Tagarchief: snavel

Ooievaars ringen in het Vondelpark

juni 2015
De afgelopen tijd hebben we al geregeld van heel dichtbij kunnen genieten van de ooievaarsjongen in het Vondelpark. Des te mooier, dat ik er voor Gefladder op donderdagmiddag 18 juni bij mocht zijn toen de jongen geringd werden. Dit ringen van de ooievaars werd gesponsord door de stichting Hart voor het Vondelpark en in een paar dagen tijd geregeld door Mat Janssen van Ooievaars020.

Moeder ooievaar houdt een oogje in het zeil
Met een hoogwerker werd het ooievaarsnest bereikt, waarbij moeder ooievaar verstoord wegvloog en nog even boven onze hoofden bleef cirkelen. Ik geloof dat ik dat nog wel het indrukwekkendst vond. Arme vrouw, wat moet ze wel niet gedacht hebben: O jee, o jee, die menswezens nemen m’n kinderen mee! Ik bedoel, elke ouder weet wat een onderbuikgevoel je krijgt bij het idee dat je kinderen je worden afgenomen.
Maar al snel streek moeder ooievaar neer op een tak van een kale boom (te zien in de video onderaan de pagina), waar ze alle bezigheden nauwlettend in de gaten kon houden.

Ooievaars ringen Vondelpark -

Vierde ooievaarsjong gesignaleerd
De drie jonge ooievaars werden door ringer Engbert en Walter van stadsdeel Zuid, in een boodschappentas veilig van ‘hoog daarboven’ naar ‘laag daarbeneden’ gebracht.
Kun je je van de ooievaarsfilmpjes nog herinneren dat er eerst víer jongen waren en later nog maar drie? – Een kijkje in de hemel
De vraag die dan ook meteen aan Engbert en Walter gesteld werd, was: hebben jullie nog iets van het vierde jong kunnen ontdekken? Het antwoord was: “Jazeker, het ligt volledig ondergescheten in het nest.” Tja, de natuur is niet altijd even rooskleurig.

Dat vierde jong is overigens niet verwijderd. Alles is precies gelaten zoals het was, om zo min mogelijk voor de andere ooievaars te verstoren.

ooievaars-ringen-2

Geringd, gemeten en gewogen
Beneden op het grasveld aangekomen, hielden de jonge ooievaars zich geheel volgens instinct volkomen ‘dood’. Een vreemd gezicht hoor, drie van die prachtige, perfecte vogels die onbeweeglijk naast elkaar bleven liggen. Heel bijzonder.

De vogels werden niet alleen geringd, maar ook gemeten…

ooievaars-ringen-bek-meten-2

De lengte van vleugels, poten en snavel werd genoteerd.

ooievaars-ringen-bek-meten

Een van de jongen had wat viezigheid in zijn bek – laten we het voor de beeldvorming maar tandplak noemen. Ringer Engbert bleek van alle markten thuis en verwijderde de rommel moeiteloos; een mondhychiëniste had het niet beter kunnen doen.

Zeg ‘ns Aaa…

ooievaars-ringen-bek-schoonmaken

De ooievaarsjongen werden ook gewogen; het leek wel een bezoek aan het consultatiebureau.

ooievaars-ringen-wegen

BN’er met koninklijk tintje
Om het ringen van de ooievaars een officieel karakter te geven, was prinses Marilène – vrouw van prins Maurits en woonachtig in Amsterdam Zuid – uitgenodigd; samen met haar dochter en enkele vriendinnen met kinderen kwam zij op kraambezoek.

Prinses Marilène en dochter Felicia (Fee)

Ooievaars ringen Vondelpark - Ook prinses Marilène was met haar dochter aanwezig

En ja, waar een Bekende Nederlander is, is ook de pers aanwezig. Deze onverwachte paparazzi ervaring werd prima door de jonge ooievaars doorstaan. Ik zou zeggen: houd de bladen de komende week maar goed in de gaten, want de kans is groot dat deze nieuwbakken BO’ers (Bekende Ooievaars) zomaar ergens in op zullen duiken!

Persfotograaf Edwin Smulders

ooievaars-ringen-edwin-smulders

Lord of the rings
Ringer Engbert van Oort, werkzaam bij STORK (Stichting Ooievaars Research & Knowhow), liet gelukkig nog even de ringnummers van de ooievaars zien (sinds dat hele ooievaarsavontuur van vorig jaar in Nieuw-West, is mijn interesse gewekt). De komende jaren kunnen we zo goed in de gaten houden of deze in het Vondelpark geboren ooievaars trouw terug blijven komen.

Ooievaars ringen Vondelpark -

Maar het kan natuurlijk ook zo zijn, dat je op vakantie bent in Spanje of Afrika en dat daar tussen de ooievaars zowaar een van de Vondelparkjongen staat. Een vakantiefoto van een ooievaar waar duidelijk een van de volgende ringnummers op te herkennen is – 4E075, 4E076, 4E077 – is dan ook van harte welkom in m’n mailbox! ;-)

De ringnummers van de jonge ooievaars

ooievaars-ringen-ringnummers

M/V
Zoals op bovenstaande foto te zien is, hebben de drie jongen een naam gekregen, verzonnen door de kinderen die bij het ringen aanwezig waren. Naar aanleiding van die namen, was mijn vraag aan ringer Engbert of het geslacht van de jonge ooievaars al bekend was.
Nee, en dat is ook niet mogelijk vertelde Engbert: “De ooievaars hebben ‘verborgen’ geslachtsorganen en pas na circa drie jaar, wanneer hun hormonen beginnen op te spelen, zal duidelijk worden of we met mannetjes of vrouwtjes te maken hebben. Dat wordt alleen maar duidelijk als de vogels bij ‘de daad’ betrapt worden.”

Kotsen op een goede afloop
Nu het ringen zonder enig probleem verlopen was, was het wachten op pa en ma.
En ja hoor, daar kwam pa al aangevlogen (zijn manke poot verraadt hem elke keer weer). Vol liefde kotste hij een hapje uit, waar de jongen vol enthousiasme op af doken. Logisch, want van zo’n groot avontuur beneden op de grond, tussen vreemde mensen, gekakel, gelach en geflits, krijg je honger. In de video is te zien dat de kleintjes vechten om het lekkerste stukje!

ooievaars-ringen-gezin-herenigd

VIDEO
Het ringen van de jonge ooievaars in beweging.
Met een heerlijk cynisch einde (onbedoeld). Luister maar…


Een maand later waren de ooievaars uit Zuid weer in Nieuw-West op bezoek

Andere verslagen over de koninklijke ringdag:

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Boom vol verrassingen

Mijn glansmispel, photinia fraseri ‘Red Robin’, is het eerste boompje dat ik kocht toen ik vijf en een half jaar geleden aan het leven met een tuin begon. In die tijd dacht ik nog dat een tuin verzorgen niets voor mij was en dat ik voornamelijk tegels en potten wilde, maar daar kwam ik snel van terug. Hoewel de glansmispel begon in een mand, plantte ik hem bij het ‘uitbreiden van de tuin’ – want ja, ik was inmiddels verknocht geraakt aan het tuinleven – al snel in de grond. Een prachtige boom die elk voorjaar weer met rode bladeren uitloopt. Maar vandaag:

De boom leek zomaar opeens in beweging te komen!
Huh?

Mijn boom, de glansmispel (Photinia fraseri 'Red Robin') lijkt zomaar opeens te bewegen...

Eigenlijk zat ik deze zondag naar een spannende tenniswedstrijd op Eurosport te kijken, maar nu was ik toch écht even afgeleid. Het waaide niet en ik zag geen vogel. Hoe kon die boom dan bewegen…?
Met mijn blik strak op de boom gericht werd het mysterie uiteindelijk ontrafeld. Een echt ‘kiekeboe’ momentje. Kijk maar goed naar het midden van onderstaande foto.

Zie je daar tussen de bladeren een snavel en oog?

Mijn boom, de glansmispel (Photinia fraseri 'Red Robin') heeft bezoek. Kijk maar eens goed in de boom... / Moorhen in tree (look in the middle of the picture)

Wat zijn het toch idiote vogels, die waterhoenders; ze blijven verrassen!
Alsof het de normaalste zaak van de wereld is – en dat is het voor mij niet – kwam het waterhoentje de boom uit om vervolgens vanaf de nestkast van de roodborst  de boel in de tuin wat beter te bekijken.

Waterhoen komt uit de boom en neemt plaats op de nestkast

Na een plan van aanpak gemaakt te hebben, stapte het waterhoentje de boom weer in, hier en daar wat druppels water van de bladeren slurpend, om vervolgens plaats te nemen tussen het groen (met zicht op de plek waar de tarwevlokken doorgaans te vinden zijn).

Waterhoen zit wel lekker in de boom (Glansmispel/Photinia fraseri ‘Red Robin’) / Moorhen in tree

En zo zat de vogel daar een tijd, terwijl ík mijn aandacht verdeelde tussen hem en de Australian Open. Wat is het toch een bizar plaatje!

Waterhoen zit te chillen in de boom (Glansmispel/Photinia fraseri ‘Red Robin’) / Moorhen in tree

Zeker een kwartier later stapte die malle vogel weer wat dieper de boom in. Ach ja…

Waterhoen gaat weer op z'n gemakje verder de boom in / Moorhen in tree

Filmpje!

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Koolmees met pittenpauze

Zonnebloempitten, de vogels kunnen er maar geen genoeg van krijgen. Andere zaadjes koop ik al niet eens meer, want ze halen er gewoon hun snavel voor op. Zodoende geef ik ze dus maar wat ze willen, met als gevolg dat ook ik krijg wat ik wil: een schattig tafereeltje tijdens de pittenpauze waar je wel naar kunt blíjven kijken.

Even een voorgehakte zonnebloempit pakken

Koolmees pikt een voorgehakt zonnebloempitje

De koolmees houdt het pitje goed tussen de pootjes geklemd 

Koolmees houdt het pitje goed tussen de pootjes geklemd

“Maar eet nu toch eens wat rustiger, straks verslik je je nog!”
(kúnnen vogels zich eigenlijk wel verslikken…?)

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Ware liefde

Oooooh, wat líef!

Roodborstjes zijn altijd alleen. Dat had ik al snel door toen ik mijn vogeltuin aan het ontdekken was. Altijd alleen… tot nu.

Het is 1 april en blijkbaar dé tijd voor de liefde. Ik keek vanuit m’n werkkamer naar de tuin beneden, en zag daar een roodborstje dat lekker aan het eten was. Opeens had hij een veel te groot stukje in z’n bek en vloog daarmee weg, om op de schutting te gaan zitten. Náást een ander roodborstje. En wat denk je dat hij deed? (Ik gok natuurlijk maar dat het een ‘jongetje’ was, dat indruk op z’n meissie wilde maken): hij gaf haar een hapje, van snavel tot snavel.
Nah, te schattig!

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page