Tagarchief: tarwevlokken

Duivenjong krijgt tikken

juni 2015 – Geheel volgens verwachting kwam duif Tinus even gezellig wat tarwevlokken uit de hand eten. Plotseling, volkomen uit het niets, manoeuvreerde een andere duif zich ertussen.

Duivenjong komt uit hand eten, maar krijgt daarna een paar goede tikken van duif Tinus

Grote neus
Ik schrok, want iiiieuw, wat een engerd. Die is niet goed, dacht ik. En met een bedenkelijke blik keek ik naar die lompe duif die er best scary uitzag met die uit de kluiten gewassen snavel. Terwijl ik vervolgens naar de rare sprieten keek die uit zijn kop staken, vroeg ik me af of het wellicht een jong zou kunnen zijn. Waarbij ik me meteen ook realiseerde dat ik eigenlijk nog nooit een duivenjong gezien had!

Op z’n plaats gezet
Tinus was bepaald niet gecharmeerd van dit lelijke beestje – hij wilde hem liever niet in de tuin – en deelde onverwacht een paar beste tikken uit. Och och, wat is de (vogel)wereld toch hard.

Troostvoer
Nadat de duiven mijn hand leeggegeten hadden en ik mijn handen éxtra goed gewassen had (want ik vertrouwde het toch niet helemaal), zocht ik met behulp van google naar ‘duivenjong‘.
En ja hoor, het werd meteen duidelijk. Duivenjongen zijn gewoonweg niet moeders mooiste en mijn lelijke bezoeker was er dus een van (toen Tinus weer wegvloog, heb ik de jongeling – die eigenlijk heel knap bleek te zijn – ter troost vlug nog maar wat te eten gegeven).

Ik heb het jong Cyrano genoemd…

Duif Cyrano met zijn grote neus (snavel)

 

Duif in huis

feb 2015 – Laatst deed ik meteen bij thuiskomst de tuindeur open; het was tijd om de vogels eten te geven. De waterhoentjes rennen dan meestal snel weg of verstoppen zich in een hoek van de tuin, de merels houden me vanaf de schutting in de gaten (maar worden al steeds brutaler) en de duiven… die staan gewoon met snavel omhoog en verwachtingsvolle blik, vlak voor m’n neus. Meestal zijn de duiven dan met z’n tweetjes (de rest volgt later).

Wanneer je aandacht hebt voor de natuur, heeft de
natuur óók aandacht voor jou, dus:
PAS OP!

Toen ik terug naar binnen liep om de trommel met lekkers te pakken (geen tarwekoekjes, maar tarwevlókken), werd ik onderweg afgeleid door een stapel reclameblaadjes op tafel. Zodoende zette ik de trommel tarwevlokken even neer om aandacht te kunnen besteden aan de weekaanbiedingen. Tja, en dát schoot de duif blijkbaar in het verkeerde keelgat. Een keelgat dat zij liever gevuld zag met eten; het duurde haar allemaal véél te lang. Op hoge poten kwam madam naar binnen gestapt: “Eh hállooo… door reclameblaadjes bladeren? Zou je óns niet eerst even te eten geven?! ”

Een duif met lef

Duif stapt de woonkamer binnen en vraagt waar de tarwevlokken blijven

Krijg nou wat, het moet toch niet gekker worden, dacht ik meteen. De brutaliteit!
(Maar ondertussen was ik behoorlijk van deze assertieve dame onder de indruk; snel zette ik haar op de foto.)

Een boze reactie, zou een fladderende duif in m’n woonkamer kunnen betekenen en bah, dáár zit natuurlijk niemand op te wachten. Heel kalm liep ik daarom richting de duif – mét trommel tarwevlokken. Op haar beurt, liep ook de duif heel rustig weer terug naar buiten.
Ondertussen keek haar vriendje vanuit de tuin vol ontzag toe hoe zijn vriendin ‘het eten wel even was gaan halen’.

“Kijk Sjaak, zó doe je dat!”

Duif is blij dat ik met de trommel tarwevlokken achter haar aan kom lopen

*  *  *

 

Waterhoen in sneeuwtuin

Hè hè, eindelijk; het was de eerste keer deze winter dat er sneeuw in de tuin bleef liggen.
Ik was er zeer verheugd over, want een winter zonder sneeuwfoto’s zou anders tóch een beetje mislukt zijn.  Toen er even later een waterhoen de tuin in kwam stappen, realiseerde ik me tegelijkertijd dat het tevens m’n eerste sneeuwtuin mét de waterhoenders betekende! Dat moest natuurlijk voorál even vastgelegd worden…

Waterhoen zoekt tarwevlokken in de sneeuw

Een waterhoen in de sneeuwtuin

Geniet mee met onderstaande bewegende beelden van het waterhoentje

VIDEO – Eerst weet hij de in sneeuw verstopte tarwevlokken te vinden, waar hij dankbaar van smikkelt – het lijkt meer op sneeuw happen – om vervolgens voorzichtig via de half bevroren minivijver naar het blauwe waterbakje te wandelen voor een paar slokken water. Water dat wellicht gewoon extra lekker is uit juist dát bakje (want die malle vogel zit er verdacht vaak).

Waterhoen in het sprookjesbos bij de wensvijver
(met een beetje fantasie lijkt het daar wel op)

Waterhoen wandelt in sneeuwtuin over de half bevroren minivijver

Waterhoen bij zijn geliefde blauwe drinkbakje

Waterhoen bezoekt het blauwe drinkbakje in de sneeuwtuin

 Een paar uur later was de sneeuw alweer verdwenen.