Winterse zaterdagochtend

Om bij te zingen

dec 2012

Echt zo’n dag om met een wandeling te beginnen. Wat een mooie ochtend.
Ik moet er wel bij zeggen dat het niet een gehéél ontspannen loopje was. Vanwege de vriesnacht waren alle sneeuwvoetstappen in ijs veranderd, wat het lopen bepaald niet gemakkelijk maakte. Oppassen geblazen om niet door je enkel of geheel onderuit te gaan (een zachte landing zou het in ieder geval niet worden).

Wanneer sneeuw in ijs veranderd... Oppassen geblazen!

Alleen maar naar beneden kijken om te zien waar je liep was trouwens ook niet geheel verstandig. Het gevaar kwam namelijk óók van boven, jazeker. De ijsbrokken waaiden uit de bomen en vielen vrolijk naar beneden. Af en toe was het raadzaam om snel met je armen over je hoofd onder een rijtje bomen door te lopen (maar ook weer niet té snel, want dan werd de kans weer groter om op je snufferd te gaan). Zal best een idioot gezicht geweest zijn, maar melig werd ik er wel van. En ach… wat is erop tegen om je dag met een lach te beginnen.

En de omgeving. Kom op, dan kun je toch niet anders dan genieten.
Je zal toch maar op een plek wonen waar je de verschillende jaargetijden niet voorbij ziet gaan. Dan zou je dit allemaal moeten missen, wat erg.

Het hondenstrandje in het Sloterpark. Geen hond te bekennen, maar wel deze prachtige zwanen en de meerkoeten

Mijn favoriete wandelmoment is daar waar je vanuit het Ruige Riet het bruggetje over komt, richting natuurspeeltuin De Natureluur en NME Centrum, de Drijfsijs – Sloterpark Amsterdam. Een plek om altijd even bij stil te staan.

Mijn favoriete plek. Wanneer je vanuit het Ruige Riet het bruggetje over komt, richting natuurspeeltuin De Natureluur en NME Centrum, De Drijfsijs in het Sloterpark Amsterdam

En op die favoriete plek, gingen mijn gedachten als vanzelf naar een van mijn favoriete liedjes. C’est en septembre van Gilbert Bécaud. Altijd al mooi gevonden, de Franse taal. Op de middelbare school leende ik zelfs cassettebandjes en lp’s van mijn lerares Frans. Mevrouw Boudens, heette zij geloof ik.
Of de Engelse versie van Neil Diamond, September morn. De stem van die man, heerlijk!

Met wat aanpassing van de tekst – om te beginnen bij de titel – pasten het lied en de ochtend perfect bij elkaar. Al zingend liep ik verder: “C’est en décembre“…