Tagarchief: ei

Pitstop bij de reigerkolonie

mei 2015 – Het is inmiddels weer heel vanzelfsprekend om bij de reigerkolonie een pitstop te maken. Niet voor de reigers, maar voor de lepelaars die daar zijn gaan broeden. Leuk om zo in de gaten te houden hoe het met ze gaat daar hoog in de boom. Alhoewel, veel is er momenteel niet te zien. Moeder lepelaar zit diep in het nest en zit in alle vrede haar broedtijd uit.
Helemáál zonder foto’s ging ik niet weg, want wat lag daar nou op de grond? Ach jee, een dode reiger! Vreemd indrukwekkend, zo’n grote vogel dood voor je voeten.

En dan kun je twee dingen doen: het arme beest negeren… óf hem een plekje op Gefladder geven zodat hij in ieder geval niet vergeten wordt. Ik koos voor het laatste. Ook om maar te laten zien dat nu eenmaal niet alles pais en vree is in de natuur.

Een dode reiger bij de reigerkolonie in het Sloterpark

De camera verdween snel weer in m’n zak, waarna ik mijn ronde vervolgde.

Hardlopen doe ik graag op een lege maag en na het douchen geniet ik dan extra van m’n ontbijt. Dat is meestal avocado met ananas, kiwi of wat voor ander fruit nog meer, en geregeld volgt dan ook nog een zachtgekookt eitje.
Nou, op de terugweg weer bij de reigerkolonie aangekomen, bleek dat eitje vandaag al kant-en-klaar voor m’n neus te liggen. Beter gezegd: voor m’n voeten! Al hijgend en zwetend stopte ik, want tja, interessant was dat reigerei natuurlijk wel, zo met het eigeel nog vloeibaar aanwezig.

Een ei van de reiger, waar het eigeel duidelijk in te zien is.

Wel heb ik later een zachtgekookt ei bij het ontbijt even overgeslagen.
Ik had er opeens niet zoveel trek meer in.

 

Nacontrole na kraamtijd

juni 2014
En dan is het altijd weer interessant om bij de nacontrole te zien of er nog iets in zo’n nestje achtergebleven is. Dit keer bleven van de kraamtijd wat troepjes, een uitgedroogd insect en… een niet-uitgekomen eitje over!

Nest van roodborstjes - de overblijfselen (ook 1 eitje)

Het niet-uitgekomen roodborsteitje.

Niet uitgekomen eitje van de roodborstjes

Het nestkastje mét daarin het nestje hangt weer op z’n plek voor een eventuele tweede leg. Later in het najaar – zo eind september ongeveer – krijgen alle kastjes een schoonmaakbeurt en zijn ze weer klaar om als herfst- en winterverblijf te dienen. In de lente kunnen ze dan weer als kraamkamer fungeren.

Roodborstjes kiezen broedplaats

mei 2014
Vorig weekend, tijdens de eerste Koningsdag, zag ik opeens iets bewegen bij het nestkastje, een uitgeholde berkenstam die ik een paar jaar geleden speciaal voor halfholenbroeders gekocht had. Het was de eerste keer dat ik een roodborst in de buurt van het kastje zag, dus mijn belangstelling was gewekt.

Al snel zag ik dat er een koppeltje in de tuin was en dat ze druk bezig waren met het zoeken van nestmateriaal. Zou het dan echt gaan gebeuren? Zouden na pimpelmezen, koolmezen en spreeuwen nu ook de roodborstjes hier gaan broeden?

Op zoek naar nestmateriaal

Roodborstje op zoek naar nestmateriaal

Van rechts naar links…

Roodborst scharrelt door de tuin, op zoek naar nestmateriaal

Een bek vol troep om een nestje mee te bouwen

Roodborst met allerlei troepjes in de bek om het nest mee op te bouwen

Het grappige is dat de boom die voor het nestkastje staat, een Glansmispel, oftewel Photinia fraseri, oftewel… een Red Robin heet. En laat een roodborstje in ‘t Engels nou de naam Robin hebben!

Robin redbreast

Territoriumdrift
Maar zo vredig als het allemaal lijkt, was het niet…
De tuin wordt al weken met veel plezier bezocht door een koppel heggenmussen. Ze komen hier hun hapjes halen en hebben het altijd goed naar de zin. Nu echter, waren ze opeens niet langer gewenst door de roodborstjes die fanatiek hun territorium bewaakten. Zodra een heggenmus ook maar een poot aan land zette, dook een van de roodborsten fel op hem/haar af. Hilarisch hoe ze om de jeneverbes achter elkaar aan konden rennen, maar minder grappig was het toen ze echt aan ‘t knokken waren!

De volgende dag, zondag, heb ik de roodborstjes wel nog even gezien, maar daarna was en bleef het rustig; ze waren foetsie. Toen ik ‘s avonds gauw een blik in de nestkast wierp, bleek het gevuld met takjes en troepjes, maar dat was ‘t dan ook. Nergens een roodborst te bekennen. Zwaar teleurgesteld trok ik de conclusie dat het roodborstenkoppel al het geruzie zat was, en op zoek gegaan moest zijn naar een rustiger plekje. Jammer.

Toch nog jong spul
Maar helemaal verlaten was de tuin niet, want het heggenmussenkoppel bleek in de buurt een gezin gesticht te hebben! Hun jongen waren uitgevlogen en kwamen gezellig met pa en ma mee naar mijn tuin.

Is ‘t geen dotje, de jonge heggenmus?

Jonge, pas uitgevlogen heggenmus, verkent de tuin

Hmm apart, zo’n tuin ontdekken…

Pas uitgevlogen heggenmus moet nog wel een beetje wennen in de tuin

Hoewel ik me er al bij neergelegd had dat er niet door de roodborstjes gebroed zou worden, bleef ik de nestkast in de gaten houden. En wat denk je, eergisteren (vrijdagochtend) zag ik opeens een roodborst met een hapje in z’n bek. En hij vloog er het nestkastje mee in! Huh? Ik begreep er niets meer van. In de loop van de dag zag ik beide roodborstjes weer vaker, al werd ik niet echt wijs uit hun gedrag. Was er nu wél of níet iets gaande…

Gisteren maakt ik om duidelijkheid te krijgen, van een afstandje – met m’n camera sterk ingezoomd – een foto (zodoende hoefde ik niet te dicht bij het nestkastje te komen). Op de computer kon ik vervolgens goed bekijken waar ik nu eigenlijk een foto van gemaakt had: een nestkast vol takjes en troepjes! Verder was er niets te zien, vaag.

Ondertussen werden, zoals ook tijdens het vorige weekend, de heggenmussen weer verjaagd. Vooral de jonge nieuwelingen leken er niets van te snappen.

Jonge heggenmus moet nog een beetje wennen aan de agressieve roodborstjes

Ei, ei, ei, zijn we nu blij?
Broeden ze wel of broeden ze niet, wel of niet.
De onzekerheid/nieuwsgierigheid bracht me ertoe om aan het begin van de avond de inzoomtruc nog maar eens uit te halen. En wat zag ik vervolgens op het scherm van de computer terug? Een eitje!

Een eitje van de roodborstjes in de nestkast (een uitgeholde berkenstam)

En toch hè, ondanks het eitje, ben ik nog steeds niet gerust, want nogmaals: ik snap die roodborstjes niet! Gaat het wel allemaal zoals het hoort? Héél af en toe zie ik er één naar het kastje vliegen en die blijft er dan een tijdje in. Toch lijkt het er meer op dat pa en ma allebei voornamelijk weg zijn.

Maar goed, ik leg me erbij neer dat ik hier onwetend ben en laat de natuur maar lekker haar gang gaan. Door het raam is alles prima te volgen, dus… to be continued?

Ei, ei, ei

juni 2012

Tijdens het hardlopen vanmorgen, wist ik nog maar nét een ei te ontwijken. Jawel, een ei. En het lag onder de reigerbomen. In plaats van verder te lopen, trapte ik op de rem om een kijkje van dichtbij te nemen. Het ei was leeg. Leeg maar mooi. Wat zou daar ingezeten hebben?

Ik dacht dat het gezien de grootte – die wel meeviel – geen ei van een reiger kon zijn.
En hoewel naast de reigerbomen een van de vele konijnendorpen ligt, kon het ook geen konijnenei zijn, want die leggen geen eieren (tenzij ik iets gemist moet hebben).

In de zak
Ik besloot het lege ei mee te nemen, maar… ik was nog niet klaar met m’n loopje. Voorzichtig deed ik het ei in de zak van mijn jasje en vervolgde mijn route.
Het laatste stuk leek het net alsof het ei elk moment uit m’n zak kon vallen. Ik besloot het de laatste kilometer dus maar in m’n hand te houden. Zie je het al voor je, hihi, daar ging ze hoor. Al hardlopend met haar ei.

Thuisgekomen nam ik een welverdiende douche, om daarna met het ei op de foto te gaan. Het ei van een…? Weet jij het?

Ei, ei, ei,
een raadsel van mij.
Wie weet het antwoord
en maakt me blij.

Het ei is blauwig (hier niet zo héél goed te zien) en 6 cm lang

Van welke vogel is dit ei?

(Weken later vertelde een echte vogelkenner dat dit wel degelijk een reigerei is…)

Van pasen tot haas tot ei…

April 2011

Vandaag weer de eerste haas van het jaar over het veld zien rennen. Het blijft een bijzonder gezicht. Vorig jaar waren ze er ook rond deze tijd, dus even serieus: praten we dáárom over PAAShazen? Het ís immers weer bijna Pasen.

Hmm, zoals clown Bassie altijd wist te zeggen: dát moet ik eens even aan de binnenkant van m’n ogen bekijken…

Gras

Aangezien de binnenkant van mijn ogen een maffe fantasiewereld is waar ik niet veel wijzer van word, heb ik toch maar gewoon Google geraadpleegd en kwam tot het volgende:

De paashaas heeft niets met het Bijbelse Pasen te maken. Al sinds de prehistorie zijn hazen (en konijnen) het symbool voor vruchtbaarheid. De vruchtbare haas is een teken van de lente, wanneer in de natuur nieuw leven ontstaat.

De haas vertegenwoordigt ons hoger bewustzijn. De haas is vruchtbaar en heel onzelfzuchtig. Achtervolgd door jachthonden zal een uitgeputte haas vervangen worden: een andere haas neemt zijn plaats in.
De haas heeft geen hol, maar een leger. Veel vogels maken gebruik van de hazenlegers om hier een nest van te maken en eieren uit te broeden.
Hier wordt de verbinding van de haas die de eieren verstopt duidelijk.

Etc. etc. etc.
Ik heb dan wel geen kleine kinderen meer, maar ik krijg warempel weer helemaal zin om eieren te verstoppen dit jaar!

Flashback

In het jaargetijde van de vogeleitjes, gaan mijn gedachten weer naar hem. Naar Egbert.

Egbert was het duivenei dat ik als jong meisje eens gevonden had en waarvan ik hoopte dat het uit zou komen (geen idee trouwens hoe ik op de naam Egbert gekomen was).
Af en toe legde ik hem in een rood/wit geblokte theedoek gewikkeld onder een lamp en wanneer ik wegging nam ik hem met me mee.

Je voelt ‘m al: Egbert is nooit uitgekomen en is zodoende altijd een ei gebleven. Het enige ei waar ik warme gevoelens voor ben blijven houden!