Categorie archief: Natuurmomenten

Stadsnatuur met hier en daar een knipoog – Alledaagse natuurmomenten…

Woningnood in Amsterdam

juni 2019
Het is druk in de hoofdstad. Het succes van ‘de snackbar’ van ome Willem kent geen grenzen en ooievaars van her en der weten de weg naar Amsterdam Nieuw-West te vinden. Geuzenveld, om precies te zijn. De plek waar manke Nelis, een bekende Amsterdamse ooievaar, al jaar en dag zijn hapje haalt. Eendagskuikens van Willem Bos, aan de rand van de Osdorperpolder.

Zoals een aantal jaar geleden al op Gefladder te lezen was, komt manke Nelis in Nieuw-West zijn maaltijd halen, terwijl hij en zijn vrouw hun nest hebben in het Vondelpark. En elk jaar weer, wanneer de jongen groot genoeg zijn om uit te vliegen, worden ook de kinderen meegenomen.

Toen ik vorig jaar even een praatje ging maken bij Willem, zou hij nét de ooievaars voeren…

Ze leren wormen plukken in het Sloterpark en maken kennis met ome Willem, waar de eendagskuikens ze om de oren vliegen, wat een luxe (Willem gooit de kuikens altijd met een sierlijke boog naar de ooievaars).

Geen grap
Maar het is dus allemaal uit de hand gelopen. De tamtam heeft zijn werk gedaan en ooievaars uit het hele land zijn nu op zoek naar een woning in Amsterdam. En dat, terwijl het er dus al zo ontzettend druk is.

Drukte voor de deur bij ome Willem
Foto: Willem Bos

Op het grasveld tussen kinderboerderij Geuzenveld en het huis – de snackbar – van ome Willem, zijn geregeld wel meer dan twintig ooievaars te tellen. Deze ochtend waren 22 ooievaars op hun versie van een broodje bal aan het wachten (eendagskuikens met kattenbrokken, zónder brood, want brood is niet goed voor ooievaars).

Territoriumdrift in het Vondelpark
Zoals gezegd, woont onze BO’er manke Nelis op stand, daar in het Vondelpark. Zelfs BN’ers uit de koninklijke familie mag hij tot zijn vriendenkring rekenen, dus zo gek is het niet, dat ook andere ooievaars een plek in het park proberen te bemachtigen.

Manke Nelis mag dan wel mank zijn, over zijn grenzen laat hij niet gaan. Dus toen een nieuw ooievaarskoppel op een flinke boomstam in de buurt van Nelis een nest wilde maken, stak hij daar een stokje voor. Of beter gezegd: gooide hij de takjes eraf. Elke keer wanneer het nieuwe koppel uit eten gingen, zag Nelis kans om de boel te saboteren!

En toen werd hij dus een keer betrapt door de jonge nieuweling. Nou, die heeft het meteen geweten en er flink van langs gekregen. Nelis voelt zich namelijk heer en meester als Bekende Ooievaar en duldt nu eenmaal geen nieuwe buren.

Foto: Paul Koene

Ringnummer
Dat het om een ‘jonge nieuweling’ gaat, weten we doordat de ooievaar geringd was. Het nummer op de ring om zijn bovenbeen, was met inzoomen van de camera af te lezen. Het ging om een twee-jarige ooievaar uit Voorburg, die we na ingrijpen van Nelis, waarschijnlijk niet meer terugzien in het Vondelpark.

Foto: Paul Koene

Waar we de jeugdige ooievaar wél terugzien, is voor de deur bij Willem Bos! Want tussen die 22 ooievaars op de eerdere foto, bleek niet alleen manke Nelis zich te bevinden, maar dus óók die knul uit Voorburg, die een kuikentje kwam scoren. Gelukkig deed Nelis daar níet moeilijk over.

De ooievaars en Willem Bos

Nieuwbouw
Stadsdeel Nieuw-West heeft inmiddels gehoor gegeven aan de vraag naar meer woningen en toegezegd dat komende maand in de Osdorperpolder vijf palen geplaatst zullen worden.

Volgend jaar zullen we dan wel merken hoeveel gefladder er dán weer zal ontstaan…

* * *

Botsing groenling

Toen ik vanmorgen vroeg een kop koffie aan het zetten was, hoorde ik een ‘pok’ tegen het raam. Och jee, was het weer zover? Bij het raam aangekomen, was op de stoel voor het raam het slachtoffer te zien, een groenling.

Wat eten we vandaag?
Nu zou je kunnen zeggen: “Laat maar liggen, dan komt hij vanzelf wel weer bij… of niet”, maar de ervaring heeft geleerd dat dát niet verstandig is. Er zitten namelijk altijd eksters op de loer, die zo’n raamslachtoffer graag even komen oppikken. En dan niet om naar een veiliger plekje te brengen, maar om – in dit geval – mee te ontbijten. Ik dus naar buiten…

En hij leefde nog lang en gelukkig…
De groenling heeft zo’n 10 minuutjes bij me gezeten. Eerst bewegingloos met de ogen dicht en vervolgens weer alerter. Toen hij met zijn vleugels begon te bewegen, wist ik dat het moment daar was… hij vloog weg. Wie weet dat hij straks weer terugkomt voor zíjn ontbijt. Er liggen namelijk overheerlijke gehakte zonnebloemkernen in het voederhuisje.

Paasbezoek aan schildpadden Ruige Riet

april 2019
Eerste paasdag. En omdat ik een dag eerder al hardgelopen had, was het deze ochtend tijd voor een wandeling. Ik besloot een bezoekje te brengen aan de schildpadden rondom Ruige Riet en Heemtuin. Deze water-/moerasschildpadden in het Sloterpark zijn dol op het voorjaar en vooral in de vroege morgen is een bezoek aan dit gebied aan te raden. Je kunt dan optimaal genieten van het prachtige geluid van stilte. Wat hemels…

VIDEO
Sound of Silence rondom Ruige Riet en Heemtuin Sloterpark

Lekker knus?
De roodwangschildpadden, geelwangschildpadden en geelbuikschildpadden willen allemaal het beste plekje op de in het water liggende boom. Zonder pardon duwen ze elkaar van de stam of gaan gewoon óp elkaar liggen.

Opgestaan, plaats vergaan

Een hele verzameling, die waterschildpadden (moerasschildpadden)

Van de ene kant van het water – daar waar natuurspeeltuin De Natureluur ligt – leidde de paaswandeling door het Ruige Riet naar de andere kant van het water…

Op paasbezoek
Verschrikt door een takje waar ik per ongeluk op was gaan staan, doken de meeste schildpadden snel het water in. De twee stoerste bleven zitten. Die wisten natuurlijk dat ze anders hun plekje op de boomstam kwijt zouden zijn!

Ik wenste de twee een fijn paasweekend en ging weer rechtsomkeert richting huis: “Vrolijk Pasen!”, meende ik nog achter me te horen…

Geelwangschildpad en Geelbuikschildpad

Monster van het Ruige Riet

april 2019
Het is lente en de water-/moerasschildpadden laten zich weer graag zien in en over het water langs Ruige Riet Sloterpark. Kijk je van een afstand, dan zie je in de boom die daar in het water ligt, allemaal bergjes naast elkaar; het zijn de schildjes van de roodwang-, geelwang- en geelbuikschildpadden die heerlijk in het zonnetje liggen. Laatst ging ik ze even van dichtbij gedag zeggen. Van een zeker monster was mij toen nog niets bekend.

De schildpadden op hun vertrouwde stekkie langs het Ruige Riet

Waterschildpadden genieten aan de waterkant van het Ruige Riet van het zonnetje

Aan de andere kant van het Ruige Riet aangekomen (kant President Allendelaan), zocht ik langs de waterkant of daar net als vorig jaar ook weer schildpadden lagen. Dit keer echter, zag ik in een flits vanuit een ooghoek een… monster?! Ik schrok me rot en sprong in een reflex weg van de kant.

Maar zo erg was het niet, want na die ene seconde weer twee stappen teruggezet te hebben, kon tot de conclusie gekomen worden, dat hier geen sprake was van een monster. Slechts van een grote, dode vis. Wel een joekel, dus misschien dat we dan toch wél van een monster kunnen spreken…

Behoorlijk groot, die vissen in de wateren van het Sloterpark

Blub de Vis is niet meer

En terwijl de wandeling weer voortgezet werd, gingen mijn gedachten naar die keer met die ándere grote jongen: kus of kies

Dag vis, rust nat…

Braakbal met botjes

februari 2019
Opgroeiend in Amsterdam Noord tegenover het Vliegenbos – de thuishaven van mijn korfbalvereniging K.C.N – heb ik heel wat voetstappen achtergelaten op de bospaden. Heerlijke tijden waren dat en wat was het altijd magisch, al die bomen om me heen. Ik herinner me het gevoel van ‘trots’, wanneer ik bij de club bezoekers hoorde praten over hoe mooi ze het vonden, onze velden midden in het bos.
Wanneer we naar en van de korfbalvelden liepen, zagen we hoog in de bomen geregeld uilen zitten. En wat was het bijzonder toen we eens een braakbal vonden. Een uilenbal waarin je de vacht en botjes van de opgegeten muisjes zag zitten.

Ook in en om het Sloterpark zitten uilen. Bij een buurman hier in de wijk zat een paar jaar geleden eens een Ransuil op de schutting en in het Sloterpark had ik zelf eens een leuke ontmoeting met een bosuil.

Foto: Marina den Ouden – De braakbal…

Braakbal in Heemtuin Sloterpark
Marina den Ouden, ecologische medewerker van de gemeente, was in de Heemtuin/het Ruige Riet op een braakbal gestuit. Maar… wie zou er zo prachtig hebben staan kotsen? Dát is momenteel de vraag. We hebben namelijk nog niemand gevonden die met zekerheid heeft kunnen/durven zeggen van welk dier deze bal afkomstig is.

Gedacht werd aan de bosuil, maar omdat de braakbal vrij groot is – ca. 8 cm. – wordt daar ook weer aan getwijfeld. Nou, wat maakt het uit. Het blijft gewoon ontzettend boeiend om te zien wat voor bijzonders de natuur ons telkens weer ‘voorschotelt’ (eet smakelijk).

Zum kotzen
Uilen slikken hun prooi in één keer door en omdat niet alles verteerd kan worden, worden o.a. haren, botjes, nagels, snavels, weer uitgekotst. Andere roofvogels produceren een bepaald maagzuur dat wél botjes kan verteren. In hun braakballen zullen dan ook geen botjes gevonden worden.

En er zijn méér die braakballen produceren: de blauwe reiger, lijsterachtigen, de ijsvogel (bal met visgraatjes), maar ook de vos. En vossen… die lopen hier ook rond!

Bekvechten

december 2018
Zit je rustig op de bank een boek te lezen, word je opeens opgeschrikt door een groepje hangjongeren dat naast het raam aan het bekvechten is.

Halsbandparkieten maken ruzie

Tsjonge jonge, wat een gekissebis zeg, die gasten uit de tropen liepen groen aan van woede. Ik besloot dan ook om m’n boek opzij te leggen en met aandacht het gekibbel gade te slaan. Wat een temperament!

Halsbandparkieten vol temperament

Sneeuwprinses

december 2018
Ze is er zo gek op, sneeuw. En fietsen. Tenminste, ík fiets en Disney zit in haar mand. Of ik loop náást de fiets en breng de prinses waar zij maar heen wil. Deze ochtend had de kleine sneeuwprinses haar zinnen weer gezet op het Ruige Riet.

Kat Disney in haar fietsmand richting Ruige Riet

Het Ruige Riet is natuurlijk het leukst als je van het hoofdpad af gaat om de boel met eigen ogen en poten te ontdekken. Wél aan een lijntje uiteraard!

Op de uitkijk.

En na een rondje plezier, weer fijn richting huis.

Een echte huismus

december 2018
Ik ben er zelf een.
En dit keer kwam er ook een op bezoek, een echte huismus!

Ja musje, Big Brother is watching you!

Tsss, is dat nu zo bijzonder? zul je wellicht denken. En het antwoord is ‘ja’. Want hoewel aan heggenmusjes geen gebrek: de huismus is hier in de tuin een echte wannahave. Af en toe maakt hij een tussenlanding om snel een snack te scoren, maar gaat er dan ook net zo snel weer vandoor. En dát terwijl ik potjandorie niet alleen veel lekkers, maar tévens een heel woningblok voor ze heb. Woningen die nu al jaren leeg staan!

Big Brother is watching you

Zie ook:

Sinterklaas en de Alexanderparkiet

december 2018 – Sinterklaastijd
“Sinterklaas, wie kent ‘m niet, Sinterklaas, Sinterklaas en die Alexander piet.”
Maar die Alexanderparkiet, sorry, die kende ik écht nog niet! Dus waar het hele land zich ‘helaas’ weer volop bezighield met welke kleur een zwarte piet zou moeten hebben, hield ík me liever bezig met een gróene piet (die gewoon groen was… en groot).

Het bewijs: zwarte piet is zwart omdat hij door de schoorsteen komt.

Grote groene
Door de Vrienden van de Sloterplas was me eens gevraagd of ik de Alexanderparkiet al een keer tegengekomen was. Ik kon alleen maar reageren met: “Geen idee, ik weet niet eens hoe zo’n parkiet eruit ziet!” Hij zou op een halsbandparkiet lijken, alleen groter. Ik ben dan ook niet gaan googelen om te zien hoe de parkiet eruit zag, maar vertrouwde erop dat wanneer ik de vogel eens tegen zou komen, ik hem als een Alexander zou herkennen.

Die grote groene in de beverboom van hiernaast.

Een groots moment
Vanuit een kamertje op de bovenverdieping, keek ik naar beneden de tuin in. Wat hing dáár nou aan de pindasilo? Díe was groot. Oooo wacht, dat moet die Alexanderparkiet zijn, schoot meteen door me heen!
De vogel vloog weg, m’n tuin uit, maar gelukkig niet ver. Hij landde in de magnolia van de buren, waardoor ik toch nog snel een paar foto’s kon maken. Ja, dit was duidelijk een ander, groter exemplaar dan de halsbandparkiet. Dit móest gewoon die Alexander zijn. Met plezier keek ik toe hoe hij de pindasilo van de buren besloot uit te proberen.

Alexander de Grote

Mooi ook, die grote rode schoudervlek.

Met een tevreden gevoel – én een grote glimlach – werd de aandacht weer gericht op de stapel wasgoed waar ik eerder mee bezig was geweest. Opeens was dat karweitje helemaal zo erg niet meer!

Kitten Disney en de (nep) vogeltjes

maart 2018
Lekker even de tuin in, dat vond kitten Disney een geweldig idee. Overal waren vogeltjes te zien en horen. Misschien zouden ze nu eens een keer met haar willen spelen!

Kitten Disney kijkt haar ogen uit in de tuin

Vogeltjes, vogeltjes overal. Hoog boven haar hoofd kon Disney niet met die gevleugelde vriendjes spelen, maar kijk, daar op de grond zaten twee leuke koolmeesjes! Zouden die met haar willen spelen?

Nah, wat een stom gedoe, zie je Disney denken. Al die vogels waarmee ze dacht te kunnen spelen zijn nep. Helemaal niet echt. Wat is daar nu leuk aan?

Maar wat is dat, een vogelhuisje? Zal het roodborstje erin zitten? Ik ga net zolang zitten wachten tot de roodborst eruit komt, nam Disney zich voor.

Maar Disney wachtte tot ze een ons woog. De roodborst was nergens te bekennen.