Tagarchief: sneeuw

Sneeuwprinses

december 2018
Ze is er zo gek op, sneeuw. En fietsen. Tenminste, ík fiets en Disney zit in haar mand. Of ik loop náást de fiets en breng de prinses waar zij maar heen wil. Deze ochtend had de kleine sneeuwprinses haar zinnen weer gezet op het Ruige Riet.

Kat Disney in haar fietsmand richting Ruige Riet

Het Ruige Riet is natuurlijk het leukst als je van het hoofdpad af gaat om de boel met eigen ogen en poten te ontdekken. Wél aan een lijntje uiteraard!

Op de uitkijk.

En na een rondje plezier, weer fijn richting huis.

Waterhoen in sneeuwtuin

Hè hè, eindelijk; het was de eerste keer deze winter dat er sneeuw in de tuin bleef liggen.
Ik was er zeer verheugd over, want een winter zonder sneeuwfoto’s zou anders tóch een beetje mislukt zijn.  Toen er even later een waterhoen de tuin in kwam stappen, realiseerde ik me tegelijkertijd dat het tevens m’n eerste sneeuwtuin mét de waterhoenders betekende! Dat moest natuurlijk voorál even vastgelegd worden…

Waterhoen zoekt tarwevlokken in de sneeuw

Een waterhoen in de sneeuwtuin

Geniet mee met onderstaande bewegende beelden van het waterhoentje

VIDEO – Eerst weet hij de in sneeuw verstopte tarwevlokken te vinden, waar hij dankbaar van smikkelt – het lijkt meer op sneeuw happen – om vervolgens voorzichtig via de half bevroren minivijver naar het blauwe waterbakje te wandelen voor een paar slokken water. Water dat wellicht gewoon extra lekker is uit juist dát bakje (want die malle vogel zit er verdacht vaak).

Waterhoen in het sprookjesbos bij de wensvijver
(met een beetje fantasie lijkt het daar wel op)

Waterhoen wandelt in sneeuwtuin over de half bevroren minivijver

Waterhoen bij zijn geliefde blauwe drinkbakje

Waterhoen bezoekt het blauwe drinkbakje in de sneeuwtuin

 Een paar uur later was de sneeuw alweer verdwenen.

 

Sneeuwwitje en haar dwergen

Sprookjes, ik hou ervan. En je komt ze overal tegen, óók in de tuin.
Daar was ze weer hoor- ergens in december: meisje ‘grote bonte specht‘.
Ik noemde haar Sneeuwwitje, want ze had:

een huid zo wit als sneeuw,
haar zo zwart als ebbenhout
&
lippen – oké, een ‘onderstaart’ – zo rood als bloed.

Sneeuwwitje, meisje grote bonte specht

Is ze niet prachtig?

Sneeuwwitje, meisje grote bonte specht

En waar Sneeuwwitje is, zijn ook haar zeven dwergen (duiven)
Ik zag er slechts drie – geen idee waar de overige vier waren – maar ze zongen als vanouds:

“Hé ho, hé ho, je krijgt het niet cadeau…”

Alvast drie van Sneeuwwitjes zeven dwergen (duiven)

Gladde bruggetjes

februari 2013
Oké, het zal wel teveel gevraagd zijn, maar tóch vraag ik het. Kunnen bruggetjes, groot en klein, niet gewoon met prioriteit sneeuw- en ijsvrij gehouden worden? Sowieso zijn de bruggetjes in het park/bos altijd spekglad – alert moet je te allen tijde zijn – maar in geval van sneeuw en vorst is het werkelijk levensgevaarlijk.

Meneer met rollator
Langs natuurspeeltuin De Natureluur loopt een mooie, lange, bewegende vlonder over het water. Leuk, maar ook spannend (blijkt nu tijdens zijn eerste winter).
Terwijl ik aan kwam lopen richting de vlonder, kwamen een oudere dame en heer juist vanaf de vlonder míjn kant op. De dame een aantal meter voor haar man uit. Apart, dacht ik nog. Was het niet handiger geweest als ze áchter hem was gaan lopen? Er lag die dag toch best wat ijs, en de vlonder loopt aan begin en eind wat omhoog. Linke business met die rollator, dus ik hield mijn adem in.

De vlonder langs natuurspeeltuin De Natureluur, spekglad...

Gelukkig, de beste man kwam veilig aan.
“Goh meneer, ik hield m’n hart vast. In gedachten zag ik u al in beste vaart terug glijden, zó het water in. En dan zou ik het natuurlijk als m’n plicht zien om u achterna te springen, maar ik moet eerlijk bekennen dat ik daar niet bepaald op zat te wachten!”

De oude heer grinnikte met trots en met een brede lach gingen we ieder ons weegs.
Het zal je maar gebeuren…

 

Inspanning, ontspanning

En genieten!

jan 2013

Dat waren vijfenveertig heerlijke minuutjes hardlopen door het park. Wel oppassen geblazen hoor, met zo’n flink pak sneeuw als ondergrond. Paden vol ongemakkelijke sneeuwhobbels, geen feestje voor enkels en knieën, maar… als je er enigszins bij blijft met je concentratie is het prima te doen.

Deel uit mogen maken van zo’n prachtig wit schilderij en dat lekkere ontspannen gevoel om je dag mee te beginnen is bepaald geen straf!

Blij dat ik glij

januari 2013 – Ter land, ter zee en in de lucht
Een zondag vol regen en dooi leek voldoende om alle sneeuw ‘in één keer’ te laten verdwijnen. Niet verkeerd, want zo zouden we ons niet dagenlang door de derrie hoeven voort te bewegen.

Maandagochtend
Zonder problemen fietste ik over de vrije fietspaden richting park. Geen sneeuw, geen ijs, zelfs geen grote plassen water. Totdat… totdat ik zag dat het tweede deel van de brug over de Allendelaan – het deel met de helling naar beneden – als enige stuk wél vol lag. Vol met bevroren water, ook wel ijs genoemd. Over de gehele breedte was het een tapijt van levensgevaarlijke ijshobbels. Eraan ontsnappen was niet meer mogelijk.

Horizontaal?
Met de vaart er behoorlijk in, was ik er heilig van overtuigd dat het gedaan was met mijn verticale status. Bijna overdwars gleed ik vooruit, beseffend dat ik elk moment horizontaal kon gaan. In diezelfde seconde denkend aan een vriendin die twee jaar eerder op ongeveer gelijke wijze haar enkel had gebroken. In gedachten zag ik mijn geliefde wandel- en hardlooprondjes dan ook voor enkele weken in rook opgaan.

Maar engelen bestaan nog, want fiets en ik bleven al glibberend op miraculeuze wijze overeind! Met ingehouden adem en grote ogen van de schrik, fietste ik verder (lachend van opluchting en zéér dankbaar constaterend, dat op een paar oplettende reigers na, nergens een toeschouwer te bekennen was).

Just one of those mondays…

Jägermeister

Alleen als ie ijs- en ijskoud is!

dec 2012

Ik was niet de enige die van een mooie, vroege, frisse ochtend wilde genieten. Een van de buren – wellicht die zuipschuit van verderop? – was me voor geweest. Ik vermoedde zelfs dat hij al een tijdje buiten stond.

Waarschijnlijk heeft de beste man zo van zijn flesje Jägermeister en de kou staan te genieten, dat hij niet in de gaten had dat hij aan ‘t bevriezen was. En tja, als het dan ook nog eens gaat sneeuwen, zie je er al snel zo uit:

Kou en Jägermeister gaan niet altíjd goed samen...

Arme drommel. Mocht hij na het ontdooien benieuwd zijn hoe hij erbij gestaan heeft, dan heb ik in ieder geval de foto’s nog voor hem. Kijk, zo ben ik ook weer.

Alcoholvrij?

Sneeuw maakt meer kapot dan je lief is

Ik kan me nog goed herinneren dat we vroeger op school weleens vers gevallen sneeuw aten. Lekker hoor. Net schaafijs, maar dan zonder de limonade eroverheen.

En nu kijk ik naar de vogels in de tuin (brr, wat zullen ze het koud hebben), en zie ik dat het witte goedje toch ook wel zo z’n voordelen heeft; de vogels hoeven bijvoorbeeld niet meer op zoek naar schaaltjes water, maar hebben hun natje en hun droogje voor ‘t grijpen zeg maar. Sneeuw lest de dorst: een hapje eten, een hapje sneeuw, drie hapjes eten, twee hapjes sneeuw, eten, sneeuw, eten, eten en weer een hapje sneeuw…

Duif geniet van pindakaas en sneeuw

Alcohol voor de vogels...?Alcohol voor de vogels...? Heerlijk ijskoud met sneeuw.
Het is net een restaurant. En dan kan er best ook alcohol geserveerd worden. Dan giet ik bijvoorbeeld over het stuk sneeuw bij de vlinderstruik witte wijn. Over het stuk naast de hortensia rode wijn. Over de sneeuw in de mand met de Japanse esdoorn wodka etc. etc. Uiteraard blijft er ook gewoon een alcoholvríje sneeuwzone aanwezig.

“Goedenavond meneer duif, wilt u een glaasje sneeuw bij uw pindakaas? We hebben met en zonder alcohol.”

Zie je al voor je hoe die gevleugelde zuiplappen binnenkort dronken uit een boom vallen? Of de volgende dag met een kater op een tak zitten?

Dan hebben we straks AA bijeenkomsten voor merels, pimpelmezen, duiven en spechten nodig.

“Hallo, ik ben Woody Woodpecker en ik ben een alcoholist…”

Vreemde vogels – deel II

december 2010
Net weer een heerlijk stuk gewandeld. En waar ik de sneeuw in de straten en op de wegen vervloek, vind ik het in het park prachtig. Net een mooi wit sprookjesbos. Een sprookjesbos met… rare snuiters.

Genietend van de omgeving en de koele lucht, kwam ik nietsvermoedend de hoek om naar een volgend pad. En ik schrok. Want het eerste wat ik zag, was een vreemde kerel op het bankje. Hij dronk alcohol. Bier, om precies te zijn.

 Sneeuwman met alcohol (bier, om precies te zijn)  Sneeuwman zit prima op het bankje in 't park

Met de camera van mijn mobiele telefoon, maakte ik snel een paar foto’s. Zou de beste man familie zijn van die meneer tijdens de vorige winter?

En nu ik er zo over nadenk, gezien deze hele sprookjessetting…
Zouden het de gebroeders Grimm kunnen zijn?