitIk wring me in allerlei bochten, maar niets helpt. En met die grote, zware broeder die me in de houdgreep houdt en de twee anderen die een dwangbuis en spuit bij zich blijken te hebben, begin ik ‘m toch echt wel even te knijpen. Eigenlijk wil ik huilen, maar zelfs dat lukt me niet.

“Wat doen jullie nou, wat is dit toch!?”
“Mevrouw, als u gewoon even rustig wordt, dan kunnen we u iets aantrekken.”
“Iets aantrekken? Je denkt toch niet dat ik dát – en ik knik met m’n hoofd naar de dwangbuis – aan ga doen? Ben je gek ofzo!?”
“Dat is ‘t ‘m nu net mevrouw. Degene die gek is, bent ú!”
“Gek?! Ik ben niet gek, ik ben volkomen normaal!”
“Jaaaa ha ha, dat zeggen ze allemaal,” zegt opeens de broeder met de spuit.

Reality check
PLONS!!!
“Whaaah, kooooud!”
Ik was zo in m’n eigen fantasie opgegaan, dat ik volledig van ’t pad af was en zo het water ingelopen ben. Levensgevaarlijk dat labyrint!
Nu maar hopen dat er écht iemand 112 gaat bellen. ”Help, heeeeelp!!!!”

Het Labyrint Sloterpark ligt prachtig aan de Sloterplas

En dan zullen er altijd mensen zijn die zich toch gaan afvragen of het echt gebeurd is.
Nee, nee, nee, het gebeurde slechts in mijn fantasie. Alleen maar daar.

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page