Tagarchief: kikker

Lijk in Sloterpark Amsterdam Nieuw-West

september 2015
Je leest het wel eens in de krant of ziet het op het journaal voorbij komen: lijk uit gracht gevist, lijk ontdekt in bos of park, lijk gevonden langs de snelweg…
Ben je dan ook niet vreselijk blij dat jíj de ongelukkige (vinder) niet bent? Vraag je je dan wel eens af hoe je gereageerd zou hebben als je die ongelukkige vinder wél geweest zou zijn? Zou je gillen? Wegrennen? Verstijven van angst?

Stoffelijk overschot in Sloterpark, Amsterdam Nieuw-West

Toen ik laatst van een onschuldige wandeling aan het genieten was, bleek het stoffelijk overschot gewoon op het pad te liggen (misschien was het ook wel een pad). Mijn eerste reactie was ‘iiiieuw’, mijn tweede reactie: ‘agossie’ en mijn derde ‘is dit een bekende?!’

Sloterpark, Amsterdam Nieuw-West
(nabij het hondenstrandje, Ruige Riet)

Lijk in Sloterpark - Stoffelijk overschot blijkt (bekende?) kikker te zijn

Lijk in Sloterpark - Stoffelijk overschot blijkt (bekende?) kikker te zijn

Identificatie
Of het om een bekende ging, was niet meer met zekerheid te zeggen, daarvoor was het lijk al te zeer verschrompeld. Wél is het zo dat m’n kikker in de tuin al tijden niet meer bij de minivijver gesignaleerd is. Dat is toch op z’n minst verdacht te noemen. O jee.

Gelukkiger tijden
In de tuin – mei 2015

Kikker in minivijver

Oorzaak en gevolg
En dan ga je denken hè? Wat is er gebeurd?!

  • Was het een tragisch ongeval en is de kikker per ongeluk door een wandelaar ondersteboven gelopen? (It wasn’t me.)
  • Misschien was de kikker zich wel gewoon letterlijk dood geschrokken van een overenthousiaste hond die in volle vaart aangerend kwam.
  • Of… wellicht was de kikker door een reiger uit het water gepikt en is hij vervolgens van grote hoogte uit de bek van de reiger op het wandelpad te pletter gevallen. Dat is ook een mogelijkheid.

Tja, je weet ’t niet.
En in gedachten verzonken liep ik verder. Denkend aan een paar jaar eerder toen ik op vrijwel dezelfde plek – laat het enkele meters schelen – óók al een lijk gevonden had. Tenminste, het waren delen van een stoffelijk overschot die her en der verspreid lagen: arme Berend… 

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Kikker en de vier jaargetijden van Vivaldi

oktober 2014
Het huidige jaargetijde? Herfst.

Het is herfst en kikker hangt in de minivijver

Kikker vermaakt zich prima in en om de minivijver. Helemáál als er muziek klinkt. Op de toepasselijke herfstklanken van Antonio Vivaldi’s Vier Jaargetijden kwam hij dan ook maar al te graag even achter zijn favoriete rotsblok vandaan om zich aan ons te vertonen.

Heel even maar hoor; kikker was me al snel weer zat.

Wellicht vraag je je af hoe het kan dat kikker zo van klassieke muziek houdt. Nou, dan moet ik even terug naar de tijd dat hij en zijn broers en zusjes nog larfjes waren: kikkerlarfjes ontwikkelen muzikale voorkeur.


Kikkermomenten 2014

Andere kikkerjaren

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Kikker speelt verstoppertje

“1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10.
Wie niet weg is, is gezien!

september 2014
Een paar dagen geleden zei ik nog teleurgesteld tegen een vriendin, dat die kikker zich dit seizoen slechts één keer op de foto heeft laten zetten. Misschien alleen maar om mij een plezier te doen. Hij had zich in ieder geval alweer een paar weken niet meer laten zien. Gisterochtend echter – zondagmorgen vroeg – toen ik met een kop koffie in de tuin wat om me heen stond te kijken, zag ik vanuit een ooghoek opeens iets wegspringen, een kikker. Oooo, hij is er nog, schoot door me heen. Waarna ik snel naar binnen rende (zonder koffie te morsen).

Sh*t, dacht kikker, ik ben gezien
Kómt ze weer met die camera, pff.

Kikker verstopt zich, maar wordt toch gezien...

Maar vanmorgen maakte het kikker niet meer uit en dacht hij: ach, ze weet nu toch al dat ik er nog ben. Dan hoef ik me ook niet meer te verstoppen. Een maandagochtendpleziertje is haar best gegund.

Kikker in bad

Kikker in de minivijver


Kikkermomenten 2014

Andere kikkerjaren

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Kikker terug van weggeweest

augustus 2014
Het heeft even geduurd en ik had de hoop eigenlijk al opgegeven en me neergelegd bij een kikkerloze zomer, maar… er is weer leuk bezoek in de tuin. Kikker is terug!

(Na Harry, Harriët en Henk, wil ik me dit keer onthouden van namen geven.)

Kikker in minivijver (rechts)

Oppassen!
Ik heb hem wel al gewaarschuwd alert te zijn voor die ooievaarsbende die momenteel Nieuw-West onveilig maakt. Een gewaarschuwde kikker telt immers voor twee (zou overigens leuk zijn, een tweede kikker erbij).

De kikker van dichterbij bekeken.

Kikker(s) ;-)

Kijkend naar de foto realiseer ik me opeens dat ze natuurlijk al met z’n tweeën zijn. Leuk, zo naast elkaar ;-)


Kikkermomenten 2014

Andere kikkerjaren

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Niet één, maar twee kikkers

sept 2013
Gisteren was ik rustig begonnen met het herfstklaar maken van de tuin. Opeens klonk er vlak voor me wat geritsel. Dat is Henk, dacht ik meteen. En ja hoor, verstoord sprong hij richting het vijvertje om me vanuit het water verder in de gaten te kunnen houden. Uiteraard vond ik dat maar wát gezellig. Een paar minuten later hoorde ik wederom geritsel en vanuit mijn rechter ooghoek zag ik nog net een tweede kikker met een perfecte plons in het water terechtkomen. Henk zat nog steeds op dezelfde plek in het water. Er waren dus twéé kikkers in de tuin!

Boven Henk en rechts de kleinere kikker

Niet één, maar twéé kikkers in de tuin!

Helemaal verheugd liep ik naar het vijvertje om die twee eens goed te bekijken. Ze waren helemaal niet bang voor me en namen af en toe een duik onder water om vervolgens relaxed de kant weer op te klimmen. Het tweede kikkertje bleek trouwens duidelijk kleiner te zijn.

Boven de kleinere kikker en onder Henk

Niet één, maar twéé kikkers in de tuin!

En nu vraag ik mij af: zal die kleinere nou een van de kikkertjes zijn die ik zelf van april t/m juni verzorgd heb of kunnen die helemaal nog niet zo snel gegroeid zijn? Tja, ik weet het ook niet hoor. Hoe het ook zij, het is in ieder geval wél leuk om te weten dat Henk niet alleen is!


Kikkermomenten 2013

Andere kikkerjaren

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

LET OP: Harry is een Harriët!!!

okt 2012
Mijn vermoeden is toch waar gebleken. Volgens de laatste berichten is Harry een Harriët. Geen kikkerheer, maar een kikkerdame. Aangezien ik al helemaal aan die naam gewend was, moest ik er wel even van bijkomen. Even maar hoor, want de naam Harriët schoot me te binnen en die is perfect. Wanneer je Harriët namelijk afkort… heb je alsnóg een Harry!

Is kikker Harriët niet lief?
Zo kan ze nou uren stil in het water blijven hangen.

De kikker kan zo uren achtereen stil in het water blijven hangen

Wilma’s Kikkersite
Afgelopen augustus was ik blij verrast toen er in de tuin, na drie jaar, voor de eerste keer een kikker te zien was. Ik had op dat moment nog géén vijver, maar dat plan begon zich al wel meteen razendsnel in mijn hoofd te vormen. Fijn om dan met Google zoveel mogelijk informatie te kunnen vergaren. Info over minivijvers en info over kikkers. Zo kwam ik ook op Wilma’s Kikkersite terecht.
Leuk dat er meteen een antwoord kwam op mijn vraag of ik hier wellicht met de bruine kikker te maken had (inderdaad, dat was zo). Leuk ook, dat het emailcontact gebleven is en Wilma gisteren liet weten waarom mijn kikkerheer hoogstwaarschijnlijk een kikkerdame is.

Dikke dames
Harriët blijkt door de mand gevallen door haar bolle buik.
Het blijkt namelijk de normaalste zaak te zijn dat kikkerdames in de herfst met een dikke buik rondlopen. Een buik die bol staat van de eieren. Eieren die de dames dan in het voorjaar, na hun winterslaap, in het water af kunnen zetten.

Aha, dat is nog eens informatief.

Bolle ‘Harry’

Bolle Harry. Oftewel: Harriët met haar dikke buik vol eieren


Kikkermomenten 2012

Andere kikkerjaren

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Kikker in minivijver

okt 2012
Jaaaa, het is gelúkt! Hoe blij kun je zijn. Ik heb gewoon een kikker in m’n minivijver.
Het vijvertje dat ik zo nodig per se, direct, onmiddellijk, meteen wilde hebben nadat zich een paar maanden geleden plotseling een kikker gemeld had in de tuin. Het vijvertje dat ik zodoende zelf op een regenachtige dag – want natuurlijk kon ik niet nog even een dagje wachten – gecreëerd had door een cementbak in te graven. Het vijvertje waarvan ik vond dat er toch ook een kikkerhuis bij in de buurt moest staan. Het vijvertje waar zodoende al een paar dagen later een kikkerhuis bij in de buurt stond, waardoor ik zelf toch ook wel even dacht: Mar, nu ben je echt een beetje doorgeslagen…

Maar leuk zijn ze wel
Minivijver en kikkerhuis

Mini vijver voor de kikkers  Kikkerhuis

Inzet wordt beloond
vrijdag 19 oktober: Na een uurtje sportschool kwam ik vanmorgen voldaan de woonkamer weer ingelopen. Met m’n jas nog aan, had ik vriendin Bo aan de telefoon en al babbelend met inmiddels één arm uit de mouw van m’n jas, liep ik naar het raam om zoals gewoonlijk de tuin in te kijken. Het eerste wat mijn aandacht trok, was gespartel in de vijver en terwijl ik naar Bo luisterde, dacht ik: O nee, dat is toch geen vogeltje dat in het water is gevallen en er nu niet meer uit kan komen? Moet ik te hulp schieten? Om in diezelfde seconde een aantal vreemde pootjes te zien. Pootjes die bepaald niet bij een vogel hoorden, maar bij een… kíkker.

“Oooooh Bo, stop. Even onderbreken. Ik heb een kíkker! Er zit een kíkker in m’n vijver, aaaah, het is gewoon gelúkt, gááf!”
Als een debiel rende ik door de kamer, met ogen die op zoek waren naar een camera die nergens bleek te liggen. Met m’n jas nog steeds aan één arm bungelend, stormde ik met de telefoon aan m’n oor de trap op naar m’n werkkamer. Ook daar géén camera.
“M’n camera, waar is m’n camera, ik kan m’n camera niet vinden,” galmde ik door de telefoon met aan de andere kant van de lijn een lachende vriendin: “Haha wat leuk dat ik de primeur heb en de vliegende reporter live bezig hoor.” Ondertussen denderde ik de trap weer af, om me beneden opeens te herinneren dat m’n camera in m’n tas zat.
Met de camera in de ene hand, de telefoon met vriendinlief in de andere en m’n jas inmiddels uit, hing ik boven het vijvertje. Zou de kikker er nog zijn?

Ja hoor, daar zwom hij. Té leuk!
Al gauw kwam hij weer boven water, waar hij ontspannen geleund tegen een grote kei rechtop bleef zitten. Bo leefde vanaf de andere kant van de lijn helemaal mee en kwam met de naam Harry aanzetten. Ik kon me daar helemaal in vinden.

Mensen, dit is Harry de bruine kikker.

Een bruine kikker in onze mini vijver

Een close-up.

Een bruine kikker in onze mini vijver

Twee uur en een lekkere douche later stond vriendin Maddy voor de deur: “Mad, ik heb een kikker, kom kijken!”

When Maddy met Harry

'When Harry met Maddy'

De toon was gezet en Mad en Maat (door vriendinnen van vroeger word ik nog steeds Maat genoemd ) gingen in een opperbeste stemming richting Tuincentrum Osdorp voor een gezellige lunch!

* Harry is overigens best groot, dus het zou ook zomaar zo kunnen zijn dat Harry eigenlijk een Harriët is (de kikkerdames zijn groter dan de kikkerheren). Maar goed, voor nu is het wat mij betreft gewoon een Harry.


Kikkermomenten 2012

Andere kikkerjaren

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Mijn prins

aug 2012
Zo zie je ze nooit en zo…
Zoals je wellicht al gelezen had, was ik afgelopen zondag tijdens het hardlopen een kikker tegengekomen. Helemaal geweldig vond ik dat, want wat vind ik kikkers leuk en wat liep ik al jaren te klagen dat ik ze hier nooit eens tegenkwam. Hoe merkwaardig is het dan, dat je meteen de volgende dag wéér een kikker tegenkomt? In eigen tuin? Eh hallooo… hoe dat opeens? Is het soms een teken? Is er een prins in aantocht?

Timeout
Het wilde maandag niet zo lukken achter de pc, waardoor ik besloot om maar even de tuin in te gaan. En tja, wanneer je dan in die tuin bent, is de kans groot dat je dan toch weer wat gaat doen. Zo stond ik dus hier en daar wat onkruid weg te trekken, toen er vlak voor me wat wegschoot. Een muisje, dacht ik. En ik besloot eens te kijken waar die kleine zich schuilhield.

Ben je juist op zoek was naar een rustig donker plekje,
staat er opeens zo’n gillende keukenmeid voor je neus.

Foetsie
Twee oogjes keken me aan, maar… huh? Dat waren helemaal geen muizenogen!
Opeens begon het dikke bruin/groene geval te bewegen, om na een verschrikt ‘whaaah!!!’ (van mijn kant) gevolgd door een behoorlijk lachsalvo (ook van mijn kant), snel te vluchten. Daar ging hij, door de kieren van de schutting heen. Nu ja, ik kon hem geen ongelijk geven. Ben je juist op zoek was naar een rustig donker plekje, staat er opeens zo’n gillende keukenmeid voor je neus. Balend van mezelf bleef ik nog een tijdje om de kikker roepen: “Kom maar terug kikkertje, nu schrik ik niet meer, kom maar, dan kan ik een foto van je maken!” Maar nee, de kikker was gesprongen zoals een vogel gevlogen zou zijn.

Herkansing
Echter, toen ik een paar uur later voor de zekerheid toch nog maar weer een kijkje ging nemen… Ja ja, toen zat hij er weer. Mijn prins?

To be continued…

Jaaaa, een kikker (pad?) in de tuin. Hoe leuk!


Kikkermomenten 2012

Andere kikkerjaren

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page

Vos en kikker op het pad

juli 2012
Aaaaaah, eindelijk heb ik hem zelf gezien. De vos!
Of beter gezegd, een van de vossen (want er zitten er meer).
Ik was net lekker in de regen aan het hardlopen – heerlijk is dat – toen ik het mooie oranje dier op het gras zag lopen; volgens mij was hij nog vrij jong. Wat bijzonder zeg.
Zodra hij me hoorde sprong hij met een schattig hupje de bosjes van het Ruige Riet in.

De rest van m’n ronde had ik een grote voldane grijns op m’n snoet, die nog groter werd doordat er op de terugweg – midden op het fietspad tussen het Ruige Riet en Manege Geuzenveld – nóg iets leuks op me te wachten stond.
Een pad op het fietspad?
Nee, een kíkker!
Waar je mij al niet blij mee kunt krijgen.

Kus de kikker!En ze leefden nog lang en gelukkig
In al die jaren was ik in en om het park nog geen kikker tegengekomen en nu zat hij me doodleuk op te wachten. Al zwetend ging ik op m’n hurken naast hem zitten om hem eens goed te bekijken. Zou dit mijn droomprins zijn?
Heel even heb ik overwogen om hem een kus te geven en te zien of hij in een prins zou veranderen, maar dat ging me toch wel wat te ver (de kans op een salmonella-infectie is hierbij immers vele malen groter – volgens Google). Met een grote zucht nam ik daarom maar afscheid.

En dan begint nu natuurlijk het wachten op een fotomoment hè? Want erover vertellen is leuk, maar het kunnen laten zien is nóg leuker. Tja, fingers crossed (en misschien toch maar weer eens overwegen om tijdens het hardlopen m’n camera mee te nemen; die vos aan het begin van m’n training speelde ook nog door m’n hoofd).


Kikkermomenten 2012

Andere kikkerjaren

Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on LinkedInPin on PinterestEmail this to someonePrint this page