Botsing groenling

april 2019
Toen ik vanmorgen vroeg een kop koffie aan het zetten was, hoorde ik een ‘pok’ tegen het raam. Och jee, was het weer zover? Bij het raam aangekomen, was op de stoel voor het raam het slachtoffer te zien, een groenling.

Wat eten we vandaag?
Nu zou je kunnen zeggen: “Laat maar liggen, dan komt hij vanzelf wel weer bij… of niet”, maar de ervaring heeft geleerd dat dát niet verstandig is. Er zitten namelijk altijd eksters op de loer, die zo’n raamslachtoffer graag even komen oppikken. En dan niet om naar een veiliger plekje te brengen, maar om – in dit geval – mee te ontbijten. Ik dus naar buiten…

En hij leefde nog lang en gelukkig…
De groenling heeft zo’n 10 minuutjes bij me gezeten. Eerst bewegingloos met de ogen dicht en vervolgens weer alerter. Toen hij met zijn vleugels begon te bewegen, wist ik dat het moment daar was… hij vloog weg. Wie weet dat hij straks weer terugkomt voor zíjn ontbijt. Er liggen namelijk overheerlijke gehakte zonnebloemkernen in het voederhuisje.