Tagarchief: duiven

Duiventuig of ‘tuin tokkies’

april 2013

Noem ze zoals je zelf wilt. Gefladder zit er in ieder geval hard over na te denken om de ministers bij elkaar te roepen voor een serieus duivendebat. Geef je ze te eten, maken ze er alsnog een puinhoop van. Zo kan het toch niet langer…

Totaal geen manieren.

De zijkanten van het voederhuisje moeten duidelijk nog even aangepast worden. Maar wel zodanig dat de merels er wél nog in passen. Gedoe.

Maar ik ben ook wel een watje ook hoor. Want als ze dan na flink gebadder in de kleine vijver in het lentezonnetje liggen op te drogen, dan vind ik ze toch wel weer leuk. Oké, héél even maar.

Opdrogen in de lentezon.

Chillende duiven na een verfrissend badje.

Vogelvoederhuis gepimpt

Binnenkort ramen lappen?

april 2013

Ramen lappen
Potverdorie zeg, daar had ik ze vandaag toch bijna een ‘roekoe‘ voor hun harses gegeven. Die dúiven, grrr.

Geslagen heb ik natuurlijk niet, maar geknutseld wél: het voederhuisje heeft sinds vandaag – 1 april – ‘raampjes’ (en dat is géén grap).

 

Kijk, koolmees en groenlingen konden weer ongestoord van hun hapje genieten (maar ik juich niet hoor, nee ik juich niet; met die duiven weet je het immers nooit).

Vogelvoederhuisje met raampjes

 

Irritante duif

Het woord ‘opgeven’ kennen die duiven niet…

maart 2013

Man, man, man, wat zijn ‘t toch een ^%%&##* beesten, duiven. Ze verpesten ‘t gewoon voor de rest (de kleintjes). En oké, ook ik moet bij dit soort foto’s wel lachen, maar jemig, dit is níet de bedoeling!

Ze zitten constant de boel af te leggen en dan zíe je ze gewoon nadenken – uitvogelen hoe ze nu het beste kunnen handelen om tóch bij die lekkere hapjes te kunnen komen. En het is heus niet zo dat ze niets van me te eten krijgen hoor, maar het is gewoon nooit genoeg voor die veelvraten.

Deze duif had het eindelijk voor elkaar. En op de rand van de schutting keken de kleinere vogels – groenlingen, vinken, pimpelmezen etc. – beteuterd toe. Zo van: spélbreker. En geef ze eens ongelijk!

De duif is een ware acrobaat. Hij heet vast Adriaan.

Irritante duif a.k.a. Adriaan de acrobaat.  Irritante duif a.k.a. Adriaan de acrobaat.  Irritante duif a.k.a. Adriaan de acrobaat.

Irritante duif a.k.a. Adriaan de acrobaat.  Irritante duif a.k.a. Adriaan de acrobaat.  Irritante duif a.k.a. Adriaan de acrobaat.

Koppige duiven

juni 2012

Al een paar maanden ben ik die duiven vrij behoorlijk de baas, maar van tijd tot tijd komen ze het tóch weer een keer proberen.

Koppige duiven terroriseren eethuisje  Koppige duiven terroriseren eethuisje

Koppige duiven terroriseren eethuisje  Koppige duiven terroriseren eethuisje

Gelukkig gaven ze het al snel weer op, pfew.
Maar ik juich niet te snel hoor, nee nee. Ik juich helemaal niet, zou niet durven. Die grijze rakkers zijn zo slim en volhardend, dat ik altijd rekening met ze zal houden.

Ach, het is niet dat ik helemáál geen duiven wil, want het zijn best grappige beesten. Laten we zeggen dat er maximaal twee tegelijk in de tuin mogen. Zoiets.

Kijk, zo vind ik duiven wel leuk.

Duiven leggen zich neer bij hun nederlaag (voor nu)

Tortelduiven

En tortelduifjes

Hart, verliefd, ware liefde

Van stadsduiven word ik – op een enkeling na – niet zo blij.
Houtduiven vind ik grappig; ze zien eruit als sullige goedzakken.
En de Turkse tortels, die zijn sierlijk. Zo deftig. Zoiets als De Aristokatten.

Ken je deze Disney film?

De Aristokatten als duiven. Zie je het al voor je?

Dat zou eigenlijk best een leuke remake kunnen worden.
Kijk maar of je het verhaal herkent:

De Aristoduiven

Mama tortel Duchess en haar drie kindjes, Marie, Berlioz en Toulouse worden door een jaloerse halsbandparkiet uit de tuin ontvoerd. Zij weten te ontsnappen uit het hol van de parkiet, maar komen er al snel achter dat het niet zo makkelijk is om de weg naar huis weer terug te vinden.

Redder in nood
Onderweg raken zij bevriend met stadsduif O’Malley. Die stadsduif kan dan mooi gespeeld worden door mijn tuinduif Herman (alhoewel ik Herman al héél lang niet meer gezien heb, zou hij dood zijn?). Zelf speel ik de rol van Madame Bonfamille – dat wordt dan ‘Mar’ Bonfamille – die ontroostbaar is door het verlies van moeder tortel en haar grut.
Herman O’Malley staat Duchess en haar kleintjes graag bij, want zo’n gracieuze dame in nood laat je niet aan haar lot over.

Een romantisch verhaal waar muziek in zit
Doe maar alsof je duiven voor je ziet i.p.v. katten… ;-)

Duchess en O’Malley zijn binnen de kortste keren bijzonder gecharmeerd van elkaar en ook de kinderen Marie, Berlioz en Toulouse vinden deze wereldwijze stadsduif al snel helemaal geweldig. Wat een stoere bink.

Na de nodige leuke momenten – zoals bijvoorbeeld de hulp van twee nijlganzen uit het Sloterpark – en wederom een rottig moment met de halsbandparkiet die nogmaals een poging onderneemt om de tortels te kidnappen, lukt het Herman om de parkiet voorgoed te verjagen en om Duchess en de kinderen weer veilig bij Mar Bonfamille terug te brengen.
Mar is dolgelukkig en kan het niet over haar hart verkrijgen om de ‘tortelduifjes’ van elkaar te scheiden. Herman O’Malley mag dus blíjven! En door het goede leven ziet hij er al snel zo stijlvol uit, dat je zou denken dat hij zelf ook een tortelduif is i.p.v. een stadsduif…

Tortelduiven vertellen het verhaal van Disney's aristokatten

Ze leefden nog lang, verliefd en gelukkig.
In de tuin natuurlijk!

*  *  *

attentieblokje  Geïnteresseerd geraakt in enige achtergrondinformatie over onze hoofdrolspeler Herman die de rol van O’Malley op zich nemen zal? Lees en bekijk het hier:

 

Herman – deel II

Op volle toeren

Gisteravond ging ik naar bed met de gedachte dat het ook zomaar zou kunnen, dat Herman (mijn irritante tuinduif), geen hij is maar een zij. Dan zou ik haar Hermien noemen, bedacht ik snel. Om meteen daar achteraan te beseffen dat er in dat geval ook wel ergens een Gert om de hoek zou zitten. Oh nee, nóg een duif erbij.

Maar dat was het ergste natuurlijk niet.
Het ergste was dat ik naar bed ging met een lied in m’n hoofd dat ik sinds die uitzending van
Op volle toeren – lang geleden – toch eigenlijk nooit meer had willen horen, whaaaaah! En met datzelfde lied in m’n hoofd ben ik zojuist wakker geworden, neeeee!

Dat wordt nog een lange dag vandaag, zucht: “Alle duiven op de dam, shalalali, shalalala…”