Tagarchief: pimpelmees

Fanatieke badgast met jaren 80 kapsel

Mei 2015
Doris Roelvink, die geen vink is maar een merel, is niet de enige fanatieke badgast in de tuin. De kleine pimpelmees kan er namelijk ook wat van. Zonder enige gêne geeft hij zich volledig over aan een verfrissend bad.

terugblik maart 2015

Pimpelmees is verzot op zijn badje. Heerlijk, al dat water.

Veren maken de man
En jemig, moet je eens kijken wat een lange veren de pimpelmees blijkt te hebben!
(Aangezien hij nog geen leuk meisje aan zijn zijde heeft vliegen, is een bezoekje aan de kapper wellicht geen overbodige luxe.)

En flinke bos lange natte haren (veren)

Maar de pimpelmees vindt badderen véél belangrijker!
Hij vindt het water heer-lijk.

Pimpelmees gaat helemaal 'los' in het bad. Met recht een fanatieke baddergast.

Jaren 80 kapsel
Kijk, nu zie je ‘t goed. De kleine pimpelmees heeft gewoon een matje, iiiieuw! Die lange lokken in de nek kunnen écht niet hoor. Dat is toch geen haardracht waar de meiden vandaag de dag nog voor warmlopen? Of zit ik er nu helemaal naast?

Zo klaar. En nu zie je die lange lokken (veren) pas echt goed!

Maar  wacht eens even…
Verhip.
De pimpelmees lijkt op:
Andre Agassi!

Pimpelmees André

Ooooh, dan heeft die kleine pimpel het toch wel slim bekeken. Want wie zegt er nu nee tegen Andre. De pimpel meisjes zullen vast al snel dolverliefd achter hem aanvliegen!

*  *  *

FILMPJE!
Baddergenot

 

Pimpelmees ontdekt lekker plekje

Een lekker plekje houd je nooit voor jezelf alleen.
Het lekkere plekje van de koolmees werd dan ook al snel ontdekt door een pimpelmees.
En die kleine neemt ‘t er goed van, daar heerlijk tussen de gehakte zonnebloempitten.

Pimpelmees ontdekt lekker plekje van koolmees (zonnebloempitten)

Af en toe even kijken of de kust nog veilig is, is wel zo slim ja, want de koolmees zal vast niet lang op zich laten wachten. Die kleine begeeft zich op gladde pitjes.

Lekker hoor!

Pimpelmees ontdekt lekker plekje van koolmees (zonnebloempitten)

En ja hoor, daar komt de koolmees al…

Nu heeft dít moment gelukkig niet tot een knokpartij geleid, maar toen een duif een dag later ditzelfde lekkere plekje ontdekte, ging het wel degelijk goed mis: herrieschoppers, die duiven!

Herrieschoppers, die duiven!

 

Eksterpester vs. ekster

Omdat ik het brokken schrokken van de eksters nog niet wilde accepteren, ging ik laatst in de aanval met een bloemenbasket. En hoe veelbelovend mijn ‘eksterpester’ er ook uitzag, uit ervaring met de tuinvogels wist ik dat te vroeg juichen niet op zijn plaats zou zijn: vogels geven namelijk niet zomaar op (zéker niet wanneer er pindacake in het spel is).

The morning after
Een koolmees was een van de eerste bezoekers; gelukkig had hij zich niet door de nieuwe constructie af laten schrikken.

Al snel volgde de rest van zijn gevleugelde vrienden, waaronder de spreeuwen en pimpelmezen. Zelfs een specht kwam even kijken, maar hoewel ook hij gelukkig nog bij het eten kon, had hij door een ernstig ochtendhumeur bepaald geen fut voor al dat onhandige gehannes voor een simpel plakje cake. Hij vloog daarom geïrriteerd weer verder.

Prima, dacht de pimpelmees, des te meer blijft er voor mij over!

Pimpelmees snoept van pindacake

Eksters gesignaleerd
Een paar uur later kwam het eerste zwart/blauw/wit voorbij schuiven.
Hij kwam… keek… en ging weer.

Maar waar het erop leek dat de eksters zich gewonnen gaven, bleken deze bezoekjes simpelweg deel uit te maken van een grondig vooronderzoek. Observeren, observeren. Net zolang tot de eerste ekster een poging zou durven wagen. En zou slagen…

Het enige lichtpuntje blijkbaar, is dat de eksters in ieder geval gedwongen worden om wat kleinere hapjes te nemen. Kleinere hapjes?! Dat waren toch een paar beste happen, zul je nu misschien wel zeggen. Maar geloof me, vergeleken met de brokken die ze voorheen wegwerkten, zijn dit werkelijk ‘kleinere’ hapjes. Zucht. Nog wel. Want ik vrees dat wanneer de eksters er eenmaal handigheid in krijgen, ze weer korte metten zullen maken met de plakken pindacake.

Ondertussen…
Het bleek dat tevens de halsbandparkieten de boel goed in de gaten hadden gehouden. Deze jongeman hier kwam zodoende héél even in de verleiding.

Halsbandparkiet waagt ook een poging. Alles voor een plakje cake...

Heel even maar. Want die groene had helemaal geen zin om al die moeite te doen, terwijl er op slechts één vleugelslag afstand al een goedgevulde pindasilo hing!

  • Voorlopige conclusie
    Hoewel de bloemenbasket heus wel een sta-in-de-weg vormt, lijkt hij vooralsnog als echte eksterpester tekort te schieten. Als nieuw speeltje in de tuin is hij echter sowieso een aanwinst en wordt meteen duidelijk dat het lijntje tussen een gewone tuin en een speeltuin enorm dun is: de bloemenbasket fungeert zonder problemen als een soort ‘klimrek’, waar vooral de spreeuwen af en toe in de gekste houdingen in hangen. Hilarisch.

 

Tijd voor het ontbijt

Het ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag. Dát weten de vogels wel. Het loopt deze ochtend dan ook al heel vroeg storm in de tuin. Dat het voor de spijsvertering goed is om tevens ‘rustig’ te eten, dáár hebben de vogels maling aan. Maar ach, logisch is dat ergens wel. Het is in vogelland namelijk eten en gegeten worden en de aanwezigheid van loerende sperwers in de buurt is bij alle gevleugelde gasten bekend.

Lekker en verantwoord
Geen rustig ontbijt dus, maar wel een verántwoord ontbijt dat tegelijkertijd goed smaakt. De gehakte zonnebloemkernen blijven daarbij de grote favoriet, maar ook de pinda’s doen het onverminderd goed. De vogels – vanmorgen waren dat de roodborst, vinken, spechten, koolmezen, pimpelmezen, merels, groenlingen én een dikke houtduif – bezochten in ieder geval in hoog tempo alle eetgelegenheden in de tuin voor een smakelijk hapje.

Samen aan de ontbijttafel
De pimpelmees en de vink vonden al dat haastige geschrok maar niets. Zíj besloten dan ook de tijd te nemen voor hun ontbijt. Fijn, want daardoor kon er snel nog een filmpje gemaakt worden…

Een lekker broodje pindakaas (zoiets)

attentieblokje  ‘In hoog tempo’ de tuin door, geldt overigens níet voor de dikke houtduif. Deze grote, aandoenlijke sul waggelt van de ene naar de andere kant en is daarbij volgens mij steeds nét te laat voor wat lekkers. Onverstoord stopt hij dan maar bij de minivijver voor een verfrissende slok water. Toch ook niet onbelangrijk!

 

Van muis naar mees

september 2014
Weet je nog? Die muis in de gele voedertulp?
Maar dit keer ging alles eindelijk eens zoals het hoort: geen muis, maar een mees die geniet van de gehakte zonnebloemkernen in de tulp.

Sabotage
Ik moet wel bekennen dat ik de boel een beetje gesaboteerd heb. De steel van de tulp heb ik namelijk ingevet met… zonnebloemolie! Hierdoor kon ik gisteren vanuit m’n werkkamer zien hoe een muisje halverwege de steel bleef knokken om omhoog te komen, om uiteindelijk weer naar beneden te glijden, hahaha. Even voelde ik me schuldig. Héél even maar. Deze ronde was mooi voor mij!

Muis vs. Mar
De eerlijkheid gebiedt mij óók te zeggen, dat ik achter sta in deze stomme wedstrijd. Kijk maar eens goed naar onderstaand plaatje.

Ergens klopt hier iets niet, zie je zelfs de pimpelmees denken. muis met mezen aan de pindasilo

Ik sta dus weer voor een nieuwe uitdaging…

 

Midden in de winternacht

Ging de hemel open…?

Het is bijna kerst en bij de kerst hoort natuurlijk een kerstkaart. En een kerstverhaal.
Al bladerend tussen m’n foto’s vond ik al snel een geschikt plaatje. Daar kon ik wel wat mee. En om nog wat beter in de kerstsfeer te komen, zong ik een van m’n favoriete kerstliedjes van de lagere school: midden in de winternacht. Al na een paar regels bleek dat de foto die ik had uitgekozen wel héél goed bij het liedje paste en voor ik het wist, was niet alleen de kerstkaart gemaakt, maar was ook het verhaal geboren: een modern kerstverhaal…

* * *

KERST MET DE KLEINE PIMPELMEES

Het afgelopen voorjaar vloog de kleine pimpelmees vanuit een nestkastje in de buurt, de grote wijde wereld in. Hij was verrukt over wat hij allemaal zag: mooie, groene, hoge bomen, prachtige bloemen in de helderste kleuren, lekkere hapjes – van gehakte zonnebloempitten tot sappige rupsjes – jonge kikkers die ook nog maar net de wereld aan het ontdekken waren en vooral heel veel vogels die er allemaal weer anders uitzagen. En wat waren ze gróót! Het bleken o.a. merels, duiven, spechten, waterhoentjes en reigers te zijn.
De kleine pimpelmees besloot dat hij zelf ook groter wilde worden. Waarschijnlijk moest hij gewoon een beetje meer eten.

Midden in de winternacht vloog hij enthousiast
op de pot pindakaas af

Op een avond, toen hij niet in slaap kon komen, kwam hij op een geniaal idee. Hij zou niet alleen overdag van al het lekkers smikkelen, maar ook… ‘s nachts! Dan zou hij het rijk alleen hebben en kon hij eten wat hij wilde zonder steeds door een hebberige spreeuw verjaagd te worden. Ja, dát zou hij doen. En dan zou hij vast en zeker binnen de kortste keren ook groot zijn.

Midden in de winternacht vloog hij enthousiast op de pot pindakaas af, want dat vond hij ‘t allerlekkerst. Maar o jee, nét toen hij een hapje nam… ging de hemel open! Licht. Overal.
(Wat de kleine pimpelmees niet wist – en wat wij hem natuurlijk ook zeker niet gaan vertellen – is dat het niet de hemel was die openging, maar gewoon de sensorlamp die in alle heftigheid de tuin verlichtte).

Het lichtje begon ook in ‘t koppie van de kleine pimpelmees te branden. Hij begreep de boodschap. Hij was gewoon al helemaal goed zoals hij was: klein en prachtig. Hij hoefde zich helemaal niet vol te vreten om groter te worden, hij was eerder ‘om op te vreten‘, mr. Cuteness himself. Helemaal blij met dit nieuwe inzicht begon de kleine pimpelmees spontaan te zingen.

Het lied Midden in de winternacht natuurlijk!

Midden in de winternacht - kerst 2013 - Gefladder

“Elke vogel zingt zijn lied…”

Pimpelmees erkent belang van pindapauze

okt 2013

NU-EVEN-NIET!

Soms hebben ze behoorlijk lange tenen hoor, onze gevleugelde vrienden. Dan kunnen ze om het minste gefladder al boos worden om vervolgens als malloten achter elkaar aan te sjezen. Ruzie om niets. Meestal is hier gewoon sprake van een vier uur dip zoals wij die ook wel kennen; de een wordt slap en futloos en de ander raakt behoorlijk licht ontvlambaar.

Dit pimpelmeesje is inmiddels prima op de hoogte van alle ins & outs van een healthy lifestyle en zorgt eenvoudigweg dat hij op tijd z’n tussendoortjes binnenkrijgt. Zo blijft hij lichamelijk en geestelijk goed in balans; het is allemaal heus zo moeilijk niet. Sterker nog: het is gewoon… peanuts!

Een pindaatje tussendoor is zo simpel: peanuts!