Tagarchief: hardlopen

Pitstop bij de lepelaars – deel 2

Zondagochtend 17 mei 2015
Gympen aan, camera op zak en gáán; het was een mooie ochtend.
Aangekomen bij de lepelaars, leek het er eerst op dat er niet zoveel te zien was. Mevrouw zat op het nest en dat was het. Ik wilde me dan ook net omdraaien om het hardlopen te vervolgen toen ik in een buurboom wat zag bewegen. Meneer lepelaar bleek op roverstocht; hij was takken uit een ander nest aan het jatten!

Meneer lepelaar was takken aan het jatten uit een ander nest

Video lepelaars
Nog nahijgend van het hardlopen, deed ik m’n best e.e.a. te filmen. Best moeilijk om het beeld dan stil te houden, maar ach, de lepelaar zelf stond ook te wiebelen om in evenwicht te blijven…

Op de achtergrond hoor je de ‘charmante’ geluiden van de reigers

Lepelaar met gestolen takken

De lepelaar liet de gestolen takken trots aan zijn vrouw zien

“Kijk vrouw, takken.
And there’s more where that came from!”

Lepelaar: "Kijk vrouw, takken. And there's more where that came from."

Meneer lepelaar vond het wel weer welletjes voor vanmorgen.
Nu even tijd voor zichzelf.

Lepelaar komt even bij na al het harde werken

tussendoortjes ZWANEN MET PULLEN
Vervolgens weer in prettige vaart verder om op het laatste deel van m’n route, op de wiebelvlonder langs natuurspeeltuin De Natureluur, verrast te worden door de familie Zwaan.

Video zwanen
Een van de zwaantjes zat een tijdje veilig achterop!

Fijne zondag!

Zwanen met pullen bij wiebelvlonder langs natuurspeeltuin Sloterpark (De Natureluur)

*  *  *

Lepelaars Sloterpark Amsterdam Nieuw-West

Vos in het Ruige Riet

feb 2014

Oooooo, potver de potver de POTVER!

Net terug van 45 heerlijke minuutjes hardlopen met motregen (zo lekker), maar ik baal nog steeds. Een paar minuten geleden, in het Ruige Riet, stak op z’n dooie akkertje een vos het pad over. Ik stopte verheugd en keek hoe hij relaxed tussen de hopen takken door achter een heuvel verdween. Gááf (ik ben nog steeds een beetje in extase).

Waarom gebeuren dit soort dingen nou altijd tijdens het hardlopen en niet wanneer ik aan het wandelen ben (mét camera)? Jammer hoor.

Van genot naar noodlot

Hardlopen met de politie

oktober 2013
Het was vrijdagochtend 4 oktober, m’n vrije dag lag voor me.
Terwijl ik van een bakkie zwart goud genoot, met daarbij de herhalingen van het ontbijtnieuws die als een mantra aan me voorbij gingen, zag ik de regen vrolijk uit de hemel vallen. Gepaard met… onweer (en laat ik voor dat laatste nou heel erg bang zijn). Maar ik maakte me dit keer geen zorgen. Ik was ervan overtuigd dat wanneer ik klaar zou zijn om te gaan hardlopen, de donder en bliksem voorbij zouden zijn.

Een half uur later was het zover en ging ik in warming-up tempo vol goede zin richting park.

Dode man in Sloterpark door noodlottig ongeluk - Nabij het Ruige Riet
Deze foto is op een ander moment gemaakt

Gevaar?
Het miezerde nog een beetje toen ik langs het Ruige Riet rende en daarboven een politiehelikopter bleek te cirkelen. Wat is er nú weer, dacht ik meteen. Waarbij in mijn fantasie elk moment een op de vlucht geslagen crimineel de bosjes uit kon komen springen. Niet echt een ontspannende gedachte…
Maar gelukkig zat ik al snel in een lekkere flow en was de politiehelikopter vergeten.

Blij met de bui
Genietend van m’n loopje, merkte ik dat het weer ging regenen. Hard. Waaaaaauw, wat is dat toch lekker zeg. Ik krijg altijd zo’n kick van hardlopen in de regen (maar het moet wel pas gaan regenen als ik al bezig ben). Alsof alles wat je bezighoudt letterlijk van je afgespoeld wordt.
De paden lagen vol met allerlei afgewaaide takken van de vorige avond en de druppels die naar beneden vielen, werden steeds groter. Binnen korte tijd waren kleding en schoeisel volledig doorweekt en steeg het genot tot grote hoogte. Ongemerkt ging ook m’n snelheid omhoog en verheugde ik me al helemaal op die ultieme beloning die thuis op me wachtte:
een lange, hete douche.

Op het laatste deel van m’n route, voerde ik het tempo nóg iets op; ik was immers bijna thuis en genoot zo van de regen, dat m’n vermoeidheid ergens op de achtergrond bleef. Totdat…

Dode man in Sloterpark door noodlottig ongeluk - De beweegbare vlonder nabij natuurspeeltuin De NatureluurDeze foto is op een ander moment gemaakt

Politie bij de wiebelvlonder
Aangekomen bij de lange beweegbare vlonder langs natuurspeeltuin De Natureluur stond een politieauto. Ook stonden er twee agentes die net bezig waren om zich in een of ander waterdicht pak te hijsen. “Mevrouw, u moet terug!” riep meneer agent vanuit de wagen. En meteen ging er een lichtje bij me branden: “Heeft dit soms te maken met die helikopter die hier eerder rond cirkelde?” “Inderdaad”, zei meneer agent.

Bah, wat luguber, dacht ik terwijl ik me omkeerde. Van die lekkere flow was spontaan niets meer over; de moeheid zakte in één keer naar m’n benen, waarbij de regen ook nog eens van het ene op het andere moment gestopt bleek te zijn. Vaag hoor.

Watskeburt?
Genot en flow kwamen niet meer terug in zicht, maar m’n huis gelukkig wel. En hoewel ik me nog steeds verheugde op die lange, hete douche, was er ook die nieuwsgierigheid. Want wat was daar nu eigenlijk gebeurd in het Sloterpark?

Dode man in Sloterpark door noodlottig ongeluk - De beweegbare vlonder nabij natuurspeeltuin De Natureluur

Jemig…

 

Ontwijk de rups

Om je rot te ergeren

juli 2013

Het is elk jaar weer een ware uitdaging om de rups te ontwijken. Ik voel me dan als een pion in een spel waar ik eigenlijk helemaal niet aan mee wil doen.

Pion blauw: ontwijk de rups.  Pion groen: ontwijk de rups.  Pion geel: ontwijk de rups.

Rupsen produceren spinsel waarmee ze o.a. slierten spinnen waar ze aan kunnen hangen om zich bijvoorbeeld door de wind van de ene naar de andere boom te laten slingeren; een soort openbaar vervoer, maar dan anders. Tarzan – je kent hem wel – slingerde zo ook de hele jungle door, al maakte hij geen gebruik van spinsel maar van lianen. Ach, het is maar een klein verschil.
Rupsen maken van het spinsel ook beschermende ‘kraamkamers’, wat erop neerkomt dat je zakken vol rupsen tegen kunt komen. Deze uit spinsel – spinrag – bestaande nesten, vormen een bescherming tegen vogels en andere vijanden.

Rupsen maken met hun spinsel beschermende kraamkamers.Spinsel van rupsen. Liever ontwijken dan er tegenaan lopen, bah.

Hardlopen vormt voor mij de grootste uitdaging. Dan loop ik namelijk heerlijk met m’n hoofd in de gloria, denkend aan van alles en nog wat, genietend van het ontspannende effect. Maar ja, door zo ‘afwezig’ in ‘t rond te lopen, komt het geregeld voor dat ik pas op het allerlaatste moment zie dat er van die afschrikwekkende rupsenrommel voor m’n neus hangt, met als gevolg de meest krankzinnige, spastische bewegingen om het allemaal nog nét op tijd te kunnen ontwijken. Gelukkig heb ik het spelletje inmiddels goed onder de knie (maar dat is weleens anders geweest: beestjes en vieze slierten).

Ontwijk de rups.
Nu ik er zo over nadenk… is het wellicht de voorloper van Mens-erger-je-niet?

Hardlopen met of zonder

feb 2013

Het is toch om gek van te worden. Je zou bijna denken dat ze me in de maling nemen.
Steeds weer tijdens het hardlopen, kom ik de leukste momentjes tegen. Kun je je voorstellen hoe irritant het is om dan geen camera bij de hand te hebben?

Juffrouw OoievaarBeetje boos
Zo’n anderhalve week geleden liep ik al zwetend richting de kinderboerderij – m’n ronde zat er bijna op – toen daar op de hoek, op het grasveld, de ooievaar stond. Zo voor m’n neus. Ze maakte heel even aanstalten om weg te vliegen, maar deed dat niet. Hierdoor zag ze er nóg reusachtiger uit. Machtig mooi. Maar eigenlijk ben ik gewoon een beetje boos op haar, want wanneer ik fijn aan de wandel ben mét camera, dan is madam in geen velden of wegen te bekennen!

Vanmorgen vroeg hetzelfde gelazer. Al hardlopend langs het Ruige Riet. En wie liep daar weer eens prinsheerlijk over het pad? Túúrlijk, meneer fazant. Net zo irritant als juffrouw Ooievaar, aangezien ook hij zich alleen maar aan mij laat zien wanneer ik géén camera bij me heb. Keer op keer. Vervelende vent.

Vrouw in nood?
En alsof dat niet genoeg was, klonk veertig minuten later toen ik langs de kinderboerderij liep, opeens een harde gil! Verschrikt keek ik opzij en zag van de drie alpaca’s (lama-achtigen, ze zijn zo leuk) twee ‘druk bezig’, om maar zo te zeggen. Het mannetje had de lente in z’n bol en had het vrouwtje stevig in de houdgreep, het vrouwtje daarbij gillend protesterend; de stoom kwam letterlijk uit haar neus, wat een indrukwekkend tafereel zo op de vroege zondagmorgen.

Al balend voerde ik het tempo weer wat op. Bedenkend dat er toch echt niets anders op zit, dan werkelijk een heuptasje (bluuh) aan te schaffen zodat die camera voortaan mee kan.

Ei, ei, ei

juni 2012

Tijdens het hardlopen vanmorgen, wist ik nog maar nét een ei te ontwijken. Jawel, een ei. En het lag onder de reigerbomen. In plaats van verder te lopen, trapte ik op de rem om een kijkje van dichtbij te nemen. Het ei was leeg. Leeg maar mooi. Wat zou daar ingezeten hebben?

Ik dacht dat het gezien de grootte – die wel meeviel – geen ei van een reiger kon zijn.
En hoewel naast de reigerbomen een van de vele konijnendorpen ligt, kon het ook geen konijnenei zijn, want die leggen geen eieren (tenzij ik iets gemist moet hebben).

In de zak
Ik besloot het lege ei mee te nemen, maar… ik was nog niet klaar met m’n loopje. Voorzichtig deed ik het ei in de zak van mijn jasje en vervolgde mijn route.
Het laatste stuk leek het net alsof het ei elk moment uit m’n zak kon vallen. Ik besloot het de laatste kilometer dus maar in m’n hand te houden. Zie je het al voor je, hihi, daar ging ze hoor. Al hardlopend met haar ei.

Thuisgekomen nam ik een welverdiende douche, om daarna met het ei op de foto te gaan. Het ei van een…? Weet jij het?

Ei, ei, ei,
een raadsel van mij.
Wie weet het antwoord
en maakt me blij.

Het ei is blauwig (hier niet zo héél goed te zien) en 6 cm lang

Van welke vogel is dit ei?

(Weken later vertelde een echte vogelkenner dat dit wel degelijk een reigerei is…)

Hoge nood

Vanwege een onderzoek over wat men mist in/aan het Sloterpark in Amsterdam Nieuw West, konden mensen op Sloterplasidee.nl hun ideeën kwijt.
Nou, ideeën te over hoor, maar wat ik echt echt écht mis, is hier en daar een toilet. Ik bedoel, de mannen hebben het maar makkelijk. Zij hebben de bomen voor het uitkiezen en het enige waar ze alert op hoeven te zijn is de buizerd (wildplassen). Voor vrouwen is het een ander verhaal, want gehurkt plassen is een vak apart. Een vak dat ikzelf in ieder geval níet beheers. Hier kwam ik achter toen ik als jong meisje tijdens een lange rit naar Zuid Frankrijk een plasje langs de weg mocht doen. Een derde van mijn opgespaarde water belandde op mijn kleding. Het ontbrak mijn plasbuis overduidelijk aan enig richtingsgevoel.

Het ontbrak mijn plasbuis overduidelijk aan enig richtingsgevoel

Maar ik dwaal af. We hadden het over het Sloterpark. In het park is meer dan een plasbuis zonder richtingsgevoel waar je rekening mee moet houden. Neem de brandnetels om maar iets te noemen. Eén verkeerde move en je zit als vrouw de hele dag aan verkeerde plekken te krabben; bepaald niet lady-like. Dat moet je niet willen.

Hardlopen en hoge noodEen ellendig rondje hardlopen
En dan hebben we het alleen nog maar over een onschuldige plas. Maak er een grote boodschap van en een paniekaanval ligt op de loer (hier gaan man en vrouw overigens weer gelijk op). Want waar moet je het laten bij hoge nood. Zelf kies ik ervoor om de boel met alles wat me lief is op te houden. Dat dát echter niet altíjd even makkelijk gaat, ondervond ik jaren geleden tijdens een onschuldig rondje hardlopen.

De kramp werd erger en sjokken was nog de enige
manier om vooruit te komen

Het ritme zat er lekker in, totdat ik het op een gegeven moment zwaar kreeg. Héél zwaar. Zo zwaar dat ik van wanhoop moest huilen (wat ik toch maar niet deed, want als je het ene laat lopen, neemt het andere misschien ook wel spontaan een loopje, terwijl je dát juist wilt voorkomen). Wat moest ik nodig. M’n buik deed zó ontzettend veel pijn.
Het liefst wilde ik een sprintje naar huis trekken, maar een sprintje zat er niet meer in. De kramp werd erger en sjokken was nog de enige manier om vooruit te komen. Ik had het gevoel dat alles op elk moment mis kon gaan. Geloof me, bevallen van m’n tweeling voelde vele malen prettiger.

Openluchttoilet
Er is geen ander moment geweest waarop ik zó verlangend naar de vuilnisbakken in het park heb gekeken. Ze leken verdacht veel op een toilet (hallucinatie?). Het leek wel of er uit elke vuilnisbak waar ik langskwam klonk: “Papier hier, papier hier.” En dan in plaats van ‘papier’, natuurlijk dat andere woord dat begint met een p.

Een vuilnisbak bij hoge nood?

Maar ja, dat doe je niet hè? Je gaat niet op een vuilnisbak klimmen om er je behoefte in te deponeren. En buiten dat… Ik geloof ook niet dat ik in staat was geweest om met die kramp ook maar één been omhoog te krijgen, laat staan twee. Wel geeft het aan wat voor bizarre gedachten er door je heen kunnen gaan in tijden van hoge nood.

De grote ontlading
Tussen alle gedachtekronkels door, merkte ik opeens dat de kramp minder was geworden en mijn tempo ongemerkt omhoog was gegaan. Bijna thuis! Mijn hemel wat was ik blij. Ik rende linea recta (maak er maar rectum van…) naar de w.c. En raad je het al? Ik hoefde niet meer. De drang was weg, compleet. Huilen lukte ook al niet, dus bleef hard lachen over. Dát was pas een fijne ontlading! Het was een ochtend om nooit meer te vergeten.

Zodoende mijn voorstel voor het Sloterplasidee: een aantal nette toiletten. Niet dat ik er gebruik van wens te maken, maar gewoon… voor bij hoge nood.