Nattigheid
april 2023 – van volledige ontspanning, naar complete chaos!
De ochtend was begonnen met een fijne wandeling langs de Sloterplas. Op de terugweg, bij natuurspeeltuin De Natureluur, liep ik Wouter Dolmans tegen het lijf. Hij is gastheer van de natuurspeeltuin en was zoals gewoonlijk weer druk, druk, druk. En och, och, och, daar had ik toch beter moeten weten. Want Wouter en zijn fantastische ideetjes…
Ontvangst stadsdeelbestuurder Nazmi Türkkol
Het bleek dat stadsdeelbestuurder Nazmi Türkkol bij de Natuurkamer/Natureluur langs zou komen om de nieuwe Kanokaart Nieuw-West te presenteren. Hij zou met de kanovereniging aan komen varen en ja, Wouter had dus het fantastische idee om hem dan ook óp het water te onthalen. Hij zou gaan suppen, vandaar zijn outfit. En er was nog maar weinig tijd, vandaar zijn haast.
Denk goed na, voor je helpen gaat…
Ze zouden er elk moment kunnen zijn, dus ik besloot hem maar even te helpen. We tilden de kano’s van het rek en schoven ze in het water. De SUP planken lagen ook al klaar. “Jij bent ook een supper, dus jij kunt ook meedoen” stelde Wouter voor. “Nou nee Wouter, daar heb ik geen rekening mee gehouden, ik was gewoon aan het wandelen.” “O ja, nou, maar dan kun je wél in een kano het water op.”
Ehm, dacht ik, dat zou ik natuurlijk niet doen, want ik heb het niet zo op kano’s. Ik houd van varen, maar dan gewoon liever op wat groter spul. “Echt niet Wouter, dat vind ik doodeng.” “Nee, er kan niets gebeuren, ik vraag wel of Fabrice gaat peddelen, dan kan jij mooi foto’s maken.” Zucht, tot die man viel niet door te dringen. Die is zo enthousiast, daar ga je vanzelf in mee. Dus in de veronderstelling dat Fabrice een ervaren kanovaarder was, ben ik die kano ingestapt.
“Wacht,” riep Fabrice, “m’n hond!” Hondje moest dus ook mee in de kano, maar hondje vond dat helemaal niet leuk: hij sprong erin, ging zitten, sprong er weer uit en daarna er weer in. Erg stabiel verliep het dus al niet. Ikzelf was inmiddels he-le-maal hyper van de zenuwen en met een schelle stem, luidruchtig gekakel en vreselijk gehinnik, riep ik nog: “Ik wil niet vallen hoor!”
Soms gaat het mis…
Onder toeziend oog van de stadsdeelbestuurder en de leden van de kanovereniging – want die waren inmiddels allang gearriveerd – ging de kano met groots gebaar om!
In de val vloog mijn smartphone uit m’n hand en in die ene volledige seconde dat ik onder water was, dacht ik alleen maar NÉÉÉÉÉÉÉÉÉÉÉ, M’N TELEFOON!!! Ik knalde meteen uit die behulpzaamheidsbubbel, want: HOEZO BEN IK MET M’N GOEDE SMARTPHONE IN DIE %^#*^^%# KANO GESTAPT?! WAAROM MOEST IK ZO NODIG WEER HELPEN?!!!
Maar dan, met een wanhopige greep in het water, had ik opeens de flap van mijn beschermhoes vast. In plaats van op de bodem, lag de telefoon weer in mijn hand. Dit was wonderbaarlijk!
Terwijl ík drijfnat naar binnen rende om m’n telefoon te drogen te leggen, was de rest van het gezelschap verder gepeddeld naar de uitstapplaats. Eenmaal weer buiten, heb ik me maar spontaan en doorweekt als gastvrouw in de strijd gegooid. Ik bedoel, verstoppen kon ik me toch al niet meer en een spectaculairder onthaal konden we de stadsdeelbestuurder niet geven. Afhaken was geen optie.
Kletsnat en met volgelopen laarzen kun je er maar beter gewoon om lachen
Foto: Wouter Dolmans
Helemaal hyper tussen de aanwezigen, haalde ik om mezelf een houding te geven en de aandacht op iets anders te vestigen een paar van mijn Gefladder kaartjes uit m’n jas. Droge kaartjes, want m’n jas was gelukkig niet mee de kano in gegaan.
Foto: Wouter Dolmans
Gefladder boekpresentatie?
Kijkend naar het kaartje, zei de dame opeens: “Nou, dat is ook toepasselijk: Groene tijden, slechte tijden!” waarbij ik niet alleen in de lach schoot, maar ook op een geniaal idee kwam. Binnen in de kiosk, lag namelijk een exemplaar van mijn pas uitgekomen boek. Ingepakt. Dat zou ik dus mooi cadeau kunnen geven aan onze bestuurder, waarmee het boek meteen onder de aandacht gebracht kon worden. Dat had ik best verdiend, na al deze niet voorziene entertainment. Dus zo geschiedde, want ik was alle schaamte allang voorbij!
Stadsdeelbestuurder ontvangt het boek Groene tijden, slechte tijden
Foto’s: Wouter van der Wulp, Kanovereniging Sloterplas, Wouter Dolmans
Onverwachte opbiechting
Kort daarna kwam uit het niets een meneer zijn excuses maken. Wat bleek: hij had de kano het laatste ‘foute zetje’ gegeven! Ik kon er alleen nog maar om lachen, want wat een rare wending had deze dag gekregen. Van volledige ontspanning naar complete chaos.
Bijzondere ontdekking
En dan kom je thuis. En kijk je op je telefoon die het gelukkig nog doet.
Voor mij is al m’n beeldmateriaal ’t belangrijkst en dat leek ongeschonden uit de strijd gekomen te zijn. Mijn blik viel wél op een video die ik niet zo snel kon thuisbrengen. Huh?
Krijg nou wat!
Ik klikte erop en… OMG, het bleek dat mijn telefoon in de kano al op de videostand had gestaan om de aankomst van onze stadsdeelbestuurder te filmen. Zodoende keek ik nu naar een video waarop te zien was hoe een volle boot met toeschouwers op de eerste rij zat tijdens ‘mijn optreden’: Je hoort me hysterisch van de zenuwen lachen en me ook met een schelle stem tetteren: “Ik wil niet in het water vallen hoor” waarna iemand vanaf de steiger nog zegt “Nee, je gaat niet vallen joh.”
VIDEO
Geluid aan, (uit)lachen mag!
