Tagarchief: ekster

Ekster kiest raw food

november 2014
Vorige week opperde ik nog – ter afsluiting van het stukje: brokken schrokken –  dat de eksters het i.p.v. bij de pindacake maar beter bij raw food konden houden. Niet wetende dat ik dat tafereeltje vanmorgen tijdens een vreedzame wandeling door het Sloterpark, letterlijk op m’n pad zou krijgen. En wat blijft het dan toch tegenstrijdige gevoelens oproepen, dat ‘eten en gegeten worden‘ in de natuur. Je gaat van ‘o wat zielig’ naar ‘o wat boeiend’ en weer terug. Heb jij dat ook, bij het zien van de foto’s en de video?

Een voedzaam ontbijt
Terwijl ik aan kwam lopen, liep een kraai voldaan bij zijn maaltijd weg, waardoor ik goed kon zien wat voor lekkers hij gegeten had.

Een konijn.
Jeetje…

Een door de vogels aangevreten konijn

Ik was nog niet doorgelopen of een ekster nam vliegensvlug de plaats van de kraai in.

Ekster eet van dood konijn

Gefascineerd bleef ik staan kijken – waarbij ik in de ekster de pindacakevandaal uit mijn tuin meende te herkennen. Ook zag ik precies hetzelfde gebeuren als in het filmpje met de ekster en de eksterpester: gesmul van roze voedsel! Alleen ging het in de tuin om een plak roze pindacake en hier in het Sloterpark om het binnenste van een konijn.

Ekster eet van dood konijn

Ekster eet van dood konijn

Filmpje
kraai en ekster

 

Eksterpester vs. ekster

Omdat ik het brokken schrokken van de eksters nog niet wilde accepteren, ging ik laatst in de aanval met een bloemenbasket. En hoe veelbelovend mijn ‘eksterpester’ er ook uitzag, uit ervaring met de tuinvogels wist ik dat te vroeg juichen niet op zijn plaats zou zijn: vogels geven namelijk niet zomaar op (zéker niet wanneer er pindacake in het spel is).

The morning after
Een koolmees was een van de eerste bezoekers; gelukkig had hij zich niet door de nieuwe constructie af laten schrikken.

Al snel volgde de rest van zijn gevleugelde vrienden, waaronder de spreeuwen en pimpelmezen. Zelfs een specht kwam even kijken, maar hoewel ook hij gelukkig nog bij het eten kon, had hij door een ernstig ochtendhumeur bepaald geen fut voor al dat onhandige gehannes voor een simpel plakje cake. Hij vloog daarom geïrriteerd weer verder.

Prima, dacht de pimpelmees, des te meer blijft er voor mij over!

Pimpelmees snoept van pindacake

Eksters gesignaleerd
Een paar uur later kwam het eerste zwart/blauw/wit voorbij schuiven.
Hij kwam… keek… en ging weer.

Maar waar het erop leek dat de eksters zich gewonnen gaven, bleken deze bezoekjes simpelweg deel uit te maken van een grondig vooronderzoek. Observeren, observeren. Net zolang tot de eerste ekster een poging zou durven wagen. En zou slagen…

Het enige lichtpuntje blijkbaar, is dat de eksters in ieder geval gedwongen worden om wat kleinere hapjes te nemen. Kleinere hapjes?! Dat waren toch een paar beste happen, zul je nu misschien wel zeggen. Maar geloof me, vergeleken met de brokken die ze voorheen wegwerkten, zijn dit werkelijk ‘kleinere’ hapjes. Zucht. Nog wel. Want ik vrees dat wanneer de eksters er eenmaal handigheid in krijgen, ze weer korte metten zullen maken met de plakken pindacake.

Ondertussen…
Het bleek dat tevens de halsbandparkieten de boel goed in de gaten hadden gehouden. Deze jongeman hier kwam zodoende héél even in de verleiding.

Halsbandparkiet waagt ook een poging. Alles voor een plakje cake...

Heel even maar. Want die groene had helemaal geen zin om al die moeite te doen, terwijl er op slechts één vleugelslag afstand al een goedgevulde pindasilo hing!

  • Voorlopige conclusie
    Hoewel de bloemenbasket heus wel een sta-in-de-weg vormt, lijkt hij vooralsnog als echte eksterpester tekort te schieten. Als nieuw speeltje in de tuin is hij echter sowieso een aanwinst en wordt meteen duidelijk dat het lijntje tussen een gewone tuin en een speeltuin enorm dun is: de bloemenbasket fungeert zonder problemen als een soort ‘klimrek’, waar vooral de spreeuwen af en toe in de gekste houdingen in hangen. Hilarisch.

 

Dorstige ekster

juli 2014

Tijdens een warme namiddag in juni – met op de achtergrond dr. Phil op de televisie – zag ik twee dorstige eksters in de tuin. De een voelde zich meteen betrapt en vloog snel weg, terwijl bij de ander de dorst het won van de verstoring. De enige vraag die hém bezighield was: drink ik hier of drink ik daar.

Het werd uiteindelijk daar – de minivijver – om vervolgens toch weer terug te keren naar hier – het drinkbakje – voor een laatste slok.

Ekster jaagt op groenling

april 2014
Maandag 7 april – Potverdórie, die éksters!
Toen ik van m’n werk thuiskwam en een rondje door de tuin liep, stuitte ik op de resten van een staaltje moord en doodslag. Wéér. Overal veertjes die wederom afkomstig waren van een groenling. De dader was mij natuurlijk onbekend, maar ik vermoedde dat het een ekster was, gezien het gebeuren van een paar dagen geleden: ekster ontvoert gevloerde groenling.

Liever een sperwer
Dan een paar minuten geleden: zitten die groenlingen, ondanks de regen, lekker te genieten van een hapje gehakte zonnebloempitten, duikt er zomaar opeens een – jawel – ekster op ze af. De máfketel! Gelukkig had hij geen succes, maar jemig, dan heb ik liever eens in de zoveel tijd de sperwers terug. Op de een of andere manier kan ik het van sperwers meer accepteren. Wanneer ik aan een roofvogel denk, denk ik nu eenmaal niet aan ‘eksters’.

Ik vrees dat dit nog vervolgd gaat worden…


 

Ekster ontvoert gevloerde groenling

april 2014
Vrijdag 4 april – Naaah, krijg nóu wat!
Ben ik in de keuken bezig, hoor ik opeens ‘pok’. Potver, was mijn gedachte, er is vast een vogel tegen het raam gevlogen. Dus ik loop even later naar het raam… zit er een ekster te plukken van de groenling die dus blijkbaar inderdaad tegen het raam gevlogen was. Het tafereel zag er al niet hoopgevend meer uit.

Sluip ik snel weg om m’n camera te pakken om toch maar vast te leggen hoe het er in vogelland aan toe gaat, kom ik terug… vliegt die ekster met groenling en al naar de andere kant van de schutting. Jeetje zeg. Heb ik deze herfst en winter geen moord en doodslag gehad met de ‘sperwers’ in de tuin, komen die éksters opeens een hapje RAW food halen. Maar goed, ik hoef er gelukkig niets van op te ruimen.

(Wel extra sneu, aangezien al die vogels momenteel in lentestemming zijn en hun partner aan hun zij hebben; nu is er dus één alleen…)

Koolmees met eiwitrijk hapje

mei 2013
O, wat een voedzame maaltijd zeg.
Eiwitten (proteïnes) voor de kleintjes; daar worden ze groot van.

Koolmees met eiwitrijk hapje voor de jonge meesjes.

Alvorens het lekkers bij de ukkies af te leveren, keek de mees eerst even de kat uit de boom.
Of beter gezegd: de ekster uit de boom.

Koolmees met eiwitrijk hapje voor de jonge meesjes.

Toen de ekster eenmaal weg was – écht weg – kregen de jonge meesjes alsnog hun krachtvoer toegediend.

Koolmees met eiwitrijk hapje voor de jonge meesjes.

Koolmees met eiwitrijk hapje voor de jonge meesjes.

Straf: mees en de ekster

Deel 2

Juli 2012 – Het zou de titel van een mooi sprookje kunnen zijn, mees & de ekster.
Maar helaas, zo rooskleurig is dit niet. Het is echt niet alleen maar leuk en lollig in de tuin…

Een week of twee geleden liep ik ‘s ochtend vroeg – het was rond 6.00 uur – de tuin in om weer wat zonnebloemkernen in het eethuisje van de vogels te doen; ze zijn er gek op.
Zoals gewoonlijk maakte ik ook even een ‘inspectieronde’ langs de plantjes, waarbij mijn blik gek genoeg naar de zwarte emmer getrokken werd.

Huh? Er lag een dode mees in het water.
Wat was hier gebeurd…?

Dode mees in emmer. Wat was hier dan gebeurd...?

Maar pff, ik had nog even geen zin om daarover na te denken en al helemaal niet om een dode vogel op te ruimen. Eerst een lekker bakkie koffie. Wél zette ik de emmer met de dode mees alvast naast de tuindeur. In zicht, zodat ik het niet zou vergeten.

Ekster grijpt z’n kans
En terwijl ik in de keuken met een koffiepad in de hand stond, zag ik vanuit een ooghoek opeens een ekster op de rand van de emmer landen en verlekkerd omlaag kijken. Snel griste ik mijn camera van tafel: de ekster dook voorover de emmer in en… vloog mét mees weg. Zo de struik in om aan zijn ontbijt te beginnen.

Ekster vist dode mees uit emmer water  Ekster vliegt met dode mees weg

Jeetje. Wat een belevenis zo op de nuchtere maag.
Voordeel was wel, dat ík de dode mees niet meer hoefde op te ruimen.

*  *  *

Nu ik er zo over nadenk… Is dit een straf van boven geweest?
Maar zó erg was het nu toch ook weer niet, dat mees Eva laatst een hapje van m’n appel gepikt had? Zware straf hoor!

 

Dolle dwaze muizen en poep?

Maart 2012

Twee dolle dwaze muizen
Nu de lente serieus in de lucht hangt, lijken veel beesten de kolder in hun kop te hebben. In ieder geval de dolgedraaide muisjes die vanmorgen vroeg in de tuin bezig waren. Als twee malloten zaten ze achter elkaar aan. Rondjes rennend om dat ene plantje heen. Het deed me denken aan een kat die als een idioot achter z’n eigen staart aan zit.
Het was een komisch gezicht, maar ik realiseerde me wel opeens dat ik deze week elke dag muisjes in de tuin gezien heb terwijl dat eerder niet het geval was.
Volgens mij zijn het echt de lentekriebels. En daar krijg ík dan weer de kriebels van, want hoe schattig die Minnie’s en Mickey’s er ook uit zien, van mij mogen ze weer vertrekken.

Broodje poep van ome WillemLust – jij – ook – een – broodje – poep?
Bij het verlaten van de woning om een stuk te gaan hardlopen, was ik de muisjes alweer vergeten. Jemig, wat een mooie ochtend zeg. Lekker fris weer, mooi zonlicht en overal vrolijk vogelgezang.

In het park zag ik zo’n 20 meter voor me een ekster die enthousiast aan het ontbijten was. Dichterbij gekomen, sprong de ekster voor me weg, maar niet zonder dat ik nog duidelijk kon zien waaruit zijn ontbijtje bestond. Het beste beest had in zijn bek… een stuk strónt! Gat-ver-dámme, wat een smerig gezicht. Dat paste totaal niet bij de zonnige ochtend. Het hapje zal de ekster vast gesmaakt hebben, maar ik had het toch liever niet gezien.

 De fijnproever
Na zo’n 40 minuten was ik weer thuis en liep ik met een glas water naar het raam. Meteen werd ik er weer aan herinnerd, dat er de laatste dagen meer muisjes dan anders zijn. Want daar zat meneer muis, optimaal genietend van een ontbijt dat bestond uit gehakte zonnebloemkernen. Hij is vast zo’n type dat zijn neus opgehaald zou hebben, indien hij eenzelfde maaltijd voorgeschoteld had gekregen als die ekster uit het park. Tja, ik kan hem geen ongelijk geven. Wanneer je de keus hebt tussen poep en pitjes, dan ga je natuurlijk voor de pitjes!

Muis snoept van gehakte zonnebloemkernen die voor de vogels bedoeld zijn

  • Hij deed me denken aan dat schizofrene muisje van twee jaar geleden: identiteitscrisis.