Tagarchief: pasgeboren

Geadopteerd winterkoninkje

juni 2014

Een aantal weken geleden kwam ik via de mail in contact met David Sambrée uit België. En dan blijkt toch altijd wel weer dat elk huisje z’n kruisje heeft (of elk nest de pest; het is maar hoe je het noemen wilt). Davids verhaal ging namelijk over een door de ouders verlaten nest met zeven! winterkoninkjes, waarvan er vijf overleden waren en een zesde dode snel volgde. In een poging de laatste jonge winterkoning, ‘Laurel‘, van een wisse dood te redden, nam David de zorg op zich. En dat deed hij vol overgave!

David Sambrée: “Ik was door mijn tuin aan het wandelen toen ik vlak onder de nestkast plots twee dode baby’s op de grond zag liggen. Ik heb me goed verstopt en een tijdje gewacht om te kijken of vader en moeder terug zouden komen, maar nee… Toen heb ik besloten een kijkje in het nest te nemen en vond daar nog drie dode jongen én twee levende!
De ene levende was dun en de ander dik(ker), met als logisch gevolg dat ik ze de namen Laurel en Hardy gaf ;-)

David met de pasgeboren winterkoningen Laurel & Hardy

Twee winterkoninkjes uit een door de ouders verlaten nest - David Sambrée

Hardy ging snel dood, maar kleine Laurel deed ’t goed.

Na twee weken intensieve zorg was Laurel al een klein beetje aan het vliegen. Ik dacht, hij kan nu bijna vliegen dus is het tijd om hem te leren drinken. Ik liet zodoende een paar druppels water in zijn bek laten vallen en hij gaf de indruk dat hij het leuk vond, maar… vanaf dat moment is het mis gegaan! Hij, die al niet zoveel at, wilde niet meer eten en ging raar doen, steeds met z’n bek open. Vervolgens is hij ‘s avonds doodgegaan.

Terwijl ik dit schrijf, springen de tranen me weer in de ogen. Ik was er echt kapot van, geloof me. Dat doe ik dus nooit meer! Minimaal één keer per uur was ik bij hem. Gewoon om te checken of alles oké was, hem eten te geven, het nest proper te maken en om hem te ‘strelen’.

Adoptie winterkoning 'Laurel' bij David Sambrée

Hij ging ook overal mee naartoe: naast me in de auto richting het restaurant (50 km van huis), op mijn diepvries (op ‘t werk), ‘s nachts naast mijn bed… Zo ging dat twee weken lang. En dan te moeten beseffen dat zijn dood waarschijnlijk mijn fout was, omdat ik hem die paar druppels water gegeven heb!

Enfin, dit was het verhaal van de meest pijnlijke 10 gram uit mijn leven…”

* * *

Ondanks het trieste einde van kleine Laurel, deed het me ook weer denken aan toen. Kennen jullie ze nog? Wat keek ik vroeger vaak en graag naar deze heren: Laurel & Hardy (oftewel Stan & Ollie)

De roodborstjes zijn geboren!

mei 2014
Na de eerste verwondering en verwarring eerder deze maand, heb ik vervolgens elke dag mogen beginnen met een ‘goedemorgen’ naar mevrouw roodborst die trouw zat te broeden.

Zaterdag 17 mei
Gisteren stond ik erbij stil dat mevrouw roodborst al trouw 12 dagen aan het broeden was; bij een snelle blik in het kastje waren de eitjes nog te zien. Een vogelboek werd erbij gepakt en daarin was te lezen dat het broeden bij de roodborsten 12-15 dagen duurt.

Toen het gevederde moedertje net even van huis was, nam ik snel een kijkje met de camera. En ja hoor: piepkleine bekjes! Ik was binnen twee seconden weer weg bij de nestkast, dus ik weet niet hoeveel kleintjes het in totaal zijn, maar laten we hopen dat alles naar wens gaat.

Jeetje… Wat bijzonder

De roodborstjes zijn geboren! - Piepkleine bekjes...