Tagarchief: vogel

Tussendoortjes september 2015

tussendoortjes HOUTDUIF SNOEPT VAN VLIERBESSEN

Misschien ken je het wel, dat je in prettige gedachten verzonken over het pad loopt en dat je je vervolgens van het ene op het andere moment het leplazarus schrikt omdat een stel houtduiven helemaal paranoia uit een boom stuift. Jemig, om een hartverzakking van te krijgen!

Maar… dit keer was ik voorbereid; al ruim van tevoren zag ik de duif in de vlier langs het pad zitten. Dichterbij gekomen zág je gewoon dat hij zich betrapt voelde. Net goed.

Houtduif tussen de vlierbessen

Al snel echter, had hij de houtduif maling aan me en snoepte hij onverstoord verder van zijn besjes:
een lekker en verantwoord tussendoortje!

tussendoortjes AFDRUK VOGEL OP RAAM

En dan kom je thuis, je doet de deur van de woonkamer open en kan niet anders dan constateren dat waarschijnlijk een grote dikke duif tegen het raam gebotst is. Au.

Afdruk duif op raam - raamslachtoffer

Van dichtbij zijn zelfs de afzonderlijke veertjes te zien.

Afdruk duif op raam - raamslachtoffer

Gelukkig lag het raamslachtoffer niet in de tuin op me te wachten.

tussendoortjes DE WERELD OP Z’N KOP

Wanneer je na het hardlopen in de tuin nog wat oefeningen gaat doen, dan ziet de tuin er bij een vooroverbuiging ondersteboven uit.

Zie je die naaktslak in het midden?
Hij kruipt omhoog. Of is ‘t juist omlaag? Of…

Tuin ondersteboven, en ook de naaktslak. Of niet...?

Ha, je kunt nog nét een stukje naaktslak zien. Hij gaat dus omlaag. Of nee, omhoog juist.
(En dat ga ík ook maar eens doen, want ik begin een beetje licht in m’n hoofd te worden.)

Tuin ondersteboven

tussendoortjes EIKELS…

Steeds weer dezelfde types op m’n pad.

Eikels op m'n pad

tussendoortjes KONIJN IN HET VERKEER

Ik wilde net met de auto wegrijden toen duidelijk werd dat ik beter nog even kon wachten tot die kleine overgestoken was. Hij nam de tijd. Ik had ook het sterke vermoeden dat hij het verschil tussen weg en stoep nog niet kent.

Konijn vergeet naar links, rechts, links te kijken bij het oversteken

Konijn in het verkeer

tussendoortjes PIMPELMEES WACHT BEURT NETJES AF

De pimpelmees wachtte in het kersenboompje netjes tot er weer ruimte was bij het voederhuis.

Pimpelmees

tussendoortjes VLONDER KOPJE ONDER

Het had al dagenlang geregend en geregend en geregend. Overal zag je het water stijgen. Oók bij de wiebelvlonder langs natuurspeeltuin De Natureluur in het Sloterpark.

Het ondergelopen deel van de vlonder van beide kanten bekeken

Vlonder onder water

Als je bedenkt dat die vlonder naast zeer beweeglijk, bij regen ook behoorlijk glad is én aan de uiteinden omhoog/omlaag loopt, dan kun je je misschien wel voorstellen dat er wel eens flink nattigheid van had kunnen komen.

Vlonder onder water

Maar gelukkig brak na dagen regen weer een droge tijd aan en zakte het waterpeil snel.
Pfew, mazzel ;-)

tussendoortjes HERFSTBLOEM?

Wat zag ik daar opeens op het grasveld voor de deur? Een prachtige, zeer grote bloem die ik nog niet eerder had gezien?

Maar ach natuurlijk, de herfst staat op het punt van beginnen.
Tijd voor paddenstoelen!

Paddenstoel met bloemvorm

Wat blijven het toch bijzondere verschijningen…

Grote paddenstoel. Herfst in aantocht!

tussendoortjes SLAK MET SLAKKENGANG

Tijdens een lekkere regenachtige wandeling kun je maar beter goed kijken waar je loopt. Tenminste, als je geen gekraak (een huisjesslak) of gespletsj (een naaktslak) onder je voeten wilt voelen.

Daar ging de slak met een slakkengang over de wiebelvlonder

Slak met slakkengang over natte wiebelvlonder

Gelukkig kon ik er netjes overheen stappen.

Slak met slakkengang over natte wiebelvlonder

En dat deed ik ook maar bij deze hoop stront.

Stront op de vlonder

tussendoortjes SCHILDPAD IN HEEMTUIN SLOTERPARK

Eindelijk weer even in de Heemtuin en dan is het altijd leuk om een van m’n trage vrienden weer eens te zien.

Schildpad in Heemtuin Sloterpark

Een paar weken later, op een zonnige herfstzondag,  ging ik nog een keer op bezoek: schildpad in najaarszonnetje

tussendoortjes HET PLATTELAND VAN AMSTERDAM MÉT MOLEN

In Amsterdam Nieuw-West, langs de Osdorperpolders ter hoogte van de Troelstralaan, staat een prachtige molen die de natuurbeleving compleet maakt. Elke keer wanneer ik erlangs loop of fiets, waan ik me  een figurant in een schilderij met idyllisch landschap…

Bij stadsnatuur hoort een molen: Osdorperpolders

 

Groenling van raamslachtoffer tot troetelkind

april 2015 – Tijd voor een koffiepauze, dacht ik toen ik de kamer in kwam lopen. Een groenling dacht daar anders over, want BOEM!, hij knalde in volle vaart tegen het raam. Nu gebeurt dat wel vaker met die vogels: op het moment dat ze ergens van schrikken, kijken ze niet meer op of om, maar vliegen als een dolle Dries zomaar een kant op. Tegen het raam bijvoorbeeld. Vaak zie je de veertjes en/of de afdrukken van de vleugels nog zitten.

BOEM!!

Toch loopt het meestal goed af. Dan nemen de vogels plaats op de schutting of een tak, waar ze hun kop schudden over hun eigen stommiteit. Soms echter, is zo’n vogel flink groggy en heeft dan echt even de tijd nodig om van een horizontale status weer naar een verticale te komen. Maar die groenlingen… op de een of andere manier is zo’n knal tegen het raam ze vrijwel altijd fataal. Hier in de tuin tenminste wel: (groenling als raamslachtoffer in ‘tussendoortjes’ of een tuin vol groenlingen).

 

EEN ZONNIGE MIDDAG…

14.41 uur – Op zijn rug, met zijn pootjes in de lucht spartelend, lag jongeman groenling op de grond. Voorzichtig pakte ik hem op, ondertussen troostende woordjes brabbelend en hopend dat hij het zou overleven.

De groenling was keihard tegen het raam gebotst

De arme ziel was volledig van de wereld en voorzichtig liet ik wat water uit een van de waterbakjes op z’n koppie druppelen. Het ging allemaal volledig aan hem voorbij.

Groenling raamslachtoffer - hij was helemaal van de wereld

Ik dacht dat het misschien wel beter voor hem zou zijn om op een rustig plekje bij te komen, maar de groenling viel niet met zijn neus in de boter, maar met zijn snavel in de potgrond. Het ontbrak hem daarbij aan kracht om zijn kop weer omhoog te krijgen. Geen goed idee dus.

Groenling raamslachtoffer - kracht om rechtop te staan, had de groenling niet

Zo stik je nog, dacht ik.
Blijf dan maar liever bij mij, dan kan ik je in ieder geval beter in de gaten houden.

Groenling raamslachtoffer - ook wat waterdruppels op z'n koppie hielp niet

Zodoende gingen we er samen maar bij zitten.
Aan koffie werd op dat moment niet meer gedacht.

Groenling raamslachtoffer - dan maar samen de tijd nemen om bij te komen

Veilig in het kommetje dat ik van mijn hand gemaakt had – en waar groenling niet in om kon vallen – kon hij beetje bij beetje tot zijn positieven komen.

Groenling raamslachtoffer - groenling veilig in het kommetje van Marjori's hand

Natte polsen, natte pootjes?
Wanneer ik me zelf niet zo lekker voel, vind ik het altijd verfrissend om m’n polsen even onder de koude kraan te houden. Met het idee dat dat voor de groenling wellicht ook zou gelden, liet ik hem af en toe even pootjebaden. Of het hielp, weet ik niet. Het leek er eerder op dat die kleine groene alleen maar dacht: wat gaat ze nú weer met me doen?!
Tja, het was goed bedoeld.

Groenling raamslachtoffer - even pootjebaden als opkikker

Zoals kleine kinderen moe worden van zwemmen, zo raakte de groenling vermoeid van het pootjebaden. Hij doezelde daarna dan ook weer lekker weg.

Groenling raamslachtoffer - de tijd nemen om te herstellen

Toch leek hij die verfrissende tussendoortjes steeds meer te waarderen.

Groenling raamslachtoffer - en tussendoor weer even pootjebaden  Groenling raamslachtoffer - en tussendoor weer even pootjebaden

Ook begon hij weer wat helderder uit zijn ogen te kijken.

Groenling raamslachtoffer - hij wordt al wat alerter

Het was wel heel speciaal hoor, zo met z’n tweetjes.
De groenling keek me aan wanneer ik tegen hem sprak, keek om zich heen wanneer hij vogels hoorde zingen en… leek het steeds meer  naar zijn zin te hebben.

Een heerlijk troetelkind

Groenling raamslachtoffer - de grootste schrik is achter de rug; nu is het zelfs een beetje 'gezellig' zo samen

Tussen de bedrijven door liepen we rondjes door de tuin. En hoewel groenling gewoon weg kon vliegen, bleef hij zitten waar hij zat. Op mijn hand.

Groenling raamslachtoffer - hij wilde nog niet wegvliegen en bleef liever op Marjori's hand zitten

Dat hij niet weg wilde, is heel duidelijk te zien in het filmpje onderaan de pagina; zo schattig.

Groenling raamslachtoffer - 'maar ik hóef toch nog niet weg?', zie je groenling denken

15.57 uur – Af en toe had de groenling een terugval. Dan keek hij weer wat moeilijk uit zijn ogen. Toch bleven we onze rondjes door de tuin maken, want dat leek hij wel interessant te vinden.

Groenling raamslachtoffer - aan z'n oogjes zie je dat hij opeens weer even heel erg moe is

Kikker had ondertussen ook in de gaten dat er ‘iets’ aan de hand was. Hij kwam vanuit zijn hol (de spleet tussen de kei en de bak) omhoog, om met zijn kop boven water met eigen ogen te kunnen zien hoe de groenling vertroeteld werd.

Tsss, wat een aanstellerij, leek kikker te denken.

Kikker kwam ook even kijken. Hij vond groenling maar een aansteller...

Maar groenling trok zich daar niets van aan. Die genoot van alle aandacht!

Groenling raamslachtoffer - en nog steeds wilde hij niet wegvliegen

Perfecte schutkleur
16.12 uur – En toen opeens – dit is ook een leuk moment in het filmpje – voelde de jongeman zich sterk genoeg om zijn vleugels weer uit te slaan. Een paar slagen verder landde hij op een beschut plekje waar hij nog wat verder op krachten kon komen. Met zijn perfecte schutkleur zat hij daar wel goed. Kijk maar: recht voor je, met zijn snavel knus tussen zijn veertjes gestoken.

Groenling raamslachtoffer - ja, eindelijk vloog groenling een struik in om daar vervolgens verder bij te komen

Inmiddels kwam de trek in koffie in alle hevigheid terug. Een bakkie, ja lékker! Waarbij ik wél die ene struik in de tuin in de gaten bleef houden, want helemáál gerust, was ik nog niet.

Een hele tijd later – 17.45 uur – keek ik op het juiste moment naar buiten.
Hè, hè, er zat eindelijk wat beweging in de kleine man!

Groenling raamslachtoffer - enige tijd later vond hij het tijd om er weer eens op uit te gaan

En ik had dat nog niet gedacht of ‘floep’, daar fladderde de groenling naar het voederhuisje op nog geen meter  afstand. Meneer was duidelijk aan versterking toe: eten!

Groenling raamslachtoffer - de eerste hapjes na de grote BOEM!

18.28 uur – Nietsvermoedend liep ik met een trommel voer naar buiten om de vogels nog een laatste snack te geven. De groenling was als het ware alweer vergeten. Dát avontuur was afgelopen… dácht ik. Nou, ik schrok me rot!
Want daar zat hij hoor, vlak voor m’n neus in het hangende voederhuis. Meestal vliegen groenlingen bij het minste geluid of beweginkje al verschrikt weg, maar meneer hier niet (zou hij me nog herkennen?). Voorzichtig kwam ik met een schepje pitten en vlokken dichterbij…

De groenling maakte aanstalten om weg te vliegen, maar bedacht zich halverwege. Zo bleef hij even zitten, met zijn ene helft ín het huisje en met zijn andere helft eruit. Mij de kans gevend om toch nog even snel die camera weer tevoorschijn te halen.

Groenling raamslachtoffer - in het voederhuisje

Zich niets van mij aantrekkend, draaide de groenling zich om en begon op z’n gemak te eten.

Groenling raamslachtoffer - het eten smaakt weerGroenling raamslachtoffer - ja, groenling is weer opgeknapt. Gelúkkig!

Ja, hij was de grote BOEM echt te boven gekomen!

Na een laatste blik van verstandhouding namen we afscheid van elkaar.
Ik ging naar binnen en de groenling… die zag ik met een sterke, strakke vleugelslag de prachtige magnolia van de buren in vliegen. Dat is met recht een ‘mooi’ einde van dit verhaal!

Groenling raamslachtoffer - groenling vloog de prachtige magnoliaboom van de buren in.

THE MOVIE

Duiven waarderen pop-up douche

Wereldwijd worden pop-up initiatieven bijzonder gewaardeerd en ook in Nederland komen ze steeds vaker voor. Op onverwachte locaties kan zomaar opeens een geweldig leuk restaurant verschijnen, dat ook net zo plotseling weer verdwijnt. En het hoeft niet bij restaurants te blijven: ook kleding, kunst en wat nog meer kan op deze wijze aan de man gebracht worden.

Sanus Per Aquam
Zo werd laatst in Amsterdam Nieuw-West de eerste pop-up SPA gelegenheid geopend, met als specialiteit een unieke doucheconstructie die door de eerste bezoekers, een stel duiven, enorm gewaardeerd werd. Overal in de tuin zijn wel badjes te vinden, maar soms wil je als vogel simpelweg even lekker douchen!

Sanus Per Aquam, gezondheid door water: lekker douchen!

Het ontstaan van de pop-up douche
Bij het rommelen in de voortuin had ik de tafel een stukje van de muur geschoven. Ik was echter vergeten het ding ook weer terug te schuiven, met als gevolg dat het regenwater dat van het dak van het berghok druppelde, niet door de plant op tafel werd opgevangen, maar… op de grond terechtkwam. Twee trouwe duiven die altijd wel ergens rondom de voor- en achtertuin te vinden zijn, hadden dit vliegensvlug in de smiezen en wisten niet hoe snél ze van de douche gebruik konden maken. Slim, want er liggen ook altijd wel merels, roodborstjes en mezen op de loer. Wie het eerst komt…

Filmpje:
Och och, wat heerlijk die dikke waterdruppels


Pech voor de roodborst!
“Potver, zijn die stomme duiven eindelijk weg,
is het gestopt met regenen en is die tafel weer teruggeschoven!”

Roodborst te laat voor pop-up douche in de voortuin

 

Boom vol verrassingen

Mijn glansmispel, photinia fraseri ‘Red Robin’, is het eerste boompje dat ik kocht toen ik vijf en een half jaar geleden aan het leven met een tuin begon. In die tijd dacht ik nog dat een tuin verzorgen niets voor mij was en dat ik voornamelijk tegels en potten wilde, maar daar kwam ik snel van terug. Hoewel de glansmispel begon in een mand, plantte ik hem bij het ‘uitbreiden van de tuin’ – want ja, ik was inmiddels verknocht geraakt aan het tuinleven – al snel in de grond. Een prachtige boom die elk voorjaar weer met rode bladeren uitloopt. Maar vandaag:

De boom leek zomaar opeens in beweging te komen!
Huh?

Mijn boom, de glansmispel (Photinia fraseri 'Red Robin') lijkt zomaar opeens te bewegen...

Eigenlijk zat ik deze zondag naar een spannende tenniswedstrijd op Eurosport te kijken, maar nu was ik toch écht even afgeleid. Het waaide niet en ik zag geen vogel. Hoe kon die boom dan bewegen…?
Met mijn blik strak op de boom gericht werd het mysterie uiteindelijk ontrafeld. Een echt ‘kiekeboe’ momentje. Kijk maar goed naar het midden van onderstaande foto.

Zie je daar tussen de bladeren een snavel en oog?

Mijn boom, de glansmispel (Photinia fraseri 'Red Robin') heeft bezoek. Kijk maar eens goed in de boom... / Moorhen in tree (look in the middle of the picture)

Wat zijn het toch idiote vogels, die waterhoenders; ze blijven verrassen!
Alsof het de normaalste zaak van de wereld is – en dat is het voor mij niet – kwam het waterhoentje de boom uit om vervolgens vanaf de nestkast van de roodborst  de boel in de tuin wat beter te bekijken.

Waterhoen komt uit de boom en neemt plaats op de nestkast

Na een plan van aanpak gemaakt te hebben, stapte het waterhoentje de boom weer in, hier en daar wat druppels water van de bladeren slurpend, om vervolgens plaats te nemen tussen het groen (met zicht op de plek waar de tarwevlokken doorgaans te vinden zijn).

Waterhoen zit wel lekker in de boom (Glansmispel/Photinia fraseri ‘Red Robin’) / Moorhen in tree

En zo zat de vogel daar een tijd, terwijl ík mijn aandacht verdeelde tussen hem en de Australian Open. Wat is het toch een bizar plaatje!

Waterhoen zit te chillen in de boom (Glansmispel/Photinia fraseri ‘Red Robin’) / Moorhen in tree

Zeker een kwartier later stapte die malle vogel weer wat dieper de boom in. Ach ja…

Waterhoen gaat weer op z'n gemakje verder de boom in / Moorhen in tree

Filmpje!

 

De groene dame eist aandacht

dec 2012
Parkvriend Henny kwam mij tegemoet gewandeld en zoals wel vaker maakten we een praatje. En we waren bepaald niet de enige babbelaars hoor, zeker niet. Een onbekende groene dame was behoorlijk aanwezig.

De halsbandparkiet kletste gewoon door ons heen

In de boom naast het bruggetje waar we op stonden, waren vier halsbandparkieten komen zitten en een van die parkieten, die groene dame dus, had duidelijk iets te melden. Ze bleef in ieder geval nadrukkelijk door ons gesprek tetteren, dát was raar. Zo raar, dat Henny en ik onze babbel herhaaldelijk even onderbraken om aandacht aan dit groen gevederde vrouwtje te schenken.

De halsbandparkiet bleef steeds vlak voor onze neus fladderen. Hilarisch.

 

Wispelturig
De halsbandparkiet kwam steeds doelgericht naar ons toegevlogen om vervolgens vlak voor ons al fladderend stil te houden. Daarna ging ze dan weer snel de hoogte in, bizar. Henny en ik snapten er niets van en begonnen toen als vanzelf maar wat tegen de parkiet aan te kletsen (tja, wat moet je anders).

 

 

Steeds weer aanstalten maken om 'bij ons' te komen...Omdat de groene dame babbelend en roepend om ons heen bleef hangen, stak ik uiteindelijk een lange stok naar haar uit om te kijken of ze daar wellicht interesse in had. Of ze er misschien op wilde komen zitten (in m’n andere hand schuilde heel onhandig de camera). En ja hoor, daar kwam ze. Elke keer echter, wanneer ze dan vlak boven de tak hing, maakte ze toch weer rechtsomkeert. Lachwekkend. Lachwekkend en merkwaardig. Heel merkwaardig…

De halsbandparkiet kwam naar de tak gevlogen.

De halsbandparkiet durfde toch niet op de tak te gaan zitten.

Natuurlijk geflirt
Henny had nog met een enigszins bezorgde blik gezegd: “Ik hoop wel dat wanneer ik straks verder loop, die beesten bij jóu blijven!” Nou, dus niet. Henny ging, en terwijl ik hem nakeek, vlogen de halsbandparkieten in duikvlucht achter hem aan, hup een boom in. En steeds wanneer Henny de vogels dan weer voorbij was, vlogen ze hem opnieuw achterna en voorbij om hem vervolgens een paar bomen verder weer op te wachten.

Met een grote grijns op m’n gezicht zag ik mijn parkvriend en de parkieten kleiner worden. En tja, hij kan nu tenminste wél naar waarheid aan zijn vrienden vertellen dat hij in het park sjans had van een leuke dame met vuurrode lippen.

(Dat die dame verder groen was, hoeven zijn vrienden natuurlijk niet te weten.)

 

Straf: mees en de ekster

Deel 2

Juli 2012 – Het zou de titel van een mooi sprookje kunnen zijn, mees & de ekster.
Maar helaas, zo rooskleurig is dit niet. Het is echt niet alleen maar leuk en lollig in de tuin…

Een week of twee geleden liep ik ‘s ochtend vroeg – het was rond 6.00 uur – de tuin in om weer wat zonnebloemkernen in het eethuisje van de vogels te doen; ze zijn er gek op.
Zoals gewoonlijk maakte ik ook even een ‘inspectieronde’ langs de plantjes, waarbij mijn blik gek genoeg naar de zwarte emmer getrokken werd.

Huh? Er lag een dode mees in het water.
Wat was hier gebeurd…?

Dode mees in emmer. Wat was hier dan gebeurd...?

Maar pff, ik had nog even geen zin om daarover na te denken en al helemaal niet om een dode vogel op te ruimen. Eerst een lekker bakkie koffie. Wél zette ik de emmer met de dode mees alvast naast de tuindeur. In zicht, zodat ik het niet zou vergeten.

Ekster grijpt z’n kans
En terwijl ik in de keuken met een koffiepad in de hand stond, zag ik vanuit een ooghoek opeens een ekster op de rand van de emmer landen en verlekkerd omlaag kijken. Snel griste ik mijn camera van tafel: de ekster dook voorover de emmer in en… vloog mét mees weg. Zo de struik in om aan zijn ontbijt te beginnen.

Ekster vist dode mees uit emmer water  Ekster vliegt met dode mees weg

Jeetje. Wat een belevenis zo op de nuchtere maag.
Voordeel was wel, dat ík de dode mees niet meer hoefde op te ruimen.

*  *  *

Nu ik er zo over nadenk… Is dit een straf van boven geweest?
Maar zó erg was het nu toch ook weer niet, dat mees Eva laatst een hapje van m’n appel gepikt had? Zware straf hoor!

 

Roofvogels

De buizerd

Vandaag hingen er heel veel roofvogels boven het Sloterpark. Wat een machtige, prachtige beesten zeg. Ze zien er zo indrukwekkend uit…

Toen er een in een hoge boom plaatsnam, maakte ik snel een paar foto’s. Tja, met dat cameraatje van mij was het moeilijk inzoomen, maar dat het geen sperwer of havik was, kon ik wel zien. Als ik het goed heb (volgens de info op google wel) gaat het hier om de buizerd.

Buizerd

Andere vogel, andere plek: zie hier een: roofvogel ‘in actie’.

Vreemde vogels – deel II

december 2010
Net weer een heerlijk stuk gewandeld. En waar ik de sneeuw in de straten en op de wegen vervloek, vind ik het in het park prachtig. Net een mooi wit sprookjesbos. Een sprookjesbos met… rare snuiters.

Genietend van de omgeving en de koele lucht, kwam ik nietsvermoedend de hoek om naar een volgend pad. En ik schrok. Want het eerste wat ik zag, was een vreemde kerel op het bankje. Hij dronk alcohol. Bier, om precies te zijn.

 Sneeuwman met alcohol (bier, om precies te zijn)  Sneeuwman zit prima op het bankje in 't park

Met de camera van mijn mobiele telefoon, maakte ik snel een paar foto’s. Zou de beste man familie zijn van die meneer tijdens de vorige winter?

En nu ik er zo over nadenk, gezien deze hele sprookjessetting…
Zouden het de gebroeders Grimm kunnen zijn?

Muis met identiteitscrisis

Ik kom de kamer binnenlopen en zie m’n geliefde kat loeren naar de voedersilo voor de vogels die aan de schutting hangt. Da’s raar, denk ik nog. Meestal interesseren die vogels hem niet.
Ik nader het raam en volg zijn ogen. Huh?! Maar dát is niet de bedoeling!

Het ís helemaal geen vogeltje.
Het is een piepklein muisje dat volledig op z’n gemak van de zonnebloemkernen aan het genieten is.

Muis denkt dat hij een vogel is.

“Ehm, wat doe jij daar?”
“Ik zit lekker te eten.”
“Ja, dat zie ik, maar dat eten is niet voor muisjes bedoeld. Het is voor de vogels.”
“Ik ben een roodborstje.”
Even ben ik van mijn stuk gebracht.
“Nee, jij bent geen roodborstje. Ik weet heel goed hoe een roodborstje eruit ziet en daar lijk jij zéker niet op.”
“Oké, je hebt gelijk. Ik ben een pimpelmees.”

De kat en ik kijken elkaar verslagen aan en leggen ons erbij neer dat dit muisje gewoon een beetje in de war is. We besluiten hem maar even met rust te laten.

We hebben het muisje hierna gelukkig niet meer teruggezien. Waarschijnlijk heeft zijn moeder hem ervan weten te overtuigen dat hij toch écht een muis is (of hij ligt nu ergens op de bodem van de sloot, omdat hij zich opeens een vis waande!).