Tagarchief: water

Tussendoortjes september 2015

tussendoortjes HOUTDUIF SNOEPT VAN VLIERBESSEN

Misschien ken je het wel, dat je in prettige gedachten verzonken over het pad loopt en dat je je vervolgens van het ene op het andere moment het leplazarus schrikt omdat een stel houtduiven helemaal paranoia uit een boom stuift. Jemig, om een hartverzakking van te krijgen!

Maar… dit keer was ik voorbereid; al ruim van tevoren zag ik de duif in de vlier langs het pad zitten. Dichterbij gekomen zág je gewoon dat hij zich betrapt voelde. Net goed.

Houtduif tussen de vlierbessen

Al snel echter, had hij de houtduif maling aan me en snoepte hij onverstoord verder van zijn besjes:
een lekker en verantwoord tussendoortje!

tussendoortjes AFDRUK VOGEL OP RAAM

En dan kom je thuis, je doet de deur van de woonkamer open en kan niet anders dan constateren dat waarschijnlijk een grote dikke duif tegen het raam gebotst is. Au.

Afdruk duif op raam - raamslachtoffer

Van dichtbij zijn zelfs de afzonderlijke veertjes te zien.

Afdruk duif op raam - raamslachtoffer

Gelukkig lag het raamslachtoffer niet in de tuin op me te wachten.

tussendoortjes DE WERELD OP Z’N KOP

Wanneer je na het hardlopen in de tuin nog wat oefeningen gaat doen, dan ziet de tuin er bij een vooroverbuiging ondersteboven uit.

Zie je die naaktslak in het midden?
Hij kruipt omhoog. Of is ‘t juist omlaag? Of…

Tuin ondersteboven, en ook de naaktslak. Of niet...?

Ha, je kunt nog nét een stukje naaktslak zien. Hij gaat dus omlaag. Of nee, omhoog juist.
(En dat ga ík ook maar eens doen, want ik begin een beetje licht in m’n hoofd te worden.)

Tuin ondersteboven

tussendoortjes EIKELS…

Steeds weer dezelfde types op m’n pad.

Eikels op m'n pad

tussendoortjes KONIJN IN HET VERKEER

Ik wilde net met de auto wegrijden toen duidelijk werd dat ik beter nog even kon wachten tot die kleine overgestoken was. Hij nam de tijd. Ik had ook het sterke vermoeden dat hij het verschil tussen weg en stoep nog niet kent.

Konijn vergeet naar links, rechts, links te kijken bij het oversteken

Konijn in het verkeer

tussendoortjes PIMPELMEES WACHT BEURT NETJES AF

De pimpelmees wachtte in het kersenboompje netjes tot er weer ruimte was bij het voederhuis.

Pimpelmees

tussendoortjes VLONDER KOPJE ONDER

Het had al dagenlang geregend en geregend en geregend. Overal zag je het water stijgen. Oók bij de wiebelvlonder langs natuurspeeltuin De Natureluur in het Sloterpark.

Het ondergelopen deel van de vlonder van beide kanten bekeken

Vlonder onder water

Als je bedenkt dat die vlonder naast zeer beweeglijk, bij regen ook behoorlijk glad is én aan de uiteinden omhoog/omlaag loopt, dan kun je je misschien wel voorstellen dat er wel eens flink nattigheid van had kunnen komen.

Vlonder onder water

Maar gelukkig brak na dagen regen weer een droge tijd aan en zakte het waterpeil snel.
Pfew, mazzel ;-)

tussendoortjes HERFSTBLOEM?

Wat zag ik daar opeens op het grasveld voor de deur? Een prachtige, zeer grote bloem die ik nog niet eerder had gezien?

Maar ach natuurlijk, de herfst staat op het punt van beginnen.
Tijd voor paddenstoelen!

Paddenstoel met bloemvorm

Wat blijven het toch bijzondere verschijningen…

Grote paddenstoel. Herfst in aantocht!

tussendoortjes SLAK MET SLAKKENGANG

Tijdens een lekkere regenachtige wandeling kun je maar beter goed kijken waar je loopt. Tenminste, als je geen gekraak (een huisjesslak) of gespletsj (een naaktslak) onder je voeten wilt voelen.

Daar ging de slak met een slakkengang over de wiebelvlonder

Slak met slakkengang over natte wiebelvlonder

Gelukkig kon ik er netjes overheen stappen.

Slak met slakkengang over natte wiebelvlonder

En dat deed ik ook maar bij deze hoop stront.

Stront op de vlonder

tussendoortjes SCHILDPAD IN HEEMTUIN SLOTERPARK

Eindelijk weer even in de Heemtuin en dan is het altijd leuk om een van m’n trage vrienden weer eens te zien.

Schildpad in Heemtuin Sloterpark

Een paar weken later, op een zonnige herfstzondag,  ging ik nog een keer op bezoek: schildpad in najaarszonnetje

tussendoortjes HET PLATTELAND VAN AMSTERDAM MÉT MOLEN

In Amsterdam Nieuw-West, langs de Osdorperpolders ter hoogte van de Troelstralaan, staat een prachtige molen die de natuurbeleving compleet maakt. Elke keer wanneer ik erlangs loop of fiets, waan ik me  een figurant in een schilderij met idyllisch landschap…

Bij stadsnatuur hoort een molen: Osdorperpolders

 

Groenling van raamslachtoffer tot troetelkind

april 2015 – Tijd voor een koffiepauze, dacht ik toen ik de kamer in kwam lopen. Een groenling dacht daar anders over, want BOEM!, hij knalde in volle vaart tegen het raam. Nu gebeurt dat wel vaker met die vogels: op het moment dat ze ergens van schrikken, kijken ze niet meer op of om, maar vliegen als een dolle Dries zomaar een kant op. Tegen het raam bijvoorbeeld. Vaak zie je de veertjes en/of de afdrukken van de vleugels nog zitten.

BOEM!!

Toch loopt het meestal goed af. Dan nemen de vogels plaats op de schutting of een tak, waar ze hun kop schudden over hun eigen stommiteit. Soms echter, is zo’n vogel flink groggy en heeft dan echt even de tijd nodig om van een horizontale status weer naar een verticale te komen. Maar die groenlingen… op de een of andere manier is zo’n knal tegen het raam ze vrijwel altijd fataal. Hier in de tuin tenminste wel: (groenling als raamslachtoffer in ‘tussendoortjes’ of een tuin vol groenlingen).

 

EEN ZONNIGE MIDDAG…

14.41 uur – Op zijn rug, met zijn pootjes in de lucht spartelend, lag jongeman groenling op de grond. Voorzichtig pakte ik hem op, ondertussen troostende woordjes brabbelend en hopend dat hij het zou overleven.

De groenling was keihard tegen het raam gebotst

De arme ziel was volledig van de wereld en voorzichtig liet ik wat water uit een van de waterbakjes op z’n koppie druppelen. Het ging allemaal volledig aan hem voorbij.

Groenling raamslachtoffer - hij was helemaal van de wereld

Ik dacht dat het misschien wel beter voor hem zou zijn om op een rustig plekje bij te komen, maar de groenling viel niet met zijn neus in de boter, maar met zijn snavel in de potgrond. Het ontbrak hem daarbij aan kracht om zijn kop weer omhoog te krijgen. Geen goed idee dus.

Groenling raamslachtoffer - kracht om rechtop te staan, had de groenling niet

Zo stik je nog, dacht ik.
Blijf dan maar liever bij mij, dan kan ik je in ieder geval beter in de gaten houden.

Groenling raamslachtoffer - ook wat waterdruppels op z'n koppie hielp niet

Zodoende gingen we er samen maar bij zitten.
Aan koffie werd op dat moment niet meer gedacht.

Groenling raamslachtoffer - dan maar samen de tijd nemen om bij te komen

Veilig in het kommetje dat ik van mijn hand gemaakt had – en waar groenling niet in om kon vallen – kon hij beetje bij beetje tot zijn positieven komen.

Groenling raamslachtoffer - groenling veilig in het kommetje van Marjori's hand

Natte polsen, natte pootjes?
Wanneer ik me zelf niet zo lekker voel, vind ik het altijd verfrissend om m’n polsen even onder de koude kraan te houden. Met het idee dat dat voor de groenling wellicht ook zou gelden, liet ik hem af en toe even pootjebaden. Of het hielp, weet ik niet. Het leek er eerder op dat die kleine groene alleen maar dacht: wat gaat ze nú weer met me doen?!
Tja, het was goed bedoeld.

Groenling raamslachtoffer - even pootjebaden als opkikker

Zoals kleine kinderen moe worden van zwemmen, zo raakte de groenling vermoeid van het pootjebaden. Hij doezelde daarna dan ook weer lekker weg.

Groenling raamslachtoffer - de tijd nemen om te herstellen

Toch leek hij die verfrissende tussendoortjes steeds meer te waarderen.

Groenling raamslachtoffer - en tussendoor weer even pootjebaden  Groenling raamslachtoffer - en tussendoor weer even pootjebaden

Ook begon hij weer wat helderder uit zijn ogen te kijken.

Groenling raamslachtoffer - hij wordt al wat alerter

Het was wel heel speciaal hoor, zo met z’n tweetjes.
De groenling keek me aan wanneer ik tegen hem sprak, keek om zich heen wanneer hij vogels hoorde zingen en… leek het steeds meer  naar zijn zin te hebben.

Een heerlijk troetelkind

Groenling raamslachtoffer - de grootste schrik is achter de rug; nu is het zelfs een beetje 'gezellig' zo samen

Tussen de bedrijven door liepen we rondjes door de tuin. En hoewel groenling gewoon weg kon vliegen, bleef hij zitten waar hij zat. Op mijn hand.

Groenling raamslachtoffer - hij wilde nog niet wegvliegen en bleef liever op Marjori's hand zitten

Dat hij niet weg wilde, is heel duidelijk te zien in het filmpje onderaan de pagina; zo schattig.

Groenling raamslachtoffer - 'maar ik hóef toch nog niet weg?', zie je groenling denken

15.57 uur – Af en toe had de groenling een terugval. Dan keek hij weer wat moeilijk uit zijn ogen. Toch bleven we onze rondjes door de tuin maken, want dat leek hij wel interessant te vinden.

Groenling raamslachtoffer - aan z'n oogjes zie je dat hij opeens weer even heel erg moe is

Kikker had ondertussen ook in de gaten dat er ‘iets’ aan de hand was. Hij kwam vanuit zijn hol (de spleet tussen de kei en de bak) omhoog, om met zijn kop boven water met eigen ogen te kunnen zien hoe de groenling vertroeteld werd.

Tsss, wat een aanstellerij, leek kikker te denken.

Kikker kwam ook even kijken. Hij vond groenling maar een aansteller...

Maar groenling trok zich daar niets van aan. Die genoot van alle aandacht!

Groenling raamslachtoffer - en nog steeds wilde hij niet wegvliegen

Perfecte schutkleur
16.12 uur – En toen opeens – dit is ook een leuk moment in het filmpje – voelde de jongeman zich sterk genoeg om zijn vleugels weer uit te slaan. Een paar slagen verder landde hij op een beschut plekje waar hij nog wat verder op krachten kon komen. Met zijn perfecte schutkleur zat hij daar wel goed. Kijk maar: recht voor je, met zijn snavel knus tussen zijn veertjes gestoken.

Groenling raamslachtoffer - ja, eindelijk vloog groenling een struik in om daar vervolgens verder bij te komen

Inmiddels kwam de trek in koffie in alle hevigheid terug. Een bakkie, ja lékker! Waarbij ik wél die ene struik in de tuin in de gaten bleef houden, want helemáál gerust, was ik nog niet.

Een hele tijd later – 17.45 uur – keek ik op het juiste moment naar buiten.
Hè, hè, er zat eindelijk wat beweging in de kleine man!

Groenling raamslachtoffer - enige tijd later vond hij het tijd om er weer eens op uit te gaan

En ik had dat nog niet gedacht of ‘floep’, daar fladderde de groenling naar het voederhuisje op nog geen meter  afstand. Meneer was duidelijk aan versterking toe: eten!

Groenling raamslachtoffer - de eerste hapjes na de grote BOEM!

18.28 uur – Nietsvermoedend liep ik met een trommel voer naar buiten om de vogels nog een laatste snack te geven. De groenling was als het ware alweer vergeten. Dát avontuur was afgelopen… dácht ik. Nou, ik schrok me rot!
Want daar zat hij hoor, vlak voor m’n neus in het hangende voederhuis. Meestal vliegen groenlingen bij het minste geluid of beweginkje al verschrikt weg, maar meneer hier niet (zou hij me nog herkennen?). Voorzichtig kwam ik met een schepje pitten en vlokken dichterbij…

De groenling maakte aanstalten om weg te vliegen, maar bedacht zich halverwege. Zo bleef hij even zitten, met zijn ene helft ín het huisje en met zijn andere helft eruit. Mij de kans gevend om toch nog even snel die camera weer tevoorschijn te halen.

Groenling raamslachtoffer - in het voederhuisje

Zich niets van mij aantrekkend, draaide de groenling zich om en begon op z’n gemak te eten.

Groenling raamslachtoffer - het eten smaakt weerGroenling raamslachtoffer - ja, groenling is weer opgeknapt. Gelúkkig!

Ja, hij was de grote BOEM echt te boven gekomen!

Na een laatste blik van verstandhouding namen we afscheid van elkaar.
Ik ging naar binnen en de groenling… die zag ik met een sterke, strakke vleugelslag de prachtige magnolia van de buren in vliegen. Dat is met recht een ‘mooi’ einde van dit verhaal!

Groenling raamslachtoffer - groenling vloog de prachtige magnoliaboom van de buren in.

THE MOVIE

Duiven waarderen pop-up douche

Wereldwijd worden pop-up initiatieven bijzonder gewaardeerd en ook in Nederland komen ze steeds vaker voor. Op onverwachte locaties kan zomaar opeens een geweldig leuk restaurant verschijnen, dat ook net zo plotseling weer verdwijnt. En het hoeft niet bij restaurants te blijven: ook kleding, kunst en wat nog meer kan op deze wijze aan de man gebracht worden.

Sanus Per Aquam
Zo werd laatst in Amsterdam Nieuw-West de eerste pop-up SPA gelegenheid geopend, met als specialiteit een unieke doucheconstructie die door de eerste bezoekers, een stel duiven, enorm gewaardeerd werd. Overal in de tuin zijn wel badjes te vinden, maar soms wil je als vogel simpelweg even lekker douchen!

Sanus Per Aquam, gezondheid door water: lekker douchen!

Het ontstaan van de pop-up douche
Bij het rommelen in de voortuin had ik de tafel een stukje van de muur geschoven. Ik was echter vergeten het ding ook weer terug te schuiven, met als gevolg dat het regenwater dat van het dak van het berghok druppelde, niet door de plant op tafel werd opgevangen, maar… op de grond terechtkwam. Twee trouwe duiven die altijd wel ergens rondom de voor- en achtertuin te vinden zijn, hadden dit vliegensvlug in de smiezen en wisten niet hoe snél ze van de douche gebruik konden maken. Slim, want er liggen ook altijd wel merels, roodborstjes en mezen op de loer. Wie het eerst komt…

Filmpje:
Och och, wat heerlijk die dikke waterdruppels


Pech voor de roodborst!
“Potver, zijn die stomme duiven eindelijk weg,
is het gestopt met regenen en is die tafel weer teruggeschoven!”

Roodborst te laat voor pop-up douche in de voortuin

 

Geadopteerd winterkoninkje

juni 2014

Een aantal weken geleden kwam ik via de mail in contact met David Sambrée uit België. En dan blijkt toch altijd wel weer dat elk huisje z’n kruisje heeft (of elk nest de pest; het is maar hoe je het noemen wilt). Davids verhaal ging namelijk over een door de ouders verlaten nest met zeven! winterkoninkjes, waarvan er vijf overleden waren en een zesde dode snel volgde. In een poging de laatste jonge winterkoning, ‘Laurel‘, van een wisse dood te redden, nam David de zorg op zich. En dat deed hij vol overgave!

David Sambrée: “Ik was door mijn tuin aan het wandelen toen ik vlak onder de nestkast plots twee dode baby’s op de grond zag liggen. Ik heb me goed verstopt en een tijdje gewacht om te kijken of vader en moeder terug zouden komen, maar nee… Toen heb ik besloten een kijkje in het nest te nemen en vond daar nog drie dode jongen én twee levende!
De ene levende was dun en de ander dik(ker), met als logisch gevolg dat ik ze de namen Laurel en Hardy gaf ;-)

David met de pasgeboren winterkoningen Laurel & Hardy

Twee winterkoninkjes uit een door de ouders verlaten nest - David Sambrée

Hardy ging snel dood, maar kleine Laurel deed ’t goed.

Na twee weken intensieve zorg was Laurel al een klein beetje aan het vliegen. Ik dacht, hij kan nu bijna vliegen dus is het tijd om hem te leren drinken. Ik liet zodoende een paar druppels water in zijn bek laten vallen en hij gaf de indruk dat hij het leuk vond, maar… vanaf dat moment is het mis gegaan! Hij, die al niet zoveel at, wilde niet meer eten en ging raar doen, steeds met z’n bek open. Vervolgens is hij ‘s avonds doodgegaan.

Terwijl ik dit schrijf, springen de tranen me weer in de ogen. Ik was er echt kapot van, geloof me. Dat doe ik dus nooit meer! Minimaal één keer per uur was ik bij hem. Gewoon om te checken of alles oké was, hem eten te geven, het nest proper te maken en om hem te ‘strelen’.

Adoptie winterkoning 'Laurel' bij David Sambrée

Hij ging ook overal mee naartoe: naast me in de auto richting het restaurant (50 km van huis), op mijn diepvries (op ‘t werk), ‘s nachts naast mijn bed… Zo ging dat twee weken lang. En dan te moeten beseffen dat zijn dood waarschijnlijk mijn fout was, omdat ik hem die paar druppels water gegeven heb!

Enfin, dit was het verhaal van de meest pijnlijke 10 gram uit mijn leven…”

* * *

Ondanks het trieste einde van kleine Laurel, deed het me ook weer denken aan toen. Kennen jullie ze nog? Wat keek ik vroeger vaak en graag naar deze heren: Laurel & Hardy (oftewel Stan & Ollie)