Tagarchief: aandacht

Tussendoortjes augustus 2015

 

tussendoortjes GROENE SPECHT TIJDENS OMMETJE

Zalig om tijdens een ommetje je gedachten te laten komen en vooral… weer te laten gaan!
Dat doet goed. Het ontspant en geeft weer nieuw inzicht.
Tijdens een wandeling tegelijkertijd met aandacht om je heen en voor je uit blijven kijken, maakt het nóg fijner. Had ik dat namelijk niet gedaan, dan zou die groene specht me toch volledig ontgaan zijn. Zie je hem zitten, daar naast het pad?

Ontmoeting groene specht tijdens wandeling

Snel zoomde ik m’n camera in om hem wat beter herkenbaar vast te leggen.

groene-specht-2

Groene specht houdt 't weer voor gezien

 

Dichtbij genoeg komen voor een écht ‘mooie en scherpe’ foto vond de groene specht echter geen goed idee. Snel vloog hij weg.

Jammer natuurlijk, maar ach… ik vond deze onverwachte ontmoeting al leuk genoeg. Heerlijk, zo’n ommetje!

 

tussendoortjes KONIJN KNABBELT VAN POPULIERENBLAADJE

Terwijl ik van achter het raam naar het konijn in de tuin keek, keek de schattige knabbelaar onverstoord terug. Met smaak en in alle rust at hij een knapperig populierenblaadje op.

konijn-tuin-2

Konijn smikkelt van krakend populierenblaadje

Yummm!

konijn-tuin-3

tussendoortjes HOMMEL STUIFT OP KAARDEBOL AF

Het staat weer vol met kaardebollen langs het fiets-/wandelpad en wat ben ik daar weer blij mee; ze zijn zo mooi. Uiteraard kan ik voorál niet wachten tot de putters zich weer laten zien. Die kleine vogels met hun exotische uiterlijk zijn namelijk gek op de zaden van de kaardebol.

Maar… zover zijn we nog niet, want de bollen hebben momenteel een prachtige bloemenkrans waar nu eerst de hommel nog even z’n buikie van vol mag eten. Kijk hem eens smikkelen!

De gezellige zoemer is bedolven onder stuifmeel

Hommel onder stuifmeel van kaardebol

Hommel geniet van kaardebol

tussendoortjes NATTE HALSBANDPARKIET SLAAT GEEN HAP OVER

Halsbandparkiet vindt ook met regen de weg naar de zonnebloempitten

Een beetje regen houdt een halsbandparkiet toch echt niet bij een lekker en verantwoord tussendoortje vandaan hoor. Ben je gek, het is allemaal veel te lekker.

Halsbandparkiet met natte veren aan een verantwoord tussendoortje: zonnebloempitten!

Dat weet toch iedereen?
Dhuuuh!

Halsbandparkiet nat geregend bij voederhuisje

 

Lepelaartje wil gekrabbeld worden

juli 2015
De eerste dag van de nieuwe maand was een mooi moment om ‘s ochtends vroeg even snel op bezoek bij het gezin Lepelaar te gaan. Daar bleek al snel dat een van de kleintjes – hoe jong het ook nog is – van zeuren een kunst gemaakt heeft.

Moeder lepelaar met haar jongen op het nest tussen de reigers - Sloterpark Amsterdam

In de video wordt het bewijs geleverd: gewoon net zo lang doorzeuren tot je je zin krijgt:
“Aaaah mama, tóe nou…!”
Wat is er nu lekkerder dan even fijn op je rug gekrabbeld te worden, wanneer je een kriebel hebt (mijn eigen moeder moest dat vroeger ook elke dag bij mij doen; ik begrijp het lepelaartje wel hoor).

Tussen de vliegende dino’s
En dat andere jong, de goedzak, is heel rustig van aard en vindt alles best. Laat zich ook gewoon opzij schuiven door die druktemaker.
Ach ja, het is een leuk gezin daar hoog in de boom tussen de vele reigers met hun prehistorische trekjes. In het filmpje zie je ze niet, maar hoor je ze in het begin op de achtergrond wel een kabaal van jewelste maken. Het is er af en toe net Jurassic World.

Moeder lepelaar met haar jongen op het nest tussen de reigers - Sloterpark Amsterdam

Op de voorgrond zat dus eerst het broertje of zusje.
Dat heeft zich helemaal opzij laten zetten, och och och…

Moeder lepelaar met haar jongen op het nest tussen de reigers - Sloterpark Amsterdam

*  *  *

 

Duif in huis

feb 2015 – Laatst deed ik meteen bij thuiskomst de tuindeur open; het was tijd om de vogels eten te geven. De waterhoentjes rennen dan meestal snel weg of verstoppen zich in een hoek van de tuin, de merels houden me vanaf de schutting in de gaten (maar worden al steeds brutaler) en de duiven… die staan gewoon met snavel omhoog en verwachtingsvolle blik, vlak voor m’n neus. Meestal zijn de duiven dan met z’n tweetjes (de rest volgt later).

Wanneer je aandacht hebt voor de natuur, heeft de
natuur óók aandacht voor jou, dus:
PAS OP!

Toen ik terug naar binnen liep om de trommel met lekkers te pakken (geen tarwekoekjes, maar tarwevlókken), werd ik onderweg afgeleid door een stapel reclameblaadjes op tafel. Zodoende zette ik de trommel tarwevlokken even neer om aandacht te kunnen besteden aan de weekaanbiedingen. Tja, en dát schoot de duif blijkbaar in het verkeerde keelgat. Een keelgat dat zij liever gevuld zag met eten; het duurde haar allemaal véél te lang. Op hoge poten kwam madam naar binnen gestapt: “Eh hállooo… door reclameblaadjes bladeren? Zou je óns niet eerst even te eten geven?! ”

Een duif met lef

Duif stapt de woonkamer binnen en vraagt waar de tarwevlokken blijven

Krijg nou wat, het moet toch niet gekker worden, dacht ik meteen. De brutaliteit!
(Maar ondertussen was ik behoorlijk van deze assertieve dame onder de indruk; snel zette ik haar op de foto.)

Een boze reactie, zou een fladderende duif in m’n woonkamer kunnen betekenen en bah, dáár zit natuurlijk niemand op te wachten. Heel kalm liep ik daarom richting de duif – mét trommel tarwevlokken. Op haar beurt, liep ook de duif heel rustig weer terug naar buiten.
Ondertussen keek haar vriendje vanuit de tuin vol ontzag toe hoe zijn vriendin ‘het eten wel even was gaan halen’.

“Kijk Sjaak, zó doe je dat!”

Duif is blij dat ik met de trommel tarwevlokken achter haar aan kom lopen

*  *  *

 

De groene dame eist aandacht

dec 2012
Parkvriend Henny kwam mij tegemoet gewandeld en zoals wel vaker maakten we een praatje. En we waren bepaald niet de enige babbelaars hoor, zeker niet. Een onbekende groene dame was behoorlijk aanwezig.

De halsbandparkiet kletste gewoon door ons heen

In de boom naast het bruggetje waar we op stonden, waren vier halsbandparkieten komen zitten en een van die parkieten, die groene dame dus, had duidelijk iets te melden. Ze bleef in ieder geval nadrukkelijk door ons gesprek tetteren, dát was raar. Zo raar, dat Henny en ik onze babbel herhaaldelijk even onderbraken om aandacht aan dit groen gevederde vrouwtje te schenken.

De halsbandparkiet bleef steeds vlak voor onze neus fladderen. Hilarisch.

 

Wispelturig
De halsbandparkiet kwam steeds doelgericht naar ons toegevlogen om vervolgens vlak voor ons al fladderend stil te houden. Daarna ging ze dan weer snel de hoogte in, bizar. Henny en ik snapten er niets van en begonnen toen als vanzelf maar wat tegen de parkiet aan te kletsen (tja, wat moet je anders).

 

 

Steeds weer aanstalten maken om 'bij ons' te komen...Omdat de groene dame babbelend en roepend om ons heen bleef hangen, stak ik uiteindelijk een lange stok naar haar uit om te kijken of ze daar wellicht interesse in had. Of ze er misschien op wilde komen zitten (in m’n andere hand schuilde heel onhandig de camera). En ja hoor, daar kwam ze. Elke keer echter, wanneer ze dan vlak boven de tak hing, maakte ze toch weer rechtsomkeert. Lachwekkend. Lachwekkend en merkwaardig. Heel merkwaardig…

De halsbandparkiet kwam naar de tak gevlogen.

De halsbandparkiet durfde toch niet op de tak te gaan zitten.

Natuurlijk geflirt
Henny had nog met een enigszins bezorgde blik gezegd: “Ik hoop wel dat wanneer ik straks verder loop, die beesten bij jóu blijven!” Nou, dus niet. Henny ging, en terwijl ik hem nakeek, vlogen de halsbandparkieten in duikvlucht achter hem aan, hup een boom in. En steeds wanneer Henny de vogels dan weer voorbij was, vlogen ze hem opnieuw achterna en voorbij om hem vervolgens een paar bomen verder weer op te wachten.

Met een grote grijns op m’n gezicht zag ik mijn parkvriend en de parkieten kleiner worden. En tja, hij kan nu tenminste wél naar waarheid aan zijn vrienden vertellen dat hij in het park sjans had van een leuke dame met vuurrode lippen.

(Dat die dame verder groen was, hoeven zijn vrienden natuurlijk niet te weten.)