Vlieg toch op, vlieg!

Snertvlieg. Vlieg toch op, vlieg!

Dit stukje gaat niet over een gevleugelde vriend. Bepaald niet. Vleugels heeft hij wel.

Het begon toen ik ’s avonds nog een bakje yoghurt met cruesli nam. Om de haverklap kreeg ik op de rand van mijn kommetje bezoek van een vlieg. Snertbeest.
De eerste keer jaag je het beste beest nog simpel weg met kleine bewegingen, maar naarmate de ergernissen oplopen, nemen ook de bewegingen serieuzere vormen aan.
De kleine bewegingen veranderden dan ook al snel in een flinke zwaai met één arm. Met één arm en niet met twee, omdat anders m’n yoghurt met cruesli door de kamer zou vliegen (waarschijnlijk achter die vlieg aan).

Nadat m’n kommetje geleegd was, ging ik over op een boek. De vlieg dacht er hetzelfde over. Steeds maar weer kwam hij op een nieuwe pagina zitten en ik raakte met de minuut geïrriteerder. Die klier zal gerust de grootste lol gehad hebben, want hoeveel ik ook naar hem mepte, ik mepte mis. Had er ook helemaal geen zin in, stomme spelletjes.

Ik was het zat.
Vloog verhit omhoog, maar…
vergat daarbij dat grote glas thee

Toen ik even later het boek maar weggelegd had en me probeerde te concentreren op de televisie met een groot glas thee op schoot, besloot de grapjas nog even fijn door te sarren. Ik was het zat. Vloog verhit omhoog, maar… vergat daarbij dat grote glas thee. Thee die gelukkig al niet zo heet meer was. Ik zat onder. Kletsnat. Vies, irritant $%*beest!
#$$%! en #)&$$* je kunt maar beter (^^$(( !!
Zo’n vlieg haalt het slechtste in je naar boven. Even niets vredigs.

SnertvliegInmiddels weer redelijk gekalmeerd, zat ik met één been opgetrokken op de bank, met mijn knie zo’n beetje op ooghoogte. Je raadt het al. De vlieg nam daar plaats. Prima, dacht ik. Zo zou ik hem met één goede slag te grazen kunnen nemen.
Heel rustig bewoog ik naar voren om de Veronicagids te pakken.
Even dubbelvouwen…
En…
Voorzichtig…

Ik wil nog even zeggen dat het niet mijn bedoeling was om van boven naar beneden te meppen, want dan zou de vlieg met een ‘spletssj’ aan m’n broek gekleefd zitten en dat wilde ik niet. Het was de bedoeling om hem van de zijkant met één genadeklap te raken waardoor hij aan de andere kant van de kamer dood neer zou vallen en ik hem zo weg zou kunnen gooien (o jee, als ik dat zo zeg, klinkt het wel heel luguber en kom ik wel heel erg als een slechterik naar voren).

Ik was slechts opgesprongen om vervolgens met een hand voor m’n mond naar de ravage voor me te kijken: oooooh…

Maar goed, de Veronicagids.
Dubbelgevouwen.
Heel voorzichtig…
Bracht ik mijn arm in een slagpositie…
De vlieg zat nog steeds nietsvermoedend op mijn knie.
Rustig…

En met één ferme beweging haalde ik uit!
Hierbij vloog de Veronicagids onbedoeld uit m’n hand en…  kegelde zo in één keer alles van tafel!!!! Afstandsbedieningen lagen in delen op de grond, papier door elkaar, m’n tubetjes, potjes (je weet wel, vaseline en zwitsal), pennen, m’n boek. Ik was gewoon té geschrokken om meteen te reageren; was slechts opgesprongen om vervolgens met een hand voor m’n mond naar de ravage voor me te kijken: oooooh…
En pas secondes daarna: etterig **^$% en&$* je kunt maar beter ^$(*%* voordat ik…!
En pas secondes dáárna – toen ik zag dat er niets onherstelbaar beschadigd was – kwam de lach. Een schaterlach.

Vlieg. Gevleugeld monster!
Van alles geraakt. Behalve de vlieg.
Gevleugeld mónster!

 

(De volgende dag heb ik de vlieg in alle rust, onder het toeziend oog van vriendin Els die op de koffie was, met mijn spinnenvanger kunnen vangen en naar buiten gebracht.)

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page