Tagarchief: appel

MOES bij Hotel Buiten

Aan de Sloterplas

sept 2012

Huh?
Dat was mijn eerste reactie bij het lezen van het mailtje dat een paar weken geleden in mijn mailbox zat.
Een bericht van Mark Jansen van ‘eet- en drinklokaal’ MOES.
Zowel Mark als MOES was mij onbekend en Hotel Buiten? Aan de Sloterplas? Wat voor hotel dan, hadden we opeens een hotel? Ik snapte er helemaal niets van, maar wilde er zeker meer van weten.

Hotel Buiten – Amsterdam Nieuw-West
Tja, en zo kwam ik er dus achter dat we aan de Sloterplas zowaar een nieuw plekje hebben voor een hapje, een drankje of gewoon een zitje.
Naast een houten keet (voor bij slecht weer), bestaat Hotel Buiten uit een lange houten eettafel met even lange banken aan weerszijden. De tafel en banken staan buiten, dus ook als Hotel Buiten dicht is, is het open en kun je hier even bijkomen van een wandeling of bijkletsen met vriend of vriendin (maar iets te eten of te drinken zul je dan zelf mee moeten nemen).

Omdat ik nog steeds zoiets had van ‘waar dan?’ besloot ik er zelf even heen te fietsen om een beter beeld van het geheel te krijgen. O is het híer, dacht ik. Genietend van het prachtige uitzicht over de Sloterplas. Zoals Nice Nieuw-West het zegt: Nice!

Hotel Buiten, aan de Sloterplas in Amsterdam Nieuw-West

Meatless Mondays – Sloterplas
Maar goed, het mailtje dat ik gekregen had, ging over MOES.
Er stond dat MOES bij Hotel Buiten op elke 2e, 3e en 4e maandag in augustus en september voor € 22,50 per persoon een drie gangen vegetarisch menu zou verzorgen. Een menu waarvan een deel van de kruiden uit de eigen moestuin aan de Prins Hendrikkade komt.

Zin om aan te schuiven? Het kan nog!

* MOES Meatless Mondays
* Hotel Buiten, Sloterplas, tussen Noorderhof en het Sloterparkbad
* 10, 17, 24 september, 18.00 – 21.00 uur
* Eindpunt tram 7 en 14 of met de auto gratis parkeren bij het Sloterparkbad
* Reserveer direct: reserveren@totmoes.nl
* Of heb je nog vragen?: info@totmoes.nl

MOES – Amsterdam Centrum
Met de email was mijn nieuwsgierigheid gewekt, helemaal nadat ik de website “Tot MOES!” had bekeken en daar een zeker artistiek sfeertje proefde.
Aangezien ik nog niet wist of het me wel zou lukken om op een maandagavond naar zo’n Meatless Monday te gaan, besloot ik om dan in ieder geval de Prins Hendrikkade te bezoeken. Dan kon ik ook meteen kennis maken met Mark Jansen en een kijkje nemen in de binnentuin van het pand.

Eet- en drinklokaal MOES, Prins Hendrikkade 142 sous

Vorige week was het zover en wandelden vriendin Els en ik vanaf het Centraal Station naar het ons nog onbekende ‘eet- en drinklokaal’ op de Prins Hendrikkade 142 sous.

De stiltetuin van MOES  De stiltetuin van MOES - Els helpt een handje tomaten plukken

Het uitstapje bleek een goede zet, want na een prettige kennismaking waarbij Els Mark nog even hielp bij zijn zoektocht naar rijpe tomaten, hebben we ontspannen in de ‘stiltetuin’ genoten van de entourage én een heerlijke lunch (maar geloof me vooral niet op m’n woord, want het is veel leuker om het zelf uit te gaan vinden!).

De Appel Arts CentreAanvullende informatie: Mensen die gek zijn op appelmoes kunnen vóór hun bezoekje aan MOES, ook even aankloppen bij het erboven gevestigde
De Appel Arts Centre. Erná is natuurlijk ook mogelijk, alleen krijg je dan een moesappel en dat is toch net even anders (maar niet minder lekker, dus je zit altijd goed).

Straf: parkietenterreur

Deel 3

juli 2012 – Wat kun je doen als je geen zin hebt om netjes op je beurt te wachten bij de pindasilo? Dan ga je gewoon op zoek naar iets anders om te eten!

Een week hiervoor had ik de halsbandparkiet ook al betrapt bij het eten van mijn margrietjes. En net als toen, scheen het ook dit keer prima te smaken.

Halsbandparkiet is iets stouts van plan  Halsbandparkiet eet van margrietjes

Ze smakte er nog net niet bij

Halsbandparkiet eet van margrietjes. Ze vindt ze nogal lekker.  Halsbandparkiet eet van margrietjes. Ze vindt ze nogal lekker. Goed kauwen...

Maar er was meer gedonder
Terwijl mevrouw parkiet van mijn margrieten zat te eten, zat er ook een parkiet in de appelboom. Deze zit tenminste netjes op zijn beurt te wachten, dacht ik nog heel naïef.
Dat het allemaal niet zo onschuldig bleek te zijn als het eruit zag, daar kwam ik pas aan het einde van de dag achter:

Ik zat op de bank, keek opzij en zag… zag ik dat nou goed? Pótver. Die groene #$^^%# had vanmorgen gewoon een fruitontbijt genomen! Geen Hero maar een Hong Fruitontbijt. Kan er dan helemaal níemand van m’n appels afblijven?!

Geen Hero, maar een 'Hong' Fruitontbijt

Als je het doet, moet je het goed doen?
Tsjonge, en dan te bedenken dat ik eerder nog zogenaamd boos ben geweest op mees Eva, die slechts een ieniemienie hapje van m’n appel genomen had. Dat was echt peanuts vergeleken bij de stunt van de parkiet. Hij heeft gewoon een hálve appel naar binnen gewerkt!

De halsbandparkiet heeft gewoon een halve appel opgegeten!

Maar ja, inmiddels weten we maar al te goed wat er met mees Eva gebeurd is hè?
Niet zo slim dus, van die groene!

*  *  *

Straf: mees en de ekster

Deel 2

Juli 2012 – Het zou de titel van een mooi sprookje kunnen zijn, mees & de ekster.
Maar helaas, zo rooskleurig is dit niet. Het is echt niet alleen maar leuk en lollig in de tuin…

Een week of twee geleden liep ik ‘s ochtend vroeg – het was rond 6.00 uur – de tuin in om weer wat zonnebloemkernen in het eethuisje van de vogels te doen; ze zijn er gek op.
Zoals gewoonlijk maakte ik ook even een ‘inspectieronde’ langs de plantjes, waarbij mijn blik gek genoeg naar de zwarte emmer getrokken werd.

Huh? Er lag een dode mees in het water.
Wat was hier gebeurd…?

Dode mees in emmer. Wat was hier dan gebeurd...?

Maar pff, ik had nog even geen zin om daarover na te denken en al helemaal niet om een dode vogel op te ruimen. Eerst een lekker bakkie koffie. Wél zette ik de emmer met de dode mees alvast naast de tuindeur. In zicht, zodat ik het niet zou vergeten.

Ekster grijpt z’n kans
En terwijl ik in de keuken met een koffiepad in de hand stond, zag ik vanuit een ooghoek opeens een ekster op de rand van de emmer landen en verlekkerd omlaag kijken. Snel griste ik mijn camera van tafel: de ekster dook voorover de emmer in en… vloog mét mees weg. Zo de struik in om aan zijn ontbijt te beginnen.

Ekster vist dode mees uit emmer water  Ekster vliegt met dode mees weg

Jeetje. Wat een belevenis zo op de nuchtere maag.
Voordeel was wel, dat ík de dode mees niet meer hoefde op te ruimen.

*  *  *

Nu ik er zo over nadenk… Is dit een straf van boven geweest?
Maar zó erg was het nu toch ook weer niet, dat mees Eva laatst een hapje van m’n appel gepikt had? Zware straf hoor!

 

De hof van Eden

Het Aards Paradijs

Deel 1

juni 2012 – Laatst was ik toch wel een beetje boos op de kleine mees.
Zat ze gewoon doodleuk van een appel uit onze appelboom te eten, de grapjas (en het is toch niet zo dat die vogels hier niet genoeg te eten krijgen).

Ik noem de kleine mees maar Eva. Je weet wel, die van Adam en het Paradijs en Satan en… de appel waar niet van gegeten mocht worden: de verboden vrucht.

‘Zonde’…

Verboden vrucht - de appel waar niet van gegeten mocht worden; Eva deed het toch...

*  *  *

 

Appeltje?

Het komt niet vaak voor dat ik van huis ga zonder een zakje gesneden appels in m’n tas.
Elstar appels, want die zijn toch wel mijn nummer 1.

In mei 2010 viel mijn oog tijdens een bezoek aan Intratuin Cruquius op een geweldig leuk boompje. Dichterbij gekomen, zag ik dat dat geweldig leuke boompje een elstarboom bleek te zijn. Die kon ik natuurlijk niet aan me voorbij laten gaan.
Helemaal in m’n nopjes, propten vriendin Els en ik mijn nieuwe aanwinst in de auto en reden – met hier en daar een tak vol bloesem in een oor – naar huis.

Met Els én de appelboom in de auto

Dat eerste jaar kwamen er inderdaad al appels aan de boom, maar geheel op smaak waren ze nog niet. Wellicht dat dat kwam doordat de boom was aangetast door een mysterieus sneeuwachtig goedje dat op de takken zat?

mysterieus sneeuwachtig goedje op de takken van de appelboom  Dat witte spul op de takken van de appelboom is wollige bloedluis

Pas een paar maanden later kwam ik op het idee om toch maar eens een zoektocht op internet te beginnen om te achterhalen wat dat nou was geweest, dat witte spul.

Pff, het werd al snel duidelijk: wollige bloedluis.
Iiiiiieuuwww, bah, wat is dat nu weer voor smerigs, dacht ik. Zo snoezig als het eruit zag, zo walgelijk bleek het te zijn, brrr. Ik zocht dan ook maar meteen verder naar informatie om erachter te komen wat ik daar voor het volgende jaar tegen zou kunnen doen.
Een van de oplossingen kon zijn om een samenwerking aan te gaan met oorkruipers, las ik. Jakkie, dat waren óók vieze beestjes; echt veel vrolijker werd ik daar niet van. Toen ik echter las hoe je het kon doen, leek het eigenlijk best het proberen waard.

Afgelopen voorjaar – april 2011 – ging ik aan de slag. Even gezellig freubelen in de tuin: men neme een bloempot met een gaatje in de bodem, vult het met stro, laat het een nachtje tussen de planten op de grond liggen en hangt het vervolgens op de kop in de appelboom. De oorwormen die nu in het potje woonden, zouden dan ‘s nachts op luizenjacht gaan en overdag lekker warm in hun holletje blijven (en mij dus niet lastigvallen).
Ik besloot twee kleine bloempotjes te gebruiken, dat zag er tenminste nog een beetje leuk uit. Net zoiets als kerstballen in de kerstboom, maar dan anders…

Twee bloempotjes met stro en oorkruipers in de appelboom

Het is nu september 2011 en ik kan zeggen: ik heb geen wollige bloedluis gezien dit jaar. Of het nu werkelijk door de door oorkruipers bewoonde potjes komt, of dat het gewoon pure mazzel is, ik weet het niet. Het boompje stond er dit jaar in ieder geval mooi en gezond bij, de appels waren groter en het allerbelangrijkste… ze waren super lekker. Volgend jaar doe ik het weer!

Mijn elstar appel 2011  Trots op m'n elstar appel: mooi, groot én lekker!