Tagarchief: doordraaien

De wraak van het labyrint

In het Sloterpark in Amsterdam ligt een grote ronde stenen plaat. Je hebt er een geweldig uitzicht over de Sloterplas en het is een prachtige plek om tot rust te komen, om lekker voor je uit te turen en na te denken (of juist níet na te denken).
Maar waar die ronde stenen plaat nu precies voor diende, ik had werkelijk geen flauw idee. Tótdat Stadsdeel Amsterdam Nieuw-West er eind 2011 een bord bij plaatste. Het bleek dat we hier te maken hadden met een labyrint.

Bord: Labyrint Sloterpark

Trouw keek ik op het bord, bekeek de tekening en las wat erbij geschreven stond:
Verschillende paden die naar het midden van het labyrint leiden… Het midden van het labyrint kan een plek van bezinning zijn… Je loopt individueel of in groepsverband…

Oké oké, dat klonk best inspirerend, maar was het de bedoeling dat dat híer gebeurde, dacht ik terwijl ik fronsend naar de bewuste plek voor me keek.
Ik kon me werkelijk niet voorstellen dat iemand dit echt zou gaan doen. Rondjes lopen op zo’n klein oppervlak. Dat ziet er toch niet uit? Dan loop je toch voor gek?

En in gedachten nam de fantasie het over
en raakte ik volledig van het pad af…

Dwangbuis nodig bij Labyrint Sloterpark

Bellen met 112
Netjes volg ik de paden van het labyrint. Naar het midden en terug, naar het midden en weer terug, weer naar het midden…
Van een afstandje kijkt een oplettende fietser mijn kant op. Zelf heb ik dat niet door. Zodoende heb ik ook niet door dat de fietser stopt en naar me blijft kijken. Blijft kijken, zijn mobiel uit zijn binnenzak haalt en belt. Naar 112.
En eenmaal doorverbonden met de juiste centralist:

“Alarmcentrale, zegt u het maar.”
“Hallo, ik sta hier aan de Sloterplas al een tijdje naar een vrouw te kijken. Het gaat helemaal mis met haar. Ze draait letterlijk door.”
“Hoe bedoelt u meneer, wilt u duidelijker zijn?”
“Duidelijker? Ik bén duidelijk. Ze loopt alleen maar rondjes!”
“Meneer, weet u wel dat het strafbaar is om zomaar het alarmnummer te bellen?”
“Huh, hoe bedoelt u? Ik zeg toch dat die mevrouw maar rondjes blijft lopen? Ze is niet goed hoor!”
“Meneer, nú moet u ophouden, hier is helemaal níéts aan de hand. U bent in het Sloterpark. Mensen lopen daar wel vaker rondjes. Zeker nooit van het Rondje Sloterplas gehoord? Kóm nu toch meneer.”
Heel even staat de meneer met de fiets met zijn mond vol tanden. Heel even maar.

“Mevrouw, nu moet ú eens even goed luisteren. Dit is werkelijk iets totáál anders. Deze mevrouw loopt gewoon rondjes op één en dezelfde plaats. Volgens mij zie ik haar ook nog tegen zichzelf praten. En ze lacht er ook bij. Hardop zelfs. Nu gaat ze ook nog huppelen. Die is echt niet goed hoor. En het is vlák naast het water. Straks maakt ze nog rare sprongen, als u begrijpt wat ik bedoel. En ik zeg het nu alvast, ík ga haar niet achterna springen hoor, mij te koud. Ziet u maar wat u doet, ík heb in ieder geval netjes m’n burgerplicht vervuld en gebeld toen ik een medeburger in nood zag.”
Het is stil aan de andere kant van de lijn. Heel even maar.

“Meneer, u heeft helemaal gelijk. We kunnen niet voorzichtig genoeg zijn. Helemaal niet in deze tijd van het jaar, december, waarin de één na de ander in een depressie schiet en over ‘t randje gaat. Nu ik er zo over nadenk, snap ik niet dat ik u niet eerder serieus genomen heb. Dank voor uw belletje. Ik stuur nú meteen een wagen!”

 

En net op het moment dat ik me weer omdraai, werkt
een van die kerels – de grootste – me tegen de grond

 

Mannen in witte jassen
Me niet bewust van dat hele telefoongesprek, heb ík de grootse lol met mezelf. Ik begin dat labyrint met elke ronde leuker te vinden. Ja, hier word je melig van. Kan me zo voorstellen dat als je hier met een hele groep aan de gang gaat, iedereen binnen de kortste keren over elkaar dondert van het lachen. Dat zal vast de bedoeling niet zijn, maar therapeutisch is het wel. Ja toch, lachen is gezond. Ik ga er zelfs spontaan van huppelen!

In de verte klinken sirenes, maar ach, die hoor je hier met een ziekenhuis en een brandweerkazerne in de buurt wel vaker. Ik schenk er dan ook niet zoveel aandacht aan en concentreer me weer volledig op waar ik mee bezig ben: rondjes lopen in het hier en nu. Eckhart Tolle, de schrijver van De kracht van het NU, zou trots op me zijn.

Maar dan. Het ene moment ben je nog volledig mindful en het andere moment rennen er opeens drie mannen in witte jassen jouw kant op. Zo vanuit het niets.
Logischerwijze kijk ik over mijn schouder om te zien of er wellicht iemand achter me staat op wie die mannen het gemunt hebben, maar achter me ligt alleen het water met daar de aalscholvers die geschrokken in mijn richting kijken. En net op het moment dat ik me weer omdraai, werkt een van die kerels – de grootste – me tegen de grond.

“Hé, wat is dit nu, ga van me af máfketel!” schreeuw ik om ’t hardst.
“Mevrouw, u kunt maar beter meewerken!”
“Help, help, ga van me af!! Wat ís dit, laat me los, heeeeeelp!!”
“Mevrouw, wij zijn hier juist om u te helpen. Als u nou gewoon even meewerkt…”
“Meewerken? Mij helpen? Ik heb helemaal geen hulp nodig. Ik was volledig ontspannen en gelukkig, totdat jij bovenop me dook. Nu doet alles me pijn, ga van me af. Help, heeelp!!!”

SpuitIk wring me in allerlei bochten, maar niets helpt. En met die grote, zware broeder die me in de houdgreep houdt en de twee anderen die een dwangbuis en spuit bij zich blijken te hebben, begin ik ‘m toch echt wel even te knijpen. Eigenlijk wil ik huilen, maar zelfs dat lukt me niet.

“Wat doen jullie nou, wat is dit toch!?”
“Mevrouw, als u gewoon even rustig wordt, dan kunnen we u iets aantrekken.”
“Iets aantrekken? Je denkt toch niet dat ik dát – en ik knik met m’n hoofd naar de dwangbuis – aan ga doen? Ben je gek ofzo!?”
“Dat is ‘t ‘m nu net mevrouw. Degene die gek is, bent ú!”
“Gek?! Ik ben niet gek, ik ben volkomen normaal!”
“Jaaaa ha ha, dat zeggen ze allemaal,” zegt opeens de broeder met de spuit.

Reality check
PLONS!!!
“Whaaah, kooooud!”
Ik was zo in m’n eigen fantasie opgegaan, dat ik volledig van ’t pad af was en zo het water ingelopen ben. Levensgevaarlijk dat labyrint!
Nu maar hopen dat er écht iemand 112 gaat bellen. ”Help, heeeeelp!!!!”

Het Labyrint Sloterpark ligt prachtig aan de Sloterplas

En dan zullen er altijd mensen zijn die zich toch gaan afvragen of het echt gebeurd is.
Nee, nee, nee, het gebeurde slechts in mijn fantasie. Alleen maar daar.

 

Black swan

Paranoia op spitzen

Natalie Portman in Black SwanBallet saai? Zeker niet. Een film alleen voor vrouwen? Zeker niet.

Wat een geweldige, verrassende, fascinerende, mooie, bizarre, lugubere film, Black Swan. Ballet met een ‘twist’, zeg maar.
Een psychologische thriller vol pirouettes, spitzen en afzien. Vooral afzien. En doordraaien. En met dat doordraaien worden dan niet de pirouettes bedoeld…
Van begin tot eind was ik helemaal in de ban van Natalie Portman, die werkelijk een ijzersterke hoofdrol neerzet (en wat is ze móói). Je wordt compleet meegezogen in waanzin.

Tegen het einde van de film wordt de spanning steeds meer en sneller opgebouwd om uiteindelijk met een diepe zucht te eindigen. De meeste mensen bleven na de film dan ook nog even zitten om bij te komen en om elkaar aan te kijken met een blik van ‘bizar’.

Klein detail: de schoonheid van de aftiteling viel ook in het oog. Niet het saaie zwart met de witte letters, maar… Ach, ga zelf maar kijken (de aftiteling komt natuurlijk pas aan het eind, dus voor die tijd kun je dan mooi eerst deze bijzondere film ‘ervaren’).