Tagarchief: koffie

Kameleon met krekels bij de koffie

Fascinerend, die prehistorische wezens; alsof je midden in Jurassic Park beland bent.
In werkelijkheid is Jurassic park het huis van vriendin Daniëlle waar ik gezellig op bezoek was. En vaste lezers van Gefladder kunnen zich wellicht nog wel herinneren dat koffietijd bij Daniëlle bijzonder kan zijn. Dit keer geen grasparkiet als koffieleut maar een kameleon die geen koekjes bij de koffie eet, maar… krekels. Ach, dat kan ook lekker zijn.

Kennismaking met kameleon Isabella
Veel te lang hadden Daniëlle en ik elkaar niet gezien, dus zo kon het gebeuren dat ik de inmiddels vier maanden oude Jemen kameleon van haar zoon Kelvin nog niet eerder ontmoet had. Hoewel ikzelf heel erg blij was met deze kennismaking, geloof ik dat Isabella het liever op een ander moment gehad had. “Moet dat nu?!”, leek ze te zeggen. “Ik zie er niet uit!!!” En ja, Isabella had gelijk. Want wat was er aan de hand? Zij was net druk aan het vervellen. Noem ’t een ‘bad hair day’. Dan wil je als vrouw gewoon liever even niet gezien worden.

Jemen kameleon aan 't vervellen.

Lekkers bij de koffie
Waar Daantje en ik een koekje bij de koffie namen, werd kameleon Isabella verblijd met een bakje krekels. Spannend en interessant om te zien. Het is als een aquarium vol vissen: je kunt ernaar blijven kijken.

De Gilfactor
Met een bedenkelijke blik keek ik toe hoe Isabella haar hapje kreeg. “Pfoe, dit moet je natuurlijk elke dag doen”, zei ik terwijl ik naar de enge, mooie krekels keek waar de kameleon al snel van zou gaan genieten.
Daniëlle de Wolff: “Ja, maar soms gaat het mis. Het was als een nachtmerrie die uitkwam!
Ik dacht ‘laat ik wat lekkers voor die kameleon kopen’, dus ik kocht een doosje sprinkhanen – ook al ben ik als de dood voor die beesten. En natúúrlijk, het bakje viel! Alle elf sprinkhanen sprongen vrolijk Kelvins kamer rond! Wij gillen natuurlijk, maar – na enige dreigementen van mijn kant… – ging Kelvin de uitdaging aan om ze te vangen en weer in het doosje te stoppen. Het was ‘m gelukt, de kanjer. Mams weer opgelucht!”

Corry Konings had haar rekels.
Isabella heeft haar krekels.
En ik? Nou, ik houd ’t wel bij een koekje.

*  *  *

Een paar dagen later stuurde Daantje via whatsapp een foto van Isabella zonder vellen.
En oooh, wat is ze mooi!

Jemen kameleon Isabella weer helemaal mooi na het vervellen                     Foto: Daniëlle de Wolff

Winterkoning zingt “koffietijd”

Just another sunday

juni 2014

Zojuist lekker ontspannen en gezellig koffie gedronken met vriendin Els.

Zonnige zondagmorgen in de tuin met Els en het winterkoninkje.

En terwijl wij daar in de oranje tuinstoelen zaten, werd de lucht steeds blauwer, kwamen de ooievaars overgevlogen en zat het winterkoninkje twee meter bij ons vandaan de mooiste liedjes te zingen. Hij begon met een wel héél toepasselijk lied: koffietijd!

 

Bakkie koffie bij de buren

December 2011

Mooi droog weer, op de fiets, door het park, op weg naar de winkels.
Tot zover niets aan de hand.
Maar dan de terugweg: bij het losmaken van m’n slot zag ik vlak voor me iets neervallen. Vogelpoep, dacht ik (blij dat het niet bovenop me gevallen was). Maar bij het kijken naar de plek op de grond, zag ik niets wat op vogelpoep leek. Potver, het was een druppel. En er volgden er al snel meer. Regen!

Regen, hagel en tegenwind. Zomaar ineens. Zeiknat op weg naar huis.
Bij het stukje park met de vele konijnenholen, zag ik opeens een koolmees uit een konijnenhol komen. Huh? ging er lachend door me heen. Was zij gewoon even aan het schuilen voor de regen of is het tegenwoordig zo dat ook de dieren in het park een bakkie bij elkaar doen?

Bakkie koffie bij de burenMet melk en suiker?
Het laatste stuk op de fiets moest ik zodoende aan dat laatste denken. Want ik zag natuurlijk al helemaal voor me dat er dan tijdens een volgend bezoekje aan het park opeens een konijn in een boom zou klimmen, op weg naar een vogelhuisje om daar gezellig op visite te gaan. Met haar kop binnenboord en haar dikke kont die dan uit het huisje zou blijven bungelen, zou mevrouw konijn dan van buurvrouw koolmees te horen krijgen: “Hé Nijn, wat leuk dat je nu bij míj op visite bent. De koffie is net klaar. Met melk en suiker?”

Ach ja, noem het maar gefladder in m’n hoofd.
Een voordeel is in ieder geval dat de regen, hagel en tegenwind op slag vergeten waren.
Met natte kleren – maar opgevrolijkt – kwam ik weer bij huis aan.

(En terwijl ik dit typ – lekker omgekleed, met een warme joggingbroek aan – schijnt opeens de zon volop naar binnen. Het is weer droog buiten.)

Koffieleut

Het was weer tijd voor een bakkie koffie (zonder klontjes) bij… Pietje de grasparkiet.

Pietje moet en zal overal bij zijn – i.p.v. zijn eigen vleugels te gebruiken, reist hij maar wat graag met ‘het openbaar vervoer’ (lees: Daantjes voeten).

 Grasparkiet Pietje gebruikt de voeten van Daantje als vervoermiddel.

Pietje moet en zal alles proeven – een slokje voor Mar en een slokje voor Piet, een slokje voor Mar en een slokje voor Piet (natuurlijk doet hij gewoon ‘net alsof’ de kleine acteur – ook wel bekend als charmeur).

Grasparkiet Pietje is een echte koffieleut (hij drinkt de koffie niet echt hoor)

 

Lekker bakkie met klontjes

Naast de vogels in de tuin, heb ik nóg een heel lief gevleugeld vriendje. Naast grote Piet (de halsbandparkiet) is er namelijk ook nog kleine Piet, de grasparkiet van vriendin Daniëlle.
Gezellig hoor, wanneer ik daar een bakkie koffie ga drinken. Het is alleen wel heel goed oppassen als Pietje op je hoofd zit, want voor je het weet heb je koffie met ‘klontjes’ (en dat zijn dan géén suikerklontjes…)

Niet poepen hoor!

Op visite bij Pietje voor een lekker bakkie koffie. Niet poepen hoor!

Ga naar: Pietje, de koffieleut