Tagarchief: groene

Halsbandparkieten en MasterChef

Van kookprogramma’s moet ik over het algemeen weinig hebben, maar MasterChef… dat is toch wel even héél iets anders, heb ik vorig jaar ontdekt. Die competitie, whoow, wat is dat genieten. Vol adrenaline zit ik dan op de bank te stuiteren en ik ben SBS6 dan ook bijzonder dankbaar dat het programma, land na land, uitgezonden blijft worden. Gisteren was de laatste aflevering van MasterChef Canada en maandag begint dan meteen MasterChef Nieuw-Zeeland.

Maar gisteren. Toen werd ik toch echt even afgeleid door drie smikkelende halsbandparkieten die een culinair hoogstandje niet konden weerstaan. Het kan toch geen toeval zijn dat deze fijnproevers precies tijdens MasterChef de in de tuin geserveerde gerechten kwamen proeven. Wilden ze me daarmee iets zeggen? Vinden ze het tijd voor een MasterChef Gefladder?

Two men and a lady
De groene, gevederde versie van: meesterkok Robert Kranenborg,
chefkok Michiel van der Eerde en… culinair publicist Janny van der Heijden!
(Janny, bekend van ‘Heel Holland Bakt’ vervangt culinair recensent Marcus Polman,
want kijk maar: de middelste van de drie halsbandparkieten is een vrouwtje.)

Mannetjes halsbandparkieten hebben een halsband, vrouwtjes  nietHalsbandparkieten en MasterChef

De fijnproevers in beweging, met op de achtergrond de finale van MasterChef Canada

Halsbandparkieten zijn fijnproevers en genieten van culinair hoogstandje

Net even anders
Van de adrenalinekick bij MasterChef, naar de traagheid van Heel Holland Bakt, waarbij vooral de subtiele (vlijmscherpe) humor van Martine Bijl me aan de buis gekluisterd houdt. Ja, naar Heel Holland Bakt kijk ik dus ook graag.

 

Groenling van raamslachtoffer tot troetelkind

april 2015 – Tijd voor een koffiepauze, dacht ik toen ik de kamer in kwam lopen. Een groenling dacht daar anders over, want BOEM!, hij knalde in volle vaart tegen het raam. Nu gebeurt dat wel vaker met die vogels: op het moment dat ze ergens van schrikken, kijken ze niet meer op of om, maar vliegen als een dolle Dries zomaar een kant op. Tegen het raam bijvoorbeeld. Vaak zie je de veertjes en/of de afdrukken van de vleugels nog zitten.

BOEM!!

Toch loopt het meestal goed af. Dan nemen de vogels plaats op de schutting of een tak, waar ze hun kop schudden over hun eigen stommiteit. Soms echter, is zo’n vogel flink groggy en heeft dan echt even de tijd nodig om van een horizontale status weer naar een verticale te komen. Maar die groenlingen… op de een of andere manier is zo’n knal tegen het raam ze vrijwel altijd fataal. Hier in de tuin tenminste wel: (groenling als raamslachtoffer in ‘tussendoortjes’ of een tuin vol groenlingen).

 

EEN ZONNIGE MIDDAG…

14.41 uur – Op zijn rug, met zijn pootjes in de lucht spartelend, lag jongeman groenling op de grond. Voorzichtig pakte ik hem op, ondertussen troostende woordjes brabbelend en hopend dat hij het zou overleven.

De groenling was keihard tegen het raam gebotst

De arme ziel was volledig van de wereld en voorzichtig liet ik wat water uit een van de waterbakjes op z’n koppie druppelen. Het ging allemaal volledig aan hem voorbij.

Groenling raamslachtoffer - hij was helemaal van de wereld

Ik dacht dat het misschien wel beter voor hem zou zijn om op een rustig plekje bij te komen, maar de groenling viel niet met zijn neus in de boter, maar met zijn snavel in de potgrond. Het ontbrak hem daarbij aan kracht om zijn kop weer omhoog te krijgen. Geen goed idee dus.

Groenling raamslachtoffer - kracht om rechtop te staan, had de groenling niet

Zo stik je nog, dacht ik.
Blijf dan maar liever bij mij, dan kan ik je in ieder geval beter in de gaten houden.

Groenling raamslachtoffer - ook wat waterdruppels op z'n koppie hielp niet

Zodoende gingen we er samen maar bij zitten.
Aan koffie werd op dat moment niet meer gedacht.

Groenling raamslachtoffer - dan maar samen de tijd nemen om bij te komen

Veilig in het kommetje dat ik van mijn hand gemaakt had – en waar groenling niet in om kon vallen – kon hij beetje bij beetje tot zijn positieven komen.

Groenling raamslachtoffer - groenling veilig in het kommetje van Marjori's hand

Natte polsen, natte pootjes?
Wanneer ik me zelf niet zo lekker voel, vind ik het altijd verfrissend om m’n polsen even onder de koude kraan te houden. Met het idee dat dat voor de groenling wellicht ook zou gelden, liet ik hem af en toe even pootjebaden. Of het hielp, weet ik niet. Het leek er eerder op dat die kleine groene alleen maar dacht: wat gaat ze nú weer met me doen?!
Tja, het was goed bedoeld.

Groenling raamslachtoffer - even pootjebaden als opkikker

Zoals kleine kinderen moe worden van zwemmen, zo raakte de groenling vermoeid van het pootjebaden. Hij doezelde daarna dan ook weer lekker weg.

Groenling raamslachtoffer - de tijd nemen om te herstellen

Toch leek hij die verfrissende tussendoortjes steeds meer te waarderen.

Groenling raamslachtoffer - en tussendoor weer even pootjebaden  Groenling raamslachtoffer - en tussendoor weer even pootjebaden

Ook begon hij weer wat helderder uit zijn ogen te kijken.

Groenling raamslachtoffer - hij wordt al wat alerter

Het was wel heel speciaal hoor, zo met z’n tweetjes.
De groenling keek me aan wanneer ik tegen hem sprak, keek om zich heen wanneer hij vogels hoorde zingen en… leek het steeds meer  naar zijn zin te hebben.

Een heerlijk troetelkind

Groenling raamslachtoffer - de grootste schrik is achter de rug; nu is het zelfs een beetje 'gezellig' zo samen

Tussen de bedrijven door liepen we rondjes door de tuin. En hoewel groenling gewoon weg kon vliegen, bleef hij zitten waar hij zat. Op mijn hand.

Groenling raamslachtoffer - hij wilde nog niet wegvliegen en bleef liever op Marjori's hand zitten

Dat hij niet weg wilde, is heel duidelijk te zien in het filmpje onderaan de pagina; zo schattig.

Groenling raamslachtoffer - 'maar ik hóef toch nog niet weg?', zie je groenling denken

15.57 uur – Af en toe had de groenling een terugval. Dan keek hij weer wat moeilijk uit zijn ogen. Toch bleven we onze rondjes door de tuin maken, want dat leek hij wel interessant te vinden.

Groenling raamslachtoffer - aan z'n oogjes zie je dat hij opeens weer even heel erg moe is

Kikker had ondertussen ook in de gaten dat er ‘iets’ aan de hand was. Hij kwam vanuit zijn hol (de spleet tussen de kei en de bak) omhoog, om met zijn kop boven water met eigen ogen te kunnen zien hoe de groenling vertroeteld werd.

Tsss, wat een aanstellerij, leek kikker te denken.

Kikker kwam ook even kijken. Hij vond groenling maar een aansteller...

Maar groenling trok zich daar niets van aan. Die genoot van alle aandacht!

Groenling raamslachtoffer - en nog steeds wilde hij niet wegvliegen

Perfecte schutkleur
16.12 uur – En toen opeens – dit is ook een leuk moment in het filmpje – voelde de jongeman zich sterk genoeg om zijn vleugels weer uit te slaan. Een paar slagen verder landde hij op een beschut plekje waar hij nog wat verder op krachten kon komen. Met zijn perfecte schutkleur zat hij daar wel goed. Kijk maar: recht voor je, met zijn snavel knus tussen zijn veertjes gestoken.

Groenling raamslachtoffer - ja, eindelijk vloog groenling een struik in om daar vervolgens verder bij te komen

Inmiddels kwam de trek in koffie in alle hevigheid terug. Een bakkie, ja lékker! Waarbij ik wél die ene struik in de tuin in de gaten bleef houden, want helemáál gerust, was ik nog niet.

Een hele tijd later – 17.45 uur – keek ik op het juiste moment naar buiten.
Hè, hè, er zat eindelijk wat beweging in de kleine man!

Groenling raamslachtoffer - enige tijd later vond hij het tijd om er weer eens op uit te gaan

En ik had dat nog niet gedacht of ‘floep’, daar fladderde de groenling naar het voederhuisje op nog geen meter  afstand. Meneer was duidelijk aan versterking toe: eten!

Groenling raamslachtoffer - de eerste hapjes na de grote BOEM!

18.28 uur – Nietsvermoedend liep ik met een trommel voer naar buiten om de vogels nog een laatste snack te geven. De groenling was als het ware alweer vergeten. Dát avontuur was afgelopen… dácht ik. Nou, ik schrok me rot!
Want daar zat hij hoor, vlak voor m’n neus in het hangende voederhuis. Meestal vliegen groenlingen bij het minste geluid of beweginkje al verschrikt weg, maar meneer hier niet (zou hij me nog herkennen?). Voorzichtig kwam ik met een schepje pitten en vlokken dichterbij…

De groenling maakte aanstalten om weg te vliegen, maar bedacht zich halverwege. Zo bleef hij even zitten, met zijn ene helft ín het huisje en met zijn andere helft eruit. Mij de kans gevend om toch nog even snel die camera weer tevoorschijn te halen.

Groenling raamslachtoffer - in het voederhuisje

Zich niets van mij aantrekkend, draaide de groenling zich om en begon op z’n gemak te eten.

Groenling raamslachtoffer - het eten smaakt weerGroenling raamslachtoffer - ja, groenling is weer opgeknapt. Gelúkkig!

Ja, hij was de grote BOEM echt te boven gekomen!

Na een laatste blik van verstandhouding namen we afscheid van elkaar.
Ik ging naar binnen en de groenling… die zag ik met een sterke, strakke vleugelslag de prachtige magnolia van de buren in vliegen. Dat is met recht een ‘mooi’ einde van dit verhaal!

Groenling raamslachtoffer - groenling vloog de prachtige magnoliaboom van de buren in.

THE MOVIE

Groene specht eindelijk vastgelegd

Tsjonge jonge, het heeft wat jaartjes geduurd, maar eindelijk is aan de frustratie een einde gekomen. En nog wel op een volkomen onverwacht moment!
De afgelopen jaren ben ik de groene specht geregeld tegengekomen. Zelfs een keer met jongen, prachtig. Maar je voelt ‘m al: steeds had ik dan óf geen camera bij me, of had ik wél een camera bij me, maar waren de vogels al gevlogen op het moment dat ik die camera klikklaar had. Hoogst irritant.
Maar dan drie dagen geleden, toen ik in m’n werkkamer bezig was en even naar buiten tuurde om na te denken. Aan de bewegingen van de kop te zien, zag ik dat aan de stam van een van de hoge bomen tegenover de tuin, een specht hing. Maar hé, dat was niet zoals gewoonlijk de grote bonte specht. Dat was… whaaaaah, de groene specht!

Vliegensvlug
Met gevaar voor eigen leven, rende ik als een dolle de trap af, om snel m’n camera uit de woonkamer te plukken en als een dolle weer de trap op te rennen. Nahijgend bij het raam echter, bleek de groene specht niet meer in de boom te zitten. Nee toch hè…?
Maar pfew, gelukkig, daar zat hij op het grasveld. Aan mijn jarenlange groene frustratie kon dan eindelijk een einde komen.

Dat is toch echt de groene specht, daar op het grasveld

Beetje inzoomen, nog een beetje inzoomen, nóg een beetje inzoomen. Oké tot het maximale… Ja, gelukt. Weliswaar niet scherp, maar er mag natuurlijk best nog wat te wensen overblijven.

Overduidelijk een groene specht

De groene specht op een grasveld in Amsterdam Nieuw-West

Video!

Gefladder in het land van Maas en Waal
Hoewel Arnold en Diny Deynen uit Afferden (Gelderland) de groene specht geregeld in hun tuin op bezoek krijgen, hadden ook zij last van groene frustraties. Stil zitten en even poseren, leek namelijk niet in het woordenboek van de spechten voor te komen. Maar zoals op onderstaande prachtige foto te zien is: zomaar opeens is het moment daar!

De groene specht in de tuin van Arnold en Diny Deynen uit Afferden

Foto: Arnold & Diny Deynen

*  *  *

 

De tuin, het groene antidepressivum

Een heerlijk ‘verstand op nul’ weekend

mrt 2014

Het was niet alleen de laatste dag van februari, maar ook nog eens mijn vrije dag. De dag dat ik de stress van de afgelopen tijd even los kon laten. Zo was o.a. het lentenummer van Vitaminmagazine eindelijk naar de drukker. Bye bye deadline, hello… tuincentrum! Ik was van plan om het weekend lekker aan ‘t werk te gaan in de tuin: bladeren ruimen, m’n twee vijvertjes legen, schoonmaken en weer vullen, de tuin met kleur opvrolijken…
Dus daar ging ik richting Tuincentrum Osdorp. En dit keer niet met een vriendin, maar gewoon in m’n eentje, want ik had geen zin om te praten, geen zin om te luisteren, ik wilde alleen maar ‘met mezelf’ van de ene naar de andere bloem of plant hobbelen en ondertussen al m’n gedachten vanzelf op orde laten komen.

Zo’n anderhalf uur later verliet ik in opperbeste stemming het tuincentrum. Mét m’n ‘speelgoed’ voor dat komende weekend. Ik was er helemaal klaar voor!

Tuincentrum Osdorp - Bloembollen, viooltjes en meer...

Allereerst ging ik met de bladeren en de vijvers (ingegraven cementbakken) aan de slag.
In de vijvertjes heb ik grote keien liggen die vol aanslag zaten, dus er was een flinke schoonmaaksessie nodig voordat de cementbakken weer ingericht en gevuld konden worden. Toen dat eindelijk klaar was, kon ik alvast beginnen om een paar van de gekochte plantjes in de grond te zetten (de rest zou ik de volgende dag wel doen, want m’n benen en rug vonden het wel mooi geweest). Wat vóelde ik me super voldaan en wat zág ik er weer heerlijk vreselijk uit!

Zwarte nagels bij tuinieren

Ja weet je… Ik begín altijd netjes met handschoenen aan.
Maar ergens halverwege doe ik die dingen dan ‘even’ uit, om vervolgens te vergeten om ze weer aan te trekken. In een mum van tijd zien je nagels er dan zo uit: zwart (wat me meteen deed denken aan m’n column in Vitaminmagazine: Met of zonder).

Zwarte nagels bij tuinieren

Toen ik de volgende dag verder ging met het in de grond zetten van de rest van de plantjes, bleek al snel dat het onvermijdelijke daar was: een gebroken nagel!

Gebroken nagel bij tuinieren

(En zoals de nagelwet luidt: wanneer er één sneuvelt, volgen er snel meer. O jee!)

 

Groene gluurster

nov 2013

Halsbandparkiet - Groene gluurster

 

Ze was gewoon een beetje onzeker…

De halsbandparkiet schuifelde maar heen en weer en heen en weer. Waarschijnlijk had ze van haar soortgenoten over mijn lekkere hapjes gehoord en wilde ze het allemaal zelf even komen bekijken (en proeven).

 

Maar ja, dan kom je in je eentje aan bij zo’n tuin en dan kan ik me best wel voorstellen dat ze zich toch even afgevraagd moet hebben of ze wel welkom was.
Op een gegeven moment kwamen we op het punt dat we elkaar recht in de ogen aankeken. En blijkbaar keek ik vriendelijk genoeg, want al snel zocht ze op haar gemak de pindasilo op om van een lekkere middagsnack te genieten. Volgens mij heb ik er een vriendin bij.

Direct oogcontact met halsbandparkiet

Grote lummel

Ook wel parkiet genoemd

Hilarisch.
Deze grapjas wilde nu weleens weten wat zijn kleinere vogelkameraden steeds voor lekkers te eten krijgen. Maar ja, sommige zitjes zijn nu eenmaal niet bestemd voor grote groene wezens. Het is net zoiets als dat een vijf-jarige in het eetstoeltje van zijn babybroertje wil gaan zitten. Dat gáát niet…

Uiteindelijk nam de parkiet genoegen met zijn eigen hapje. Ook best lekker.