Tagarchief: appelboom

Straf: parkietenterreur

Deel 3

juli 2012 – Wat kun je doen als je geen zin hebt om netjes op je beurt te wachten bij de pindasilo? Dan ga je gewoon op zoek naar iets anders om te eten!

Een week hiervoor had ik de halsbandparkiet ook al betrapt bij het eten van mijn margrietjes. En net als toen, scheen het ook dit keer prima te smaken.

Halsbandparkiet is iets stouts van plan  Halsbandparkiet eet van margrietjes

Ze smakte er nog net niet bij

Halsbandparkiet eet van margrietjes. Ze vindt ze nogal lekker.  Halsbandparkiet eet van margrietjes. Ze vindt ze nogal lekker. Goed kauwen...

Maar er was meer gedonder
Terwijl mevrouw parkiet van mijn margrieten zat te eten, zat er ook een parkiet in de appelboom. Deze zit tenminste netjes op zijn beurt te wachten, dacht ik nog heel naïef.
Dat het allemaal niet zo onschuldig bleek te zijn als het eruit zag, daar kwam ik pas aan het einde van de dag achter:

Ik zat op de bank, keek opzij en zag… zag ik dat nou goed? Pótver. Die groene #$^^%# had vanmorgen gewoon een fruitontbijt genomen! Geen Hero maar een Hong Fruitontbijt. Kan er dan helemaal níemand van m’n appels afblijven?!

Geen Hero, maar een 'Hong' Fruitontbijt

Als je het doet, moet je het goed doen?
Tsjonge, en dan te bedenken dat ik eerder nog zogenaamd boos ben geweest op mees Eva, die slechts een ieniemienie hapje van m’n appel genomen had. Dat was echt peanuts vergeleken bij de stunt van de parkiet. Hij heeft gewoon een hálve appel naar binnen gewerkt!

De halsbandparkiet heeft gewoon een halve appel opgegeten!

Maar ja, inmiddels weten we maar al te goed wat er met mees Eva gebeurd is hè?
Niet zo slim dus, van die groene!

*  *  *

De hof van Eden

Het Aards Paradijs

Deel 1

juni 2012 – Laatst was ik toch wel een beetje boos op de kleine mees.
Zat ze gewoon doodleuk van een appel uit onze appelboom te eten, de grapjas (en het is toch niet zo dat die vogels hier niet genoeg te eten krijgen).

Ik noem de kleine mees maar Eva. Je weet wel, die van Adam en het Paradijs en Satan en… de appel waar niet van gegeten mocht worden: de verboden vrucht.

‘Zonde’…

Verboden vrucht - de appel waar niet van gegeten mocht worden; Eva deed het toch...

*  *  *

 

Appeltje?

Het komt niet vaak voor dat ik van huis ga zonder een zakje gesneden appels in m’n tas.
Elstar appels, want die zijn toch wel mijn nummer 1.

In mei 2010 viel mijn oog tijdens een bezoek aan Intratuin Cruquius op een geweldig leuk boompje. Dichterbij gekomen, zag ik dat dat geweldig leuke boompje een elstarboom bleek te zijn. Die kon ik natuurlijk niet aan me voorbij laten gaan.
Helemaal in m’n nopjes, propten vriendin Els en ik mijn nieuwe aanwinst in de auto en reden – met hier en daar een tak vol bloesem in een oor – naar huis.

Met Els én de appelboom in de auto

Dat eerste jaar kwamen er inderdaad al appels aan de boom, maar geheel op smaak waren ze nog niet. Wellicht dat dat kwam doordat de boom was aangetast door een mysterieus sneeuwachtig goedje dat op de takken zat?

mysterieus sneeuwachtig goedje op de takken van de appelboom  Dat witte spul op de takken van de appelboom is wollige bloedluis

Pas een paar maanden later kwam ik op het idee om toch maar eens een zoektocht op internet te beginnen om te achterhalen wat dat nou was geweest, dat witte spul.

Pff, het werd al snel duidelijk: wollige bloedluis.
Iiiiiieuuwww, bah, wat is dat nu weer voor smerigs, dacht ik. Zo snoezig als het eruit zag, zo walgelijk bleek het te zijn, brrr. Ik zocht dan ook maar meteen verder naar informatie om erachter te komen wat ik daar voor het volgende jaar tegen zou kunnen doen.
Een van de oplossingen kon zijn om een samenwerking aan te gaan met oorkruipers, las ik. Jakkie, dat waren óók vieze beestjes; echt veel vrolijker werd ik daar niet van. Toen ik echter las hoe je het kon doen, leek het eigenlijk best het proberen waard.

Afgelopen voorjaar – april 2011 – ging ik aan de slag. Even gezellig freubelen in de tuin: men neme een bloempot met een gaatje in de bodem, vult het met stro, laat het een nachtje tussen de planten op de grond liggen en hangt het vervolgens op de kop in de appelboom. De oorwormen die nu in het potje woonden, zouden dan ‘s nachts op luizenjacht gaan en overdag lekker warm in hun holletje blijven (en mij dus niet lastigvallen).
Ik besloot twee kleine bloempotjes te gebruiken, dat zag er tenminste nog een beetje leuk uit. Net zoiets als kerstballen in de kerstboom, maar dan anders…

Twee bloempotjes met stro en oorkruipers in de appelboom

Het is nu september 2011 en ik kan zeggen: ik heb geen wollige bloedluis gezien dit jaar. Of het nu werkelijk door de door oorkruipers bewoonde potjes komt, of dat het gewoon pure mazzel is, ik weet het niet. Het boompje stond er dit jaar in ieder geval mooi en gezond bij, de appels waren groter en het allerbelangrijkste… ze waren super lekker. Volgend jaar doe ik het weer!

Mijn elstar appel 2011  Trots op m'n elstar appel: mooi, groot én lekker!