Tagarchief: dood

Restanten jonge ooievaar

november 2015
Heb je dit jaar de ooievaarsjongen op Gefladder gevolgd? Dan weet je vast nog wel dat van de vier jongen in het Vondelpark, slechts drie zijn blijven leven. En dat tijdens het ringen van de jonge ooievaars duidelijk werd dat dat dode jong nog gewoon in het nest lag. Ondergescheten, werd toen medegedeeld.
Om naast het ringen niet nóg meer verandering (stress) voor de vogels te veroorzaken, werd alles in het nest gelaten zoals het was, mét dood jong dus. Nu, maanden later, werden de restanten van het ooievaartje teruggevonden. Ik vond de foto’s van Paul Koene in mijn mailbox.

Right place, right time
Paul vertelde dat hij die ochtend dacht: laat ik nu ook eens zo’n ochtendwandeling maken, waarover ik altijd op Gefladder lees. In de ochtend lijkt er altijd meer te gebeuren…
In het Vondelpark aangekomen, liep hij richting het ooievaarsnest waar hij zich vervolgens rot schrok! Want wat gebeurde daar nou? Werd het nest verwijderd?

Foto’s: Paul Koene

Ooievaarsnest Vondelpark wordt verwijderd (om te worden vervangen)

Een hele onderneming.

Ooievaarsnest Vondelpark wordt verwijderd (om te worden vervangen)

Recycling
Met toegang tot de Schapenweide kon Paul gelukkig een praatje met de werklui maken en zodoende horen wat er nu precies aan de hand was. Het bleek dat door de slechte staat van paal en nest, tot vervanging overgegaan moest worden. Hiervoor zou een nieuwe paal geplaatst en een ander nest hergebruikt worden. Een nest afkomstig uit het Amstelpark.

Nest met geschiedenis
Gezien de jaren dat het Vondelparknest succesvol gebruikt is, en in het bijzonder vanwege dat dode ooievaarsjong eerder dit jaar, besloot Paul de lagen van het nest wat nauwkeuriger te bekijken. Verrassend om te zien hoe ‘plat’ het nest is – ik had gedacht dat het meer een kuil zou zijn. En leuk ook, om nog even een glimp op te kunnen vangen van de restjes groen in huis (waar we vorig jaar meer van konden zien).

Het oude ooievaarsnest uit het Vondelpark was 'groen' ingericht

Restanten jonge ooievaar
En daar was hij dan, die kleine.
Moet je die werveltjes toch eens zien.

Het overblijfsel van een jonge ooievaar (wervels) in het ooievaarsnest - Vondelpark


 

Karkas zwaan

Soms kom je tijdens een vredige wandeling zaken tegen waar zéker niets vredigs aan vooraf gegaan is, want ‘OMG’ wat lag daar langs de waterkant?
Het gezellige gefladder in m’n hoofd werd ruw verstoord door het beeld van dit levenloze lichaam van een zwaan. Een zwaan die wel héél naar aan zijn einde gekomen moet zijn.

Gegrepen door een hond misschien…?

Het karkas van een zwaan lag aan de waterkant

*  *  *

  • Net zo sneu, maar vele malen mooier, was het laatste optreden van meerkoet Natalie. Zo’n sierlijk einde was de zwaan helaas niet gegund: zwanenmeerkoet
  • Wie ook eens – helaas niet levend – in het park teruggevonden is: Berend Botje!

 

Bijna-doodervaring koolmees

Van paniekaanval naar lachbui

mei 2014

Terwijl ik uit het keukenraam keek, zag ik buiten op de tafel een koolmeesje liggen dat bezig was met… doodgaan! Vleugels gespreid en heftig ademhalend; het zag er zo vreselijk uit. O wat erg, riep ik uit, terwijl ik rondkeek om te zien of er ergens wellicht een ekster zat die het diertje te grazen had genomen. Maar nee, nergens een boosdoener te bekennen.

Bijna huilend, bedacht ik me dat ik het vogeltje echt niet uit zijn lijden zou durven te verlossen. Moest ik een buurman om hulp halen? Moest ik doen alsof ik het niet gezien had? Dat laatste kon ik echt niet, en met m’n hand voor m’n mond liep ik weer naar het raam om naar het vogeltje op tafel te kijken, in de hoop dat ik dan zou weten wat ik moest doen. Maar huh? Hij was weg!

Een paar seconden later, richtte ik mijn ogen een stukje hoger om daar tot de ontdekking te komen… dat het weer zo’n ‘ik ben dood, maar niet heus’ geval was! Potverdepotver, stomme vogels!
Spontaan barstte ik in lachen uit, waarna ik snel m’n camera pakte om een paar foto’s te maken van de koolmees in de inmiddels welbekende ‘feeling hot‘ pose.

(Maar dit keer was het écht heel even níet leuk, Slechte  grap!)

Koolmees met vleugels gespreid, in standje 'feeling hot' - ik ga dood, maar niet heus!

Zeg nu zelf: dit ziet er toch niet uit?!

Koolmees met vleugels gespreid, in standje 'feeling hot' - ik ga dood, maar niet heus!

Een paar tellen later vloog het diertje, alsof er niets geks gebeurd was, vrolijk verder.

Kikkertje dood

juli 2013

Kikkertje dood en uitgedroogd.Een aantal weken geleden, toen de eerste kikkertjes het ouderlijk huis mochten verlaten, bleek dat een van de kleintjes de grote wondere wereld niet overleefd had.

Met een trieste blik pakte ik het dode beestje op – ik had er tenslotte wekenlang voor gezorgd – en legde het ‘even’ op de tuintafel.

Kikkertje dood en uitgedroogd of... een prehistorische vondst?
Het zonnetje scheen en het was heerlijk om in de tuin te werken. Maar ja, ik was dat dode kikkertje daardoor helemaal vergeten. Tótdat mijn blik op de tafel viel.

Daar lag hij, uitgedroogd en wel.
Het leek wel een prehistorische vondst.

 


Kikkermomenten 2013

Andere kikkerjaren

Straf: mees en de ekster

Deel 2

Juli 2012 – Het zou de titel van een mooi sprookje kunnen zijn, mees & de ekster.
Maar helaas, zo rooskleurig is dit niet. Het is echt niet alleen maar leuk en lollig in de tuin…

Een week of twee geleden liep ik ‘s ochtend vroeg – het was rond 6.00 uur – de tuin in om weer wat zonnebloemkernen in het eethuisje van de vogels te doen; ze zijn er gek op.
Zoals gewoonlijk maakte ik ook even een ‘inspectieronde’ langs de plantjes, waarbij mijn blik gek genoeg naar de zwarte emmer getrokken werd.

Huh? Er lag een dode mees in het water.
Wat was hier gebeurd…?

Dode mees in emmer. Wat was hier dan gebeurd...?

Maar pff, ik had nog even geen zin om daarover na te denken en al helemaal niet om een dode vogel op te ruimen. Eerst een lekker bakkie koffie. Wél zette ik de emmer met de dode mees alvast naast de tuindeur. In zicht, zodat ik het niet zou vergeten.

Ekster grijpt z’n kans
En terwijl ik in de keuken met een koffiepad in de hand stond, zag ik vanuit een ooghoek opeens een ekster op de rand van de emmer landen en verlekkerd omlaag kijken. Snel griste ik mijn camera van tafel: de ekster dook voorover de emmer in en… vloog mét mees weg. Zo de struik in om aan zijn ontbijt te beginnen.

Ekster vist dode mees uit emmer water  Ekster vliegt met dode mees weg

Jeetje. Wat een belevenis zo op de nuchtere maag.
Voordeel was wel, dat ík de dode mees niet meer hoefde op te ruimen.

*  *  *

Nu ik er zo over nadenk… Is dit een straf van boven geweest?
Maar zó erg was het nu toch ook weer niet, dat mees Eva laatst een hapje van m’n appel gepikt had? Zware straf hoor!

 

Jong konijntje

Mei 2012

Vorige week zei ik nog tegen een vriendin dat ik nog niet zoveel jonge konijntjes had gezien. Nou, eergisteren zag ik er wel een en niet bepaald zoals ik gewild had.
Het zou een beetje hypocriet van me zijn als ik alleen maar de leuke dingen uit het park zou laten zien, dus ik heb het moment vastgelegd. Aaah, zo sneu. En wat een luguber plaatje.

Ik vermoed dat het konijntje door een hond gegrepen is en uiteindelijk door de vogels is opgegeten (vanmorgen tijdens het hardlopen was er in ieder geval geen spoor meer te bekennen van het bloederige tafereel).

Dood konijn. Door een hond gegrepen?

Tuin vol groenlingen

November 2011

Een paar weken geleden hadden we steeds maar één groenling in de tuin. De laatste dagen echter, komen ze met z’n allen langs, zo leuk.

Helaas was dat ‘leuke’ vanmorgen even ver te zoeken.
Ik kwam de woonkamer binnenlopen, keek de tuin in en zag… naast de deur een groenling liggen. Dood. Het eerste dodelijke raamslachtoffer van dit seizoen (vorig jaar had ik door botsingen tegen het raam slechts één dode, dus hopelijk blijft het hier bij).

Kijk toch eens hoe mooi hij is. Zo sneu.

Groenling dood; tegen het raam gebotst (raamslachtoffer)

Vluchtgedrag
Vanuit het niets vluchten die gevleugelde gasten razendsnel alle kanten op. Groot en klein, alle soorten. Bizar gezicht. Geschrokken van een geluid? Geschrokken van een plotselinge beweging? Zit er soms weer een sperwer op de loer? Ik schrik me in ieder geval elke keer weer een breuk (en raamstickers tegen botsingen helpen dan echt niet).

Koffie?
Met een vogeltuin, gecombineerd met situaties zoals hierboven omschreven, is het vooral ook aan te raden om in de herfst en de winter vooral NIET met een bakkie koffie (of een ander drankje) voor het raam te gaan staan. Dit weet ik helaas uit ervaring… (bedenk er zelf de beelden maar bij!)

 

Sperwer op jacht – deel II

Op het menu

Tegen mijn vriendin die op visite was geweest, had ik nog gezegd dat ik niet wist wat ik zou gaan eten die avond. Karel wist het wel…

Ik zat voor de zoveelste keer naar de filmmusical Funny Girl met Barbra Streisand te kijken toen ik in de tuin opeens die roofvogel weer op de schutting zag zitten. Je kent hem toch nog wel? Karel de Sperwer. Drie weken geleden was hij er ook al.

Waar het een paar minuten eerder nog gezellig druk was in de tuin, merkte ik nu op dat alle vogels letterlijk gevlogen waren. Het was stil.
Há, Karel heeft pech, dacht ik nog blij.
Nou… ik had het nog niet gedacht of meneer dook opeens naar een hoek in de tuin.
Wat gaat hij daar nou doen, vroeg ik me nog af, waarna hij 2 seconden later met een spreeuw tevoorschijn kwam. Een spreeuw die ík niet gezien had, maar Karel met zijn enge gele ogen wél.

De arme spreeuw werd gewoon dood gestampt. En terwijl hij nog niet dood was, begon Karel al van hem te plukken. Is dit wat men bedoelt met een ‘raw food‘ dieet…?

 Sperwer heeft spreeuw te pakken  Sperwer wil spreeuw helemaal voor zichzelf

Extra lullig is het wel, dat op de achtergrond dan een gezellig muziekje uit Funny Girl klinkt. Helemaal niet funny, zal de spreeuw wel gedacht hebben…

Heel even ondernam de spreeuw nog een laatste poging te ontsnappen, maar het had bepaald geen zin.

En na een plekje in de sneeuw gezocht te hebben, at Karel zeer uitgebreid en met smaak verder van zijn prooi. Hij is in totaal 1 uur en 22 minuten bezig geweest.

 Sperwer heeft de veertjes van de spreeuw laten liggen

Moederinstinct

Al de hele dag keek ik bedenkelijk naar de tuin. Naar het nestkastje om precies te zijn. Ik had de koolmeesjes namelijk al de hele dag niet gezien, terwijl ze juist steeds af en aan vlogen met allerlei lekkere hapjes (gatver) voor hun kindjes die je flink hoorde piepen als je in de tuin stond. Zo’n leuk gezicht en gehoor. Maar er gebeurde die dag dus niets.
Die zijn dood, was het eerste wat ik dacht…

Inspectie
De volgende ochtend zag ik een koolmees aan komen vliegen. Gelukkig, alles is nog goed. Dácht ik. Maar het beestje hing alleen maar even voor de ingang van het kastje, keek naar binnen en vloog weg. Meteen daarna kwam van de andere kant de andere koolmees eraan die ook níet naar binnen ging, maar alleen maar even keek om vervolgens ook weg te vliegen om niet meer terug te komen. Ze zijn écht dood, ging er door me heen.

Toch wachtte ik nog een paar dagen voor ik het
nestkastje ook daadwerkelijk openmaakte.

Even later kwam er van achter de schutting opeens een specht te voorschijn. Huh? Wat doet díe hier nou weer, ging er door me heen (want omdat ik geen eten meer had hangen, had ik de spechten al een tijdje niet meer gezien; opmerkelijk dat er nu dan opeens wel weer een verscheen). De specht ging óók aan het nestkastje hangen, keek naar binnen en vloog weg.
Wat bizar.

Waar anderen nog opperden dat de kleintjes wellicht al uitgevlogen waren, wist ik wel beter. Toch wachtte ik nog een paar dagen voor ik het nestkastje ook daadwerkelijk openmaakte. Verbaasd was ik niet, toen bleek dat de baby koolmeesjes inderdaad dood waren. Het verbaasde me wel dat ze er zo ontzettend mooi en perfect uitzagen. Aaaah, zo zielig… Aan de ene kant misschien raar dat ik een foto van ze gemaakt heb, maar aan de andere kant ben ik er ook wel blij om. Het zijn tóch mijn eerste gevleugelde kindjes. Jeetje…

Dode babykoolmeesjes uit het nestkstje