Tagarchief: groot

Sinterklaas en de Alexanderparkiet

december 2018 – Sinterklaastijd
“Sinterklaas, wie kent ‘m niet, Sinterklaas, Sinterklaas en die Alexander piet.”
Maar die Alexanderparkiet, sorry, die kende ik écht nog niet! Dus waar het hele land zich ‘helaas’ weer volop bezighield met welke kleur een zwarte piet zou moeten hebben, hield ík me liever bezig met een gróene piet (die gewoon groen was… en groot).

Het bewijs: zwarte piet is zwart omdat hij door de schoorsteen komt.

Grote groene
Door de Vrienden van de Sloterplas was me eens gevraagd of ik de Alexanderparkiet al een keer tegengekomen was. Ik kon alleen maar reageren met: “Geen idee, ik weet niet eens hoe zo’n parkiet eruit ziet!” Hij zou op een halsbandparkiet lijken, alleen groter. Ik ben dan ook niet gaan googelen om te zien hoe de parkiet eruit zag, maar vertrouwde erop dat wanneer ik de vogel eens tegen zou komen, ik hem als een Alexander zou herkennen.

Die grote groene in de beverboom van hiernaast.

Een groots moment
Vanuit een kamertje op de bovenverdieping, keek ik naar beneden de tuin in. Wat hing dáár nou aan de pindasilo? Díe was groot. Oooo wacht, dat moet die Alexanderparkiet zijn, schoot meteen door me heen!
De vogel vloog weg, m’n tuin uit, maar gelukkig niet ver. Hij landde in de magnolia van de buren, waardoor ik toch nog snel een paar foto’s kon maken. Ja, dit was duidelijk een ander, groter exemplaar dan de halsbandparkiet. Dit móest gewoon die Alexander zijn. Met plezier keek ik toe hoe hij de pindasilo van de buren besloot uit te proberen.

Alexander de Grote

Mooi ook, die grote rode schoudervlek.

Met een tevreden gevoel – én een grote glimlach – werd de aandacht weer gericht op de stapel wasgoed waar ik eerder mee bezig was geweest. Opeens was dat karweitje helemaal zo erg niet meer!

Mevrouw Escargot

juli 2014
De zweetdruppels druipen nog van me af – ach, op die informatie zit vast niemand te wachten – maar ik moet het even kwijt: wát een mooitje zeg:

Tijdens het hardlopen
In een lekkere vaart was ik bezig met het laatse stukje park, toen ik plots in één keer stil stond. Want wat een grote, mooie slak schreed daar over de rode loper (lees: over het rode fietspad). Ze – het was een echte dame – was prachtig beige en ik dacht eigenlijk ‘wat zou ik jou graag meenemen’. Niet echt natuurlijk – want wat moet ik met een slak – maar een fotomomentje had toch wel leuk geweest.

In een hoger tempo dan madame Escargot (ik noem haar Margot) vervolgde ik mijn route om nu, afkoelend achter m’n laptop, te bedenken dat als ik meteen bij thuiskomst m’n fiets en camera had gepakt en teruggegaan was, ik haar vast nog wel had kunnen treffen – gezien haar slakkengang.
Maar goed, een gemiste kans. Een lekkere hete douche is op dit moment nét even aantrekkelijker.

En toch… wat was ze mooi. En vooral gróót.
Zo’n grote slak heb ik hier buiten nog niet eerder gezien!

Vreemde snuiter, die vlieg

En mooi…

juli 2014

Tsjonge, jonge wat een heldin op sokken.
Gelukkig waren die sokken een paar gympen, zodat ik me in ieder geval snel uit de voeten kon maken…

Na 45 heerlijke minuten hardgelopen te hebben, liep ik met een glas sap – frisse komkommer/gembersap (met kurkuma en cayennepeper) – de tuin in om wat na te genieten en af te koelen. Plots zag ik een prachtig gevleugeld beestje, waarvan ik nog niet wist of het een vriend of vijand was (want zijn schoonheid zou toch zeker best gewoon een truc kunnen zijn…). Ik zette m’n glas neer, pakte binnen m’n camera van tafel en liep naar de frambozenplant waar hij op een van de bladeren zat, om vervolgens vlak boven het mooie enge beestje wat foto’s te maken.

En wat is dít dan voor vreemde snuiter? In ieder geval geen gewone vlieg.  En wat is dít dan voor vreemde snuiter? In ieder geval geen gewone vlieg.

Maar opeens… zonder enige waarschuwing… vloog hij weg… Waardoor ik me uiteraard kapot schrok (ik kon nog net m’n hoofd weg trekken). Een verschrikt ‘WHOEH!! en daaropvolgend een harde zenuwachtige schaterlach, ontsnapten uit m’n keel! O, hoe gênant weer. Hoofdschuddend en met een grote grijns en nieuwe dosis adrenaline liep ik weer naar binnen.